نوشته های برچسب خورده با ‘نظرسنجی’

در اواخر بهار 2016 و در اواسط رقابت های کاندیداهای جمهوری خواه در مرحله مقدماتی انتخابات ریاست جمهوری سال 2016، کمپین هیلاری کلینتون پنهان نمی کرد که اگر قرار باشد از بین کاندیداهای جمهوری خواه، 2 نفر را به دلخواه انتخاب کند، قرعه اصلی به نام ترامپ یا کروز می افتد (اینجا). در آن زمان تقریبا رویای کاندیداتوری جب بوش به پایان رسیده بود، کیسیک و مارکو روبیو نفس های آخر را می کشیدند و تنها دو نفر باقی می ماندند. کاندیداهای رویایی دموکرات ها، تد کروز و دانلد ترامپ. هرچند دموکرات ها در پاسخ به این سئوال که شکست دادن کدام یک از این دو نفر راحت تر است، اختلاف نظر داشتند.

آنها که رقابت با ترامپ را ترجیح می دادند می گفتند ما آن قدر اطلاعات گوناگون از ترامپ داریم که هر کدام از آنها به تنهایی برای شکست دادن وی کافی است. ضمن اینکه ترامپ با خشمگین کردن لاتین تبارها فرصت مناسبی برای دموکرات ها پدید خواهد آورد تا آرزوی پیروزی در برخی ایالت های به صورت سنتی جمهوری خواه از جمله آریزونا و حتی جورجیا را که برنامه هشت یا دوازده سال آینده آنهاست، زودتر محقق کنند.

گروه دومی که رقابت با کروز را ترجیح می دادند اعتقاد داشتند اگرچه ترامپ و سوابق گذشته اش می تواند یک برگ برنده برای هیلاری کلینتون باشد، اما پیام انتخاباتی این میلیاردر نیویورکی از منظر یک کاندیدای «تغییر» و همچنین کمپین غیر معمول و گاه عجیب و غریب وی ممکن است با تمرکز بر برخی ایالت هایی که به صورت سنتی دموکرات هستند برای هیلاری مشکل ساز شود. تد کروز اما، یک کاندیدای استاندارد جمهوری خواه و از نوع تندرو آنهاست. هیلاری در رقابت با تد کروز ممکن است نتواند برخی ایالت های قرمز یا جمهوری خواه را به سود دموکرات ها آبی کند، اما در نقشه انتخاباتی آمریکا که به سود دموکراتهاست، جایی برای بدست آوردن ایالت هایی بیشتر از آنکه میت رامنی در سال 2012 پیروز شد، توسط تد کروز وجود نخواهد داشت. همانطور هم که گفتم، هر دو گروه شانس ترامپ یا کروز را برای شکست دادن کلینتون ناچیز و گاهی اوقات تا حد صفر می دانستند. سئوال اینجا بود که با ترامپ رقابت کنیم تا آرای الکترال بیشتری از گذشته بدست بیاوریم یا کروز کاندیدای نهایی رقیب باشد که پیروزی بر او احتمالا همانند پیروزی اوباما بر میت رامنی در سال 2012 تضمین شده خواهد بود.

با تمام اینها، شب انتخابات که در 8 نوامبر به پایان می رسید، این هیلاری کلینتون بود که به سنت اکثر کاندیداهای شکست خورده، با رقیب جمهوری خواهش تماس گرفت تا پیروزی دانلد ترامپ را تبریک بگوید (نتیجه انتخابات). درحالی که صبح روز انتخابات کمتر کسی در هر دو کمپین انتظار داشت هیلاری کلینتون رئیس جمهوری منتخب آمریکا نباشد (کمپین ترامپ شانس ریاست جمهوری او را حداکثر 30 درصد می دانست، این مقاله را هم بخوانید).

در این مقاله از دلیل یا دلایل شکست هیلاری کلینتون می گویم و البته برخلاف کلیشه های کلاسیک تحلیل کمپین ها، نقش «پیام»، «محبوبیت و ارتباط عاطفی با کاندیدا» که در شاخص «دوست داشتنی بودن» تجلی می یابد و همچنین ادعای اینکه ترامپ «کاندیدای تغییر» بود و موارد مشابه، محور اصلی این دلایل را تشکیل نمی دهد. سپس می گویم که چرا شکست هیلاری کلینتون در آمریکا ماهیتاً با مدل های اروپایی از جمله «برگزیت» فرق دارد و مقایسه این دو بیشتر از آنکه علمی باشد، صرفا یک ساده سازی مفهومی است. در عین حال، در دفاع از نظرسنجی ها هم توضیحاتی می دهم و اینکه بازهم کلیشه رایج دیگری که بعد از انتخابات توسط برخی مطرح شد، یعنی «اثر شرم ترامپ» به عنوان دلیل اشتباه بودن نظرسنجی ها و پیروزی ترامپ، چرا و به چه دلیل نادرست است. در انتها هم برای فهم بهتری از این انتخابات و اساسا کلیت کمپین های انتخاباتی در آمریکا، چند کتاب مهم را معرفی می کنم که درک علاقه مندان را در مورد انتخابات آمریکا از آنچه که صرفا در اخبار می خوانند یا در توییتر و فیس بوک پیگری می کنند، بیشتر خواهد کرد.

این مقاله کمی بیشتر از معمول طولانی است. به همین دلیل بخش های مختلف آن را از هم تفکیک کرده ام تا اگر تمایل داشته باشید صرفا قسمتی را که به موضوع آن علاقه دارید بخوانید، به آن مراجعه کنید. در ضمن تا جایی که می توانستم سعی کردم توضیحات لازم را بدهم اما خب، در مواردی به خصوص در مورد نظرسنجی ها، توضیحاتی که ارائه دادم به دلیل وجود مباحث تکنیکی برای برخی از خوانندگان ممکن است به اندازه کافی قابل درک نباشد. در این موارد اگر توضیح بهتری لازم بود حتما در آپ دیت مقاله ارائه خواهم کرد (فایل پی دی اف و ورد این مقاله را هم می توانید در زیر همین پست دانلود کنید).

کلیشه رایج: کاندیدای تغییر، نامزد دوست داشتنی

در مورد دلایل شکست کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری 2016 گفته می شود که ترامپ کاندیدای «تغییر» بود و کلینتون کاندیدایی که از «وضع موجود» دفاع می کرد. یا اینکه بسیار شنیده ایم که ترامپ با تاکید بر اخراج مهاجران غیرقانونی و نقد قراردادهای اقتصادی بین المللی پیامی مشخص و اقناع کننده برای مخاطبانش داشت، درحالی که کلینتون فاقد پیامی بود که مخاطبانش را با آن درگیر و اقناع کند. همچنین از علاقه طرفداران ترامپ برای رای دادن به او و عدم اشتیاق طرفداران کلینتون در رای به وی هم نام برده می شود که چون ترامپ از منظر طرفدارانش «دوست داشتنی» یا مظهر اقتدار (نظرسنجی گالوپ، گزارش ضمیمه اش جالب تر است) است فارغ از آنچه که می گوید یا انجام می دهد، آنها به او رای می دهند. درحالی که هیلاری کلینتون چون نمی تواند ارتباط عاطفی با رای دهندگان خودش ایجاد کند، رقابت را به دانلد ترامپ خواهد باخت.

واقعیتش این است که این ادعاها و موارد مشابه دیگر نادرست نیستند؛ اما صرفا نوعی تحلیل کلاسیک کمپین های انتخاباتی هستند و کمتر کسی است در هر دو کمپین و در میان تحلیل گران انتخاباتی که به این موارد آگاهی نداشته باشد. درحالی که در آمریکا دلایل شکست در انتخابات، آن هم در این سطح می تواند به دلیل دانسته های شما از نقاط ضعف و قوت رقیب و کاندیدای خودتان نباشد، بلکه شکست زمانی سراغ شما می آید که نسبت به آنچه اتفاق می افتد یا قرار است اتفاق بیفتد ناآگاه هستید.

در کمپین های انتخاباتی در مدل آمریکایی، ما کمپین ها را به 2 صورت تحلیل می کنیم. اول تحلیل کلاسیک که موارد بالا را شامل می شود و دوم تحلیل مبتنی بر کالج الکترال که مبتنی بر داده ها و اطلاعات رای دهندگان، نقشه انتخاباتی آمریکا و مشارکت طرفداران یک کاندیدا در مکان های مشخص با نسبت های جمعیتی و علاقه مندی حزبی معین است. به عبارت بهتر، هم کمپین هیلاری کلینتون و هم کمپین ترامپ هر دو می دانستند که هیلاری کاندیدای «تغییر» نیست و هر دانشجوی علوم تبلیغات سیاسی هم پیش از هر چیز این نکته را می آموزد که پیام «تغییر» به خصوص اگر با یک سابقه نسبتا مناسب از منظر رای دهندگان همراه باشد، قوی ترین ابزار یک کمپین است. اما آنچه که انتخابات آمریکا را نسبت به انتخابات در بقیه کشورهای دیگر متمایز می کند اینست که شما هر چقدر کاندیدای «تغییر» یا یک کاندیدای «دوست داشتنی» باشید بازهم باید در مدل الکترال آمریکا بدانید کجا تبلیغ کنید و به دنبال رای چه کسانی باشید (تفاوت 2 نوع کمپین، 1- اقناع و 2- مشارکت را در این مقاله بخوانید + توضیحی در مورد اینکه چرا در آمریکای امروز، تعداد رای دهندگانی که در انتخابات مختلف به احزاب متفاوت رای می دهند مرتب کاهش می یابد، اینجا).

کاندیدای «تغییر» بودن به کمپین شما ارزش افزوده می دهد اما لزوما باعث پیروزی کمپین شما نمی شود. در همین انتخابات، هیلاری کلینتون 2 میلیون رای بیشتر از دانلد ترامپ بدست آورد (این رقم بیشتر هم می شود). به عبارت بهتر اگر مدل خاص کالج الکترال، نتیجه نهایی انتخابات را تعیین نمی کرد و همانند سایر نقاط دیگر دنیا، رای عموم مردم مبنای پیروزی یک کاندیدا بود، آن وقت هیلاری رئیس جمهور بود و نه تنها تمام استدلال های تغییر و دوست داشتن و پیام اقتصادی و مهاجرتی دانلد ترامپ رنگ می باخت، بلکه کمپین هیلاری کلینتون به عنوان یک کمپین موفق از کاندیدایی که حافظ وضع موجود است معرفی می شد و کسانی که امروز در نقد کلینتون می نوشتند، احتمالا کمپین قوی او را تحسین می کردند.

بگذارید این توضیح را هم بدهم که من این انتقادهای کلاسیک نسبت به کمپین هیلاری کلینتون را نادرست نمی دانم. اما اینها مسائل شناخته شده ای بودند. به عبارت بهتر علی رغم تمام این مسائل کمپین هیلاری کلینتون باید انتخابات را می برد اما یک اشتباه استراتژیک که کمپین مرتکب آن شد و همچنین یک اتفاق – اثر نامه رئیس اف بی آی در مورد تحقیق جدید از خانم کلینتون – ورق بازی را به سود دانلد ترامپ برگرداند (آپ دیت: این مقاله پیش از آغاز رای گیری شمارش مجدد در ویسکانسین نوشته شده است) .

اشتباه استراتژیک کمپین هیلاری، 3 ایالت کلیدی

هیلاری کلینتون انتخابات را باخت، نه به این دلیل که کاندیدای وضع موجود بود یا کاندیدای حامل پیام تغییر نبود، بلکه به این دلیل که در برنامه ریزی انتخاباتی خود یک اشتباه استراتژیک داشت. یعنی این کاندیدای غیرمحبوب حافظ وضع موجود، ماه اکتبر را با این امید به نیمه می رساند که امیدوار بود آرای الکترال خود را با پیروزی در ایالت آریزونا به مرز 360 رای برساند و با رقابتی کردن انتخابات در جورجیا از 370 رای هم عبور کند. غافل از اینکه نامزد ریاست جمهوری در آمریکا تنها به 270 رای الکترال برای رئیس جمهور شدن نیاز دارد و یک کمپین استراتژیک، قبل از آنکه ایالت های بیشتری را روی نقشه انتخاباتی، آبی یا قرمز (به ترتیب دموکرات یا جمهوری خواه) کند، باید از آرای الکترال خودش مطمئن شده باشد. دلیل تمرکز بر این ایالت های جانبی هم این بود که کمپین کلینتون می دانست که اگر او در ایالت های سرنوشت ساز و رقابتی مانند فلوریدا (29 رای الکترال)، کارولینای شمالی (15 رای الکترال)، اهایو (18 رای الکترال) و نوادا (6 رای الکترال) شکست بخورد، پیروزی در ایالت های تضمین شده پنسیلوانیا، میشیگان و ویسکانسین به همراه تنها نیوهمشایر او را رئیس جمهور خواهد کرد (این ویدئو از دیوید پلاف، رئیس کمپین انتخاباتی باراک اوباما در سال 2008 را ببینید که یک ماه و نیم قبل از انتخابات گفته بود هیلاری کلینتون 100 درصد انتخابات را خواهد برد).

هیلاری کلینتون شک نداشت که ایالت ویسکانسین را می برد. به همین دلیل بعد از انتخابات مقدماتی دموکرات ها یک بار هم به ویسکانسین نرفت (اوباما هم در سال 2012 نرفته بود). در میشیگان هم کمپین هیلاری در روزهای آخر رقابت را نزدیک تر از آنچه که انتظار داشت تصور می کرد اما نه آن قدر که بازنده شود؛ و بالاخره در پنسیلوانیا اگرچه کمپین هیلاری کلینتون رقابت را نزدیک می پنداشت اما بازهم تصور می کرد پیروزی در پنسیلوانیا به همراه 2 ایالت میشیگان و ویسکانسین تضمین ریاست جمهوری اوست (مقاله ای در خصوص اهمیت این ایالت های شمالی برای کمپین هیلاری و اطمینان کمپین به پیروزی در آن ها). اما این هر 3 ایالت به سمت ترامپ رفتند، چرا؟

بگذارید نگاهی به نتایج نظرسنجی های بعد از انتخابات و در ابتدا با تمرکز بر یک ایالت – ویسکانسین – بیندازیم (+ و +). قبل از آن جدول زیر را در مقایسه آمار نتایج انتخابات در سال های 2004، 2012 و 2016 ببینید.

wimilv

در ویسکانسین، مهمترین منطقه رای «میلواکی» است. هیلاری کلینتون در این منطقه 289 هزار رای بدست آورد و نسبت آرای او با ترامپ 66 درصد به 29 درصد بود. در سال 2012 باراک اوباما با تقریبا همین نسبت تفاوت رای، 328 هزار رای در میلواکی بدست آورده بود؛ یعنی 40 هزار رای بیشتر (+).  ضمن اینکه آرای ترامپ هم در این منطقه تقریبا 30 هزار رای کمتر از میت رامنی در سال 2012 و 54 هزار رای کمتر از جرج بوش در سال 2004 است. اما نکته عجییب اینکه آرای کلینتون در «میلواکی» از آرای سال 2004 جان کری هم کمتر بود.

جرج بوش در کل ایالت ویسکانسین در سال 2004 به میزان 1 میلیون 480 هزار رای بدست آورده، در سالی که مشارکت سفیدپوستان در آمریکا نسبت به دو دوره قبل و بعد از آن به مراتب هم بیشتر بود. در حالی که آرای دانلد ترامپ در سال 2016 در این ایالت 1 میلیون و 410 هزار رای است. یعنی 70 هزار رای کمتر. آرای ترامپ در عین حال تقریبا برابر با آرای میت رامنی در سال 2012 هم هست. به عبارت بهتر این کلیشه رایج «مردان خشمگین سفیدپوست ساکن مناطق حومه شهرها و روستایی» که به عنوان گروه پایه رای دانلد ترامپ نامیده می شوند دلیل اصلی پیروزی ترامپ در ویسکانسین نیستند، بلکه این عدم حضور طرفداران دموکرات است که باعث شکست هیلاری کلینتون شد. بگذارید در همین ایالت به دو منطقه دیگر هم نگاهی بیندازیم.

در منطقه انتخاباتی جنوب میلواکی و شمال ایالت ایلی نوی هم هیلاری کلینتون 77 هزار رای بدست آورد، درحالیکه باراک اوباما تقریبا 95 هزار رای داشت. هیلاری کلینتون ایالت ویسکانسین را تنها با 27 هزار رای یعنی 1 درصد باخت. در حالی که با افزایش مشارکت در میلواکی و دو منطقه رای جنوب آن، می توانست به راحتی آرای الکترال این ایالت را ببرد. در ویسکانسین، سفیدپوستان 2 درصد بیشتر از سال 2012 آرای رای دهندگان را تشکیل می دادند و نسبت آرای رای دهنده دموکرات هم 2 درصد کمتر از سال 2012 و رای دهنده جمهوری خواه 2 درصد بیشتر از سال 2012 بود.

در پاسخ به چرایی عدم موفقیت هیلاری در ویسکانسین می توان گفت که او این ایالت را به دلیل اشتباه محاسباتی کمپین خودش باخت. در طول رقابت های انتخاباتی درحالی که ترامپ در جمع طرفدارانش در ایالت ویسکانسین سخنرانی می کرد، هیلاری کلینتون پس از رقابت های مقدماتی، حتی یک بار هم به این ایالت نرفت. در هفته آخر ترامپ 2 برابر هیلاری کلینتون خرج تبلیغات تلویزیونی کرد (لینک) و درحالی که نسبت هزینه کمپین هیلاری کلینتون در کل کشور نسبت به کمپین ترامپ تقریبا 2.4 برابر بود، این رقم در ویسکانسین 1.6 بود. اما خب کمپین هیلاری اعتقاد داشت که او ویسکانسین را تحت هر شرایطی می برد. ویسکانسین آخرین باری که به یک جمهوری خواه رای داده بود به سال 1984 برمی گردد که رونالد ریگان به جز یک ایالت (و منطقه واشنگتن پایتخت)، در همه ایالت های آمریکا برنده شد.

تقریبا روندی مشابه آنچه که در ویسکانسین اتفاق افتاد در «وین کانتی» ایالت میشیگان هم به چشم می خورد که هیلاری کلینتون در آن تقریبا 88 هزار رای کمتر از اوباما بدست آورد (لینک). در حالی که 16 رای الکترال این ایالت را دانلد ترامپ تنها با 16 هزار رای بیشتر بدست آورد. به همین ترتیب در پنسیلوانیا و در حوالی فیلادلفیا که منطقه رای اصلی دموکرات هاست، هیلاری کلینتون 25 هزار رای کمتر از اوباما در سال 2012 بدست آورد. در کل ایالت هم هیلاری کلینتون 150 هزار کمتر از اوباما در سال 2012 بدست آورد درحالی که ترامپ نسبت به اوباما در سال 2012 حدود 80 هزار رای کمتر داشت.

در نمودار زیر می توانید آرای کاندیدای دموکرات و جمهوری خواه را در هر کدام از این 3 ایالت و در 3 انتخابات 2004، 2012 و 2016 با یکدیگر مقایسه کنید. در هر 3 ایالت میزان آرای هیلاری کلینتون از دیگر نامزدهای دموکرات (اوباما و جان کری) کمتر است. در ویسکانسین و میشیگان آرای ترامپ نسبت به آرای دیگر کاندیدای جمهوری خواه (رامنی و بوش) بیشتر نیست و در پنسیلوانیا اگرچه آرای آقای ترامپ از آرای جرج بوش در سال 2004 به میزان 11 هزار رای بیشتر است اما بازهم از آرای اوباما کمتر است.

pawimi200420082012

دلیل تاکید من بر اهمیت 3 ایالت پنسیلوانیا، میشیگان و ویسکانسین در این است که هر سه جزو دیوار آتشین کمپین هیلاری کلینتون بودند. دیواری که نقشه انتخاباتی دموکرات ها بر اساس آن بنا شده بود و شکست در حتی یکی از این ایالت ها می توانست نقشه را به ضرر کاندیدای دموکرات و نفع کاندیدای جمهوری خواه حداقل به میزان 20 رای الکترال و حداکثر به میان 40 رای الکترال تغییر دهد. در انتخاباتی مانند انتخابات آمریکا، یک کمپین می تواند یک یا چند ایالت از ایالت های سرنوشت ساز مانند اهایو یا فلوریدا یا کارولینای شمالی و یا نوادا را ببازد. اما شکست در اینها شکست های قابل انتظار هستند، یعنی کمپین برای جبران آنها حتما برنامه جایگزین دارد. به عنوان مثال استراتژیست های کمپین می گویند ما احتمالا در آیوا بازنده ایم، پس بهتر است منابع و پول بیشتری در نوادا مصرف کنیم تا شکست در آیوا جبران شود. اما وقتی شما در ایالت هایی شکست می خورید که انتظار ندارید، آن وقت در شرایط پیش بینی نشده قرار می گیرید. شرایطی که برای آن برنامه خاصی ندارید.

برای درک اینکه اگر کمپین هیلاری کلینتون اهمیت این 3 ایالت را جدی تر می گرفت نتایج انتخابات را در همین دوره زمانی 2004، 2012 و 2016 در 3 ایالت سرنوشت ساز دیگر، فلوریدا، کارولینای شمالی و ویرجینیا با هم مقایسه کرده ام. ایالت هایی که هیلاری کلینتون اگرچه در دو تای آنها شکست خورد، اما از همان ابتدا به اهمیت این ایالت ها واقف بود و به همین دلیل وقت و پول زیادی برای تبلیغات در این ایالت ها اختصاص داد. برخلاف ایالت های شمالی یا همان دیوار آبی خانم کلینتون در هر 3 ایالت جنوبی، آرای خانم کلینتون نسبت به کاندیداهای دموکرات دیگر یعنی جان کری در سال 2004 و اوباما در سال 2012 یا بیشتر یا برابر است.

pawimi200420082012demgop

دانلد ترامپ در 100 روز منتهی به انتخابات 130 بار به فلوریدا، پنسیلوانیا، اهایو، کارولینای شمالی، میشیگان و ویسکانسین سفر کرد. درحالی که هیلاری کلینتون اصلا به ویسکانسین نرفت و مجموعا 87 بار در 5 ایالت بالا برنامه تبلیغاتی داشت؛ تقریبا نصف دانلد ترامپ. مهمترین دلیل ش هم اینست که همانطور که گفتم هیلاری کلینتون باور نمی کرد ممکن است این سه ایالت را ببازد به همین دلیل رقابت در آنها را دست کم گرفت (در ویدئوی دیوید پلاف ببینید که او چگونه با اطمینان از پیروزی در هر سه ایالت می گوید؛ این مقاله را هم بخوانید که در مورد انتقاد نیروهای میدانی این سه ایالت از کمپین مرکزی است).

و ترامپ، افزایش مشارکت در مناطق حومه شهرها

به همان میزان که هیلاری کلینتون در مناطق شهری ایالت های شمالی موسوم به Rust Belt کمتر از میزان انتظار ظاهر شد (+)، دانلد ترامپ در مناطق حومه شهرها و روستاها آرای بیشتری را پای صندوق رای بدست آورد (+ و +و +). ترامپ در مناطق روستایی و شهرهای کوچک ویسکانسین با اختلاف 20 درصد بهتر از میت رامنی در سال 2012 رای بدست آورد و در عین حال در حومه شهرها هم نسبت به میت رامنی 11 درصد بیشتر طرفداران خودش را پای صندوق رای برد (این مقاله اهمیت رای ترامپ را در مناطق کوچک ایالت های شمالی به خوبی توضیح می دهد، این لینک را هم ببینید، نشان می دهد که ترامپ در کجاها از میت رامنی در سال 2012 بیشتر رای آورد). هرچند با وجود تمام تلاش ترامپ که نسبت به سال 2012 موفق تر نشان داد، هیلاری کلینتون تنها احتیاج داشت در همان حوزه هایی رایی که آرای دموکرات لازم را به صورت بالقوه داراست، افرادی بیشتری را پای صندوق رای بیاورد، اما نادیده گرفتن اهمیت این ایالت ها از سوی دموکرات ها باعث شد که به خصوص در میشیگان و ویسکانسین که پیروزی خود را تضمین شده می دیدند (این مقاله) هر دو ایالت را با اختلاف کمی به دانلد ترامپ ببازند. این نقشه از وب سایت 538، بیانگر کاهش آرای رای دهندگان سفیدپوست و پایه رای دانلد ترامپ در آمریکا از سال 1992 تا سال 2012 است. جایی که در ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا به ترتیب بین 5 تا 7.5 درصد  و 0 تا 2.5 درصد از آرای سفیدپوستان کاسته شده است. این بار اما در سال 2016 سفیدپوستان به لطف مشارکت بیشتر در مناطق روستایی و حومه شهرها و کاهش آرای رای دهندگان دموکرات در مناطق شهری موفق شدند هر سه ایالت را که از سال 1992 تا 2012 به دموکرات ها رای داده بودند به رنگ قرمز درآورند (آمریکای ترامپ، آمریکای کلینتون).

538whitevoterss

مردان سفیدپوست مسیحی، افراد دارای تحصیلات پایین

در تحلیل انتخابات آمریکا، ویژگی های جمعیتی رای دهندگان به دلیل روند مشخص رای دادن آنها به کاندیدای دموکرات یا جمهوری خواه هم اهمیت اساسی دارد. به خصوص که قرار باشد افزایش مشارکت در بخش هایی از جمعیت آمریکا و در ایالت های سرنوشت ساز با کاهش مشارکت بخش های دیگر همراه باشد. چنین اتفاقی در سال 2016 افتاد و به دلیل تاثیر مثبت رای مردان سفیدپوست و افراد دارای تحصیلات پایین دانشگاهی به دانلد ترامپ که همراه با کاهش مشارکت آمریکایی های آفریقایی تبار بود به شکست هیلاری کلینتون منجر شد (نموارهای این مقاله را ببینید و در مورد اونجلیکاهای مذهبی سفیدپوست هم به این مقاله نگاهی بیندازید). من البته بنا بر آنچه که در موارد قبل بیان کردم هنوز به ناکارآمدی کمپین هیلاری در سه ایالت اصلی شمالی به عنوان دلایل اصلی شکست او اعتقاد دارم اما در هر حال اگر کمپین ترامپ نمی توانست مشارکت طرفداران خودش را در بخش های ویژه طرفدار جمهوری خواهان افزایش دهد، علی رغم کمپین ناکارامد، هیلاری کلینتون رئیس جمهور می شد. این مقاله را بخوانید و نقشه آمریکا را که بر اساس آرای سفیدپوستان مذهبی مقایسه کرده است مشاهده کنید. هرچند در همین نقشه ایالتی مانند مینسوتا با بیشتر از 60 درصد آرای سفیدپوست مذهبی وجود دارد که هیلاری کلینتون در آن برنده شد (هرچند اختلاف رای بسیار کمتر از حد انتظار بود) و ایالتی مثل فلوریدا هم هست که کمتر از 41 درصد رای ردهندگان را سفیدپوستان مذهبی تشکیل می دهند و در آن ترامپ با اختلاف ناچیزی به پیروزی رسید.

این مقاله را هم بخوانید که توضیح می دهد چرا تحصیلات عاملی توضیح دهنده برای پیروزی دانلد ترامپ است، در مناطقی که تحصیلات بالاتر است هیلاری کلینتون رای بیشتری دارد و در مناطقی که تحصیلات پایین تر است دانلد ترامپ پیروز است.

دلیل دوم شکست هیلاری: اثر کومی

ما با اطلاعاتی که اکنون داریم نمی توانیم به صورت دقیق بگوییم که اثر نامه جیمز کومی، رئیس FBI در مورد ای میل های هیلاری کلینتون به چه میزان بوده است؛ اما می توانیم بگوییم که این نامه در متحدکردن جمهوری خواهان پشت سر دانلد ترامپ و جلوگیری از مومنتوم رو به رشد هیلاری کلینتون که از نیمه های ماه اکتبر آغاز شد حتما تاثیر داشته است. در 28 اکتبر که این نامه منتشر شد فاصله هیلاری و ترامپ در معدل نظرسنجی ها 5.7 درصد (هیلاری 49.6، ترامپ 43.9) بود که یک فاصله قابل قبول برای پیروزی است. من در بخش تحلیل نظرسنجی ها توضیح می دهم که چرا این رقم هرچند ممکن است آرای ترامپ را تا 1 یا 2 درصد کمتر درنظر گرفته باشد اما برای پیش بینی آرای هیلاری کلینتون تقریبا درست است.

در آخرین معدل نظرسنجی ها یک روز قبل از انتخابات هیلاری کلینتون 48.5 و دانلد ترامپ 44.9 رای داشتند. در نتیجه نهایی انتخابات اما ترامپ 47 درصد رای آورد یعنی 2.1 درصد بیشتر از پیش بینی ها و هیلاری هم 48 درصد رای آورد یعنی 0.5 درصد کمتر از پیش بینی ها. اگر به صورت ساده همین ارقام را برای روز 28 اکتبر هم در نظر بگیریم آن وقت در روزی که نامه منتشر شد به احتمال زیاد هیلاری کلینتون 49.1 درصد رای داشت و ترامپ هم 45.9 درصد که تقریبا برابر 3.2 درصد است و یک فاصله قابل قبول برای پیروزی حساب می شود. نکته قابل توجه در تحلیل این است که من مومنتوم ادامه دار هیلاری کلینتون را هم نادیده گرفتم که اگر این نامه منتشر نمی شد احتمالا آرای هیلاری کلینتون نسبت به ترامپ افزایش هم می یافت. یعنی با فرض ثابت گرفتن متغیر مومنتوم هیلاری در بهینه ترین حالت فاصله واقعی این دو 3.2 درصد بود (این مقاله را بخوانید. در پاراگراف آخر از اثر نامه دوم جیمز کومی به کنگره هم صحبت می کند که در آن نامه رئیس FBI گفته بود در عقیده اش نسبت به عدم تعقیب قضایی هیلاری کلینتون تغییری حاصل نشده است. دیوید اکسلراد، استراتژیست ارشد باراک اوباما در سال 2012، پس از انتشار نامه دوم – و قبل از روز برگزاری انتخابات – گفته بود که این نامه دوم به جای اینکه به نفع کمپین هیلاری کلینتون باشد باز هم به ضرر اوست، چون این موضوع رو دوباره برجسته می کند. هیلاری کلینتون خودش هم چنین اعتقادی داشت و روز بعد از انتخابات خبری با همین مضمون از او منتشر شد).

متغیر گرایش حزبی و نژآد

در انتخابات آمریکا دو متغیر مستقل، بیشترین معنی داری را در مورد پیش بینی نتایج انتخابات و رای دادن به کاندیداها دارند. اولی متغیر تمایل حزبی (دموکرات، جمهوری خواه) و دومی متغیر نژاد (سفید و غیرسفید شامل آفریقایی تبارها، لاتین تبارها و …)؛ به این معنی که دموکرات ها با احتمال خیلی زیاد به نامزد دموکرات و جمهوری خواهان با احتمال زیاد به نامزد جمهوری خواه رای می دهند. همچنین رای سفیدپوستان با احتمال بیشتر به کاندیدای جمهوری خواه و رای غیرسفیدپوستان با احتمال بیشتر به کاندیدای دموکرات است. به همین دلیل برای بررسی میزان رای به کاندیداها در دوره های زمانی متفاوت (اینجا قبل از نامه آقای کومی و بعد از آن)، بهتر است میزان آرای نامزدها را در میان این 2 متغیر بررسی کنیم.

همچنین با توجه به اینکه متغیر تمایل حزبی شامل افرادی غیر از دموکرات و جمهوری خواه هم می شود (ِیعنی مستقل ها و غیرحزبی ها)، و البته برای ساده کردن بحث و فهم بهتر آن من تنها متغیر نژاد را بر اساس نظرسنجی فاکس نیوز در دو دوره زمانی 1- قبل از نامه کومی و 2- آخرین نظرسنجی 2 روز قبل از انتخابات بررسی و آن را با نتایج نظرسنجی های بعد از انتخابات مقایسه می کنم.

در نظرسنجی فاکس نیوز در 26 اکتبر هیلاری کلینتون با فاصله 3 درصد از ترامپ جلو بود که تقریبا برابر با پیش بینی درست معدل نظرسنجی هاست. در میان سفیدپوستان 36 درصد به هیلاری و 50 درصد به ترامپ رای می دادند و در میان غیرسفیدپوستان فاصله 63 به 19 درصد بود. فاصله این دو در نظرسنجی 4 نوامبر به 1 درصد رسید و هیلاری در میان سفیدپوستان تقریبا برابر با قبل به میزان 35 درصد رای داشت. اما آرای ترامپ در میان سفیدپوستان در این نظرسنجی 56 درصد و در نظرسنجی منتشر شده در 7 نوامبر 59 درصد بود. از سوی دیگر فاصله این دو در میان غیر سفیدپوستان هم 74 درصد به 19 درصد به نفع هیلاری کلینتون بود. این نتایج تقریبا با نتایج حاصل از نظرسنجی های بعد از انتخابات هم برابر است. در میان سفیدپوستان که 70 درصد از کل رای دهندگان را شامل می شدند، 58 درصد به ترامپ رای دادند و 37 درصد به هیلاری کلینتون. در میان غیر سفیدپوستان هم 21 درصد به ترامپ رای دادند و 74 درصد به کلینتون. به عبارت بهتر آرای افراد سفیدپوست به نفع ترامپ بعد از نامه رئیس FBI افزایش پیدا کرد. با توجه به اینکه انتظار می روند آنها بیشتر جمهوری خواه باشند، به این معنی است که جمهوری خواهان مردد بعد از این نامه پشت سر ترامپ متحد شدند. در این دوره زمانی البته غیرسفیدپوستان هم پشت سر هیلاری کلینتون ماندند، با این توضیح که بخش لاتین تبار غیرسفیدپوستان در ایالت هایی مانند نوادا و کلرورادو باعث پیروزی هیلاری شدند و در فلوریدا هم رای های بیشتری را به نفع هیلاری نسبت به باراک اوباما در صندوق ریختند. اما غیرسفیدپوستان آفریقایی تبار در ایالت های شمالی با کاهش مشارکت در انتخابات، همانطور که در بخش پیشین توضیح دادم، باعث شکست هیلاری در 3 ایالت پنسیلوانیا، میشیگان و ویسکانسین بودند (چگونه رای دهندگانی که در آخرین لحظه تصمیم گرفتند آرای خود را به نفع دانلد ترامپ به صندوق ریخته اند، این اینک و توضیح آن هم اینکه این رای دهندگان می توانند یا جمهوری خواهانی باشند که تا قبل از نامه آقای کومی و تحت تاثیر انتشار نوار ویدئویی دانلد ترامپ هنوز برای رای دادن به ترامپ قانع نشده اند و یا کسانی که واقعا هنوز تصمیم نگرفته بودند و مرددان مستقل بودند).

+ یک اشتباه دیگر هیلاری که در نتیجه نامه رئیس FBI بر علیه کمپین عمل کرد

همانطور که در قسمت قبل توضیح دادم مهمترین متغیر مستقل در انتخاب رئیس جمهور آمریکا، متغیر گرایش سیاسی رای دهنده است. یعنی رای دهنده دموکرات به کاندیدای رای می دهد و رای دهنده جمهوری خواه با فاصله زیاد کاندیدای جمهوری خواه را انتخاب می کند. این امر به خصوص در جامعه به شدت جناحی امروز آمریکا یک امر غیرقابل خدشه است. کمپین هیلاری کلینتون علی رغم اینکه به این موضوع آگاهی داشت اما در استراتژی تبلیغاتی خود سعی کرد گروهی از جمهوری خواهان میانه رو را با این شعار که دانلد ترامپ کاندیدای خطرناکی است و برای ریاست جمهوری شایستگی ندارد، به خودش جذب کند (لینک و فرضیه دوم این مقاله وال استریت جورنال). به همین دلیل بخش اعظم برنامه تبلیغاتی کلینتون مبتنی بر استراتژی «رفراندوم علیه ترامپ» بود. یعنی به هیلاری رای بدهید تا به ترامپ نه بگویید (این استراتژی را جانسون در سال 1964 علیه بری گلدواتر استفاده کرد، کتاب آخرین هورای لیبرالیسم در مورد انتخابات سال 1964). اما مشکل این استراتژی در این است که شما وقتی کمپین خود را روی پیام «نه به کاندیدای رقیب» متمرکز می کنید در واقع برای بخش هایی از طرفداران خودتان (در مورد کمپین هیلاری کلینتون، رای دهندگان لیبرال که به صورت سنتی به شما رای می دهند) هیچ پیام خاصی ندارید. و اگر به هر دلیل – اینجا، نامه آقای کومی – طرفداران رقیب شما متحد شوند، آن وقت نه تنها استراتژی تان شکست خواهد خورد بلکه یک فاصله و شکاف پرنشدنی در اقناع طرفداران خودتان خواهید داشت (دختر گل آفتاب گردان، کمپین جانسون 1964 و هیلاری کلینتون 2016).

و یک فرضیه

بخشی از شکست هیلاری کلینتون در انتخابات سال 2016 و عدم حضور طرفداران دموکرات در پای صندوق های رای به این دلیل بود که طرفداران کلینتون – مثل کمپین کلینتون و ترامپ و و اکثر آمریکایی ها – اعتقاد داشتند که هیلاری پیروز این رقابت است و حتی نتیجه انتخابات برای آنها شوک آور بود (+). در اکثر نظرسنجی هایی که پیش از انتخابات انجام شده بود و حتی در میان آنهایی که فاصله رای دهندگان به کلینتون و ترامپ در حد 1 تا 3 یا 4 درصد بود، پاسخ دهندگان با نسبت بالایی اعتقاد داشتند که هیلاری کلینتون در نهایت پیروز انتخابات است (پیمایش ارزش های آمریکا در سال 2016، آمریکای آینده سال 1950 یا 2050؟) و این فاصله در برخی از آنها 2 به 1 به نفع خانم کلینتون بود یعنی بیشتر از 65 درصد می گفتند هیلاری پیروز می شود و کمتر از 35 درصد اعتقاد داشتند ترامپ برنده است. یک فرضیه متصور این است که طرفداران کلینتون مطمئن از پیروزی او پای صندوق های رای حاضر نشدند. این البته صرفا یک فرضیه است و تحقیق در مورد آن محتاج اطلاعات بیشتر است، اما برای آن می توان شواهد دیگری هم بیان کرد. یکی از آنها نظرسنجی جدید یوگاو است. از میان کسانی که در انتخابات به هر دلیل رای ندادند حدود 27 درصد می گویند که ای کاش رای داده بودند و در میان آنها 27 درصد می گویند که اگر رای می دادند انتخاب آنها هیلاری کلینتون بود و 19 درصد ترامپ (نظرسنجی یوگاو). این البته هنوز اثبات کننده این فرضیه نیست، تنها یکی از مجموعه شواهدی است که می تواند بر اعتبار این فرضیه بیفزاید اما همانطور که گفتم تحقیق در این مورد محتاج زمان و اطلاعات بیشتر است.

و بالاخره اثر کمپین گری جانسون

در مورد اینکه آرای گری جانسون (و همینطور جیل استاین)، اگر در رقابت حاضر نمی شد، به سمت کدام یک از دو کاندیدای اصلی می رفت بازهم نمی توان با قطعیت نظر داد و شاید هم هرگز نتوان دلایل متقنی برای آن برشمرد (در مورد آرای راس پرو که در سال 1992 حدود 19 میلیون رای بدست آورد و تحقیقات زیادی در مورد آن انجام شده است هنوز اتفاق نظر وجود ندارد، گری جانسون که آرای به مراتب کمتری دارد و در نتیجه تحلیل آن مشکل تر هم خواهد بود. هرچند این مقاله می گوید راس پرو آرای بیشتری از طرفداران بالقوه جرج بوش بدست آورد تا کلینتون). اما با اینحال بررسی نظرسنجی های بعد از انتخابات و باز هم در سه ایالت ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا، بیانگر آن است رای دهندگان به جانسون که گفته اند در روزهای آخر به این نتیجه رسیده اند به او رای دهند نسبت به قبل (ماه اکتبر یا سپتامبر) افزایش یافته است. در همین دوره زمانی کسانی هم که گفته اند در روزهای آخر به این نتیجه رسیده اند که به ترامپ رای دهند هم افزایش پیدا کرده است. نتیجه گیری خطی از این دو مقایسه نشان می دهد که اگر نسبت طرفداران هیلاری و کلینتون را به نسبت آرایی که در روزهای آخر بدست آورده اند تقسیم کنیم، احتمالا به این نتیجه می رسیم که گری جانسون آرای بیشتری از ترامپ گرفته است تا هیلاری کلینتون. اما خب این فرضیه، اشکالاتی هم دارد. تقریبا در اکثر نظرسنجی های ملی قبل از انتخابات فاصله هیلاری کلینتون با ترامپ در رقابت دو به دو بیشتر از رقابت چهار نفره (شامل گری جانسون و جیل استاین) بود. به عبارت بهتر در این حالت، گری جانسون بیشتر آرای کسانی را که به صورت بالقوه می توانستند به هیلاری رای بدهند بدست آورده است. این مقاله را بخوانید و البته با دیده انتقادی به آن نگاه کنید. چون فرضیه هایش شرطی هستند و می توانند با نتیجه ای که گرفته است همخوانی نداشته باشند. در هر صورت اما در این مورد هم به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا بگوییم کدام یک از دو کاندیدا، هیلاری یا ترامپ، آرای بیشتری را در نتیجه حضور جانسون و جیل استاین از دست داده اند. ضمن اینکه این را هم نمی دانیم که اگر جانسون یا استاین در انتخابات حضور نمی داشتند و یا در روزهای آخر از رقابت کناره گیری می کردند، آیا طرفدارانشان رای می دادند یا خیر.

شکست هیلاری، برگزیت نیست

یک کلیشه رایج بلافاصله بعد از انتخابات مطرح شد مبتنی بر اینکه شکست هیلاری کلینتون به این معنی است که آمریکایی ها هم مانند مدل برگزیت در انگلستان رای دادند. اما، خب این ادعای درستی نیست. مهمترین دلیل این امر هم مقایسه آرای موافقان و مخالفان برگزیت با آرای هیلاری و ترامپ است. در برگزیت طرفداران خروج از اتحادیه اروپا 3.8 درصد یا 1.3 میلیون نفر از مخالفان بیشتر بودند (لینک). در آمریکا مدل برعکس است. هیلاری کلینتون 2 میلیون رای بیشتر از ترامپ بدست آورده (و این رقم افرایش می یابد) که تقریبا 1.5 درصد تا 2 درصد از کل آراست.

بلی، ممکن است بگوییم از منظر مفهومی، بخش هایی از رای دهندگان آمریکایی همانند بخش هایی از رای دهندگان در اتگلستان مخالف قوانین آسان گیرانه مهاجرتی و از دست دادن شغل و مسائل مشابه بودند (در مورد آمریکا این امر درست است و درمورد انگلستان این ادعای من صرفا بر اساس مطالعات اخبار است و نه تخصص و نه مطالعه کافی در مورد انگلستان را ندارم؛ اما این چیزی است که در روایت غالب کسانی که این دو مدل را بیان می کنند مطرح می شود). اما خب این قبیل رای دهندگان همیشه و همه جا وجود دارند. در انگلستان به هر دلیل به اکثریت رسیدند، اما در آمریکا 1- اکثریت ندارند و 2- اساسا مدل انتخابات ایالتی در آمریکا به قدری با مدل رای عمومی در بقیه جهان متفاوت است که این گونه مقایسه ها تنها با 2 دلیل توجیه پذیر است. ضمن اینکه از منظر اکثر رای دهندگان، اقتصاد مهمترین مشکل کشور بود و رای دهنگان با اختلاف 11 درصد هیلاری کلینتون را برای حل مشکلات اقتصادی شایسته تر می دانستند (این امر در هر سه ایالت شمالی هم صادق است).

افرادی که شکست هیلاری را با برگزیت مقایسه می کنند، صرفا به تحلیل جنبه های مفهومی این دو انتخابات می پردازند که در قالب تحلیل های کلاسیک ناقص است و دلایل آن برای توضیح انتخابات در مدل آمریکایی هم کافی نیست.

من در قسمت اول توضیح دادم و باز هم اینجا می گویم که اگر کمپین هیلاری، مرتکب اشتباه استراتژیک دست کم گرفتن آرای 3 ایالت شمالی و هدر کردن زمان و پول در ایالت هایی مانند آریزونا و جورجیا نمی شد یعنی به جای اینکه از میشل اوباما بخواهد به آریزونا برود از او می خواست به ویسکانسین یا میشیگان برود، ترامپ هیچ وقت به ریاست جمهوری نمی رسید. به عبارت بهتر در انتخاباتی که 2 میلیون نفر به کاندیدای بازنده، بیشتر از کاندیدای برنده رای دادند، یک اشتباه استراتژیک در 3 ایالت و در مجموع کمتر از 100 هزار رای، باعث شکست کسی شد که به صورت معمول قرار بود پیروز باشد. در این صورت تمام این ادعاهای برگزیت و آمریکای تنفرپرست به این تبدیل می شد که آمریکا به تنفر نه گفت، آمریکا عقلانی انتخابات کرد، آمریکا اثبات کرد که با هوچی گری نمی توان پیروز شد و …تکرار می کنم، توجه کنید در مورد انتخاباتی صحبت می کنیم که کاندیدای بازنده 1.5 تا 2 میلیون نفر بیشتر رای آورد و آرای تعیین کننده کمتر از 100 هزار رای بود. یعنی کمتر از 5 درصد تفاوت آرای فرد پیروز در آرای عمومی.

نظرسنجی ها در سطح ملی

کلیشه رایج دیگری بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 2016، انتقاد از نظرسنجی ها و خطای پیش بینی آنها بود؛ درحالی که اتفاقا نظرسنجی ها در سطح ملی خطای کمی داشتند، در سطح ایالتی، تنها در 3 ایالت پیش بینی فرد پیروز نادرست بود (هرچند فاصله خطا در بسیاری موارد زیاد است) و اثر شرم ترامپ یعنی این موضوع که طرفداران دانلد ترامپ در نظرسنجی ها رای خود را به او پنهان می کنند یک ادعای سطحی، غیر علمی و غیر قابل اثبات است.

همانطور که در قسمت های قبل هم توضیح دادم، تفاوت آرای هیلاری و ترامپ در معدل نظرسنجی ها یک روز قبل از انتخابات 3.6 درصد در مدل وب سایت 538 (48.5 به 44.9) و 3.2 درصد در مدل وب سایت ریل کلیرپالتیکس هر دو به نفع هیلاری کلینتون بود (نظرسنجی های روزهای آخر). نتایج واقعی اما نشان می دهد که تاکنون که نتایج هنوز نهایی نشده هیلاری کلینتون 1.5 درصد یا حدود 2 میلیون رای بیشتر از ترامپ بدست آورده است (48.1 درصد هیلاری و 46.6 درصد ترامپ). به عبارت بهتر می توانیم بگوییم:

اول اینکه: نظرسنجی ها در پیش بینی کاندیدایی که آرای عمومی بیشتری خواهد آورد به نتیجه درستی رسیدند (به غیر از نظرسنجی آی بی دی و همینطور ال ای تایمز – که البته مدل پیش بینی اش با بقیه فرق داشت و به اصطلاح یک پیمایش به صورت پنل برگزار می کرد – در تمام نظرسنجی هایی که در هفته های پایانی انتخابات منتشر شد هیلاری کلینتون از ترامپ در آرای عمومی پیش بود(.

و دوم: معدل نظرسنجی ها در پیش بینی آرای ترامپ 2 درصد کمتر از مقدار نهایی، و در پیش بینی آرای هیلاری نیم درصد بیشتر از میزان نهایی اشتباه داشتند.

به عبارت بهتر نظرسنجی ها اگرچه به صورت دقیق نتیجه انتخابات را پیش بینی نکردند اما تقریبا همه آنها در پیش بینی کاندیدای پیروز موفق بودند. اما این امر نه غیر معمول و نه عجیب است.

برای درک بهتر این اعداد بگذارید نگاهی به نتایج انتخابات سال 2012 بیندازیم. جایی که نظرسنجی ها رقابت را نزدیک (48.8 برای اوباما و 48.1 برای رامنی) پیش بینی می کردند اما اوباما با اختلاف 3.9 درصد (51.1 به 47.2 درصد) برنده انتخابات شد. در آن انتخابات و در هفته آخر حداقل 5 موسسه نظرسنجی پیش بینی کرده بودند که رامنی پیروز انتخابات است و 2 موسسه هم رقابت را شانه به شانه و مساوی می دانستد. لااقل نتیجه انتخابات 2016 هم از منظر تعداد موسسه های نظرسنجی که نفر پیروز را درست پیش بینی کردند و هم از نظر خطای پیش بینی (3.2 درصد در سال 2012 و کمتر از 2 درصد در سال 2016) مشخص می کند که نظرسنجی ها در سال 2016 بهتر از سال 2012 بودند. اما چرا حجم انتقادها به نظرسنجی ها در سال 2016 به مراتب بیشتر از 2012 است؟ دلیل آن را باید در پیش بینی های اشتباه در سطح ایالتی جست و جو کرد.

نظرسنجی ها در سطح ایالتی

اگر بخواهیم در انتقادمان از نظرسنجی ها دقیق و البته منصف باشیم باید نظرسنجی ها را در سطح ایالتی بررسی کنیم؛ آنگاه می توانیم بگوییم نظرسنجی های ایالتی در سطوح مشخصی اشتباه داشتند (این مقاله نیویورک تایمز را در مقایسه اشتباهات نظرسنجی های در دوره های مختلف انتخابات بخوانید؛ هرچند کل روایت صحیح نیست)، هرچند بازهم این اشتباهات بسیار بیشتر از آنچه که باید بزرگنمایی شده است و مهمترین دلیل آن هم پیروز انتخابات است که غیرقابل انتظار بود.

در جدول زیر تفاوت بین دو کاندیدا در معدل نظرسنجی ها و آرای نهایی آنها در 13 ایالت سرنوشت ساز با هم مقایسه شده و اختلاف این دو عدد هم آورده شده است. مواردی که با رنگ آبی مشخص شده اند بیانگر شاخصه هیلاری کلینتون و قرمزها برای دانلد ترامپ هستند.

pollstate

همانطور که در جدول مشخص است نظرسنجی ها در 10 ایالت نفر پیروز را درست پیش بینی کرده اند. این تنها 3 ایالت است (همان 3 ایالت شمالی) که برخلاف پیش بینی نظرسنجی ها، دانلد ترامپ در آنها پیروز شد. بگذارید نگاهی به نظرسنجی در این 3 ایالت بپردازیم.

در میشیگان، هیلاری کلینتون مطابق پیش بینی ها با 3.4 درصد اختلاف پیش بود. نتیجه نهایی اما با 0.3 درصد اختلاف به سود ترامپ تمام شد (نتیجه هنوز نهایی نشده است). در این ایالت و در هفته آخر هیچ نظرسنجی معتبری (موسسه های نظرسنجی رتبه A) انجام نشده است. در فاصله روزهای 4 تا 6 نوامبر هم یعنی در 4 روز آخر تنها موسسه جمهوری خواه Trafalgar Group یک نظرسنجی داشت که در آن اتفاقا ترامپ 2 درصد از هیلاری جلوتر بود.

در ویسکانسین وضع نظرسنجی ها از میشیگان بدتر و حتی تعداد نظرسنجی ها در این ایالت تقریبا 60 درصد از متوسط ایالت ها کمتر است. در هفته آخر هم جز موسسه Remington Research هیچ موسسه دیگری در این ایالت نظرسنجی نکرده است. آخرین نظرسنجی یک موسسه معتبر در این ایالت متعلق به نظرسنجی دانشگاه مانماث است که در اواسط اکتبر انجام شد. هرچند نظرسنجی های دانشگاه مانماث در این انتخابات در سطح ملی دارای خطای بسیار بود. کلینتون مطابق پیش بینی ها در این ایالت 6.5 درصد جلو بود اما با 1 درصد اختلاف انتخابات را باخت.

در پنسیلوانیا، مطابق پیش بینی ها هیلاری کلینتون با 1.9 درصد اختلاف جلو بود اما انتخابات را با 1.2 درصد اختلاف باخت. اما 2 موسسه جمهوری خواه که در این ایالت و در هفته آخر نظرسنجی کردند رقابت را بسیار نزدیک پیش بینی می کردند. Trafalger Group که پیروزی ترامپ را در میشیگان پیش بینی کرده بود در نظرسنجی آخرش دانلد ترامپ را با 1 درصد اختلاف جلوتر نشان می داد و در نظرسنجی Harper آرای این دو برابر بود.

همانطور که در تحلیل نظرسنجی ها در این هر 3 ایالت دیدیم، اگرچه معدل نظرسنجی ها در این 3 ایالت اشتباه بودند اما در همین 3 ایالت نیز، نظرسنجی های در هفته آخر منتشر شده بودند که نتایج را خارج از انتظار به سود ترامپ می دیدند. در عین حال در مقابل 3 ایالت که در آنها نظرسنجی ها پیروز انتخابات را اشتباه پیش بینی کرده بودند در 10 ایالت پیروز انتخابات مطابق پیش بینی معدل نظرسنجی ها بود.

من در این مقاله از تحلیل تکنیکی نظرسنجی ها مانند توضیح فاصله اطمینان (که به صورت معمول 95 درصد است) و همینطور میزان خطا (که به صورت معمول بین 3 تا 5 درصد است) خودداری کرده ام. دلیل آن هم غیر از مسائل تکنیکی و آماری، این است که در هر صورت اگرچه پیش بینی در سطح نظرسنجی های انتخاباتی قطعی نیست و در بهترین حالت 95 درصد امکان وقوع دارد (یعنی 5 درصد ممکن است عکس آن اتفاق بیافتد)، اما تاکید بر این ملاحظات تکنیکی از جمله مواردی است که راه را برای توجیه اشتباه فراهم می کند. چون به هر میزان هم که یک نظرسنجی اشتباه یا خطا داشته باشید می توان بحث احتمالی بودن آن را به عنوان توجیه اشتباه در نظر گرفت. یک استاد دانشگاه یا یک ستون نویس روزنامه ها یا وب سایت می تواند چنین توجیهی را مطرح کند، اما از یک کمپینر چنین توجیهی هر چقدر هم که از لحاظ علمی درست باشد اما قابل پذیرش نیست. مهم این است که در ارزیابی میزان این اشتباه دقیق و منصف باشیم و داستان را در ورای کلیشه های رایج ببینیم.

مدل های انتخاباتی و مشکلات نظرسنجی ها

مدل های انتخاباتی در سطح کمی (مانند وب سایت 538، آپ شات نیویورک تایمز، ریل کلیر پالتیکس، هافینگتن پست و …) با تجمیع نظرسنجی ها و در نظر گرفتن یک سری معیارها (مانند دوره زمانی تجمیع نظرسنجی ها، ارزش گذری ها موسسه های نظرسنجی و در نظر گرفتن اهمیت آنها و …) احتمال شکست یا پیروزی کاندیداها را در سطح ایالتی و همچنین ملی مشخص می کنند. هرچند برخی مدل ها، ویژگی های دیگری مانند وضعیت اقتصادی، رضایت از عملکرد رئیس جمهور و موارد مشابه را هم در نظر می گیرند. با این وجود خروجی مدل ها محصول یک فرایند روی نظرسنجی ها و تجمیع آنهاست که خودش امروز در مواردی با مشکل مواجه است:

اول اینکه برای موسسه های نظرسنجی در ارزیابی میزان «رای دهندگان احتمالی» یعنی کسانی که به احتمال زیاد رای می دهند همیشه با مشکل رو به رو هستند و این هم یک مسئله تاریخی است (در این مقاله در این مورد به صورت مفصل توضیح داده ام).

دوم، نرخ کسانی که حاضر می شوند به یک نظرسنجی جواب دهند امروز کمتر از 10 درصد است و اگر کسانی به هر دلیل و به صورت سیستماتیک حاضر به پاسخ دادن نباشند نظرسنجی با سوگیری رو به رو خواهد شد.

سوم، نظرسنجی تلفنی از میان افرادی که موبایل دارند گران است چون مطابق قوانین فدرال نمی توان با ماشین های خودکار به تلفن های سیار (موبایل) زنگ زد. به همین دلیل افزایش تعداد نمونه برای کاهش خطا، هزینه نظرسنجی را افزایش می دهد که بسیاری از موسسه ها به دلیل همین هزینه از انجام آن سر باز می زنند. این امر به خصوص در بررسی آمار متغیرهای وابسته در نظرسنجی ها از قبیل سن، جنس، نژاد و … باعث افزایش سطح خطا می شود.

چهار، نظرسنجی ها در یافتن نمونه مناسب – به خصوص در میان بخش های خاصی از جمعیت مانند لاتین تبارها – بسیاری اوقات با مشکل رو به رو هستند، به همین دلیل با نمونه هایی با حجم کم به نتایج حاصل از آن ها وزن می دهند که احتمال خطا را در آن ها افزایش می دهد.

پنج، در انتخابات امسال، رای دهندگان تصمیم نگرفته تا روزهای آخر منجر به انتخابات تقریبا 12 درصد از کل آرا را شامل می شدند. این را مقایسه کنید با سال 2012 که این رقم تنها 3 درصد بود. به هر میزان که آرای تصمیم نگرفته ها زیادتر باشد، احتمال خطای ناشی از عدم اطمینان در مدل های نظرسنجی هم بیشتر خواهد شد. در انتخابات امسال این امر تشدید هم شد و مهمترین دلیل این بود که افرادی که در هفته آخر به این نتیجه رسیدند که به کدام کاندیدا رای بدهند، دانلد ترامپ را انتخاب کرده بودند  (47 درصد به 42 درصد). این رقم در ایالت های ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا به مراتب بیشتر هم هست.

به این دلایل و البته یکی دو دلیل فرعی دیگر است که نظرسنجی ها ممکن است در پیش بینی نتایج اشتباه کنند. به همین دلیل مدل های انتخاباتی از معدل نظرسنجی ها استفاده می کنند تا امکان خطا را کاهش دهند. اما در جایی که نظرسنجی هایی به مراتب کمتر انجام گرفته یا موسسه های معتبر نظرسنجی کمتر در آن مکان ها فعالیت داشته اند، امکان خطا بیشتر می شود. در ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا چنین اتفاقی افتاد.

نکته دیگر در مورد نظرسنجی ها، نحوه وزن دهی به نمونه ها و در نظر گرفتن متغیرهای مختلف مانند سن، جنس، تحصیلات، گرایش سیاسی دموکرات یا جمهوری خواه و … است که البته به خصوص در مورد آخری یعنی گرایش سیاسی بین نظرسنجان مختلف اختلاف نظر وجود دارد و یک بحث تکنیکی است که از حوصله این مقاله خارج است. به صورت خلاصه اما برای اینکه یک نمونه در نظرسنجی قابل تعمیم به کل جمعیت باشد باید به ترتیب اهمیت و تعداد نمونه به آن وزن داد. یعنی اگر در یک نمونه 1000 تایی فقط از 80 نفر آمریکایی آفریقایی تبار نظرسنجی شده باشد، این نمونه برای کل آمریکایی های آفریقایی تبار نمایا نیست چون درصد سیاهان در آمریکا 13 درصد است و حداقل به 130 پرسش شونده سیاه پوست احتیاج داریم تا بتوانیم نمونه را به کل جامعه سیاهان تعمیم بدهیم. به همین دلیل در نمونه ها وزن پرسش شوندگان سیاه پوست را با یک ضریب مثبت افزایش می دهیم. این امر خود نه تنها باعث تولید پراکندگی یا واریانس اضافی می شود بلکه می تواند در شرایطی که افراد نمونه در زیرگروه ها (مثلا سیاه پوست 60 سال به بالا در مناطق روستایی) کم هستند، اهمیت آنها را کاملا به صورت تصادفی بیشتر از آنچه که هست بالا ببرد (این مقاله را در مورد ایرادی که وزن دهی نظرسنجی LA Times داشت بخوانید + پاسخ LA Times). در عین حال فاصله خطا در زیر گروه ها به مراتب بیشتر از 3 یا 4 یا 5 درصد است؛ ضمن اینکه همین تعیین معیارهای گوناگون توسط نظرسنجان مختلف باعث می شود حتی از یک تعداد نمونه پرسش شونده یکسان با توجه به معیاری که هر نظرسنج در نظر می گیرد پاسخ های نهایی متفاوت باشد. نیویورک تایمز به 4 نظرسنج، یک سری برابر اطلاعات خام پرسش شوندگان را داد و در تحلیل نظرسنجی از هر کدام یک نتیجه جداگانه بدست آورد.

اثر شرم ترامپ

یک کلیشه رایج دیگر در انتخابات امسال، تکرار این ادعاست که افراد در نظرسنجی ها از بیان اینکه واقعا به چه کسی رای خواهند داد (یعنی دانلد ترامپ) خودداری کرده بودند چون به دلیل مواضع ترامپ شرم داشتند که بگویند به او رای می دهند. این ادعا، یک جنبه تبلیغاتی و انتخاباتی برای کمپین ها دارد که دانلد ترامپ از آن استفاده کرد اما از لحاظ علمی مطلقا قابل دفاع نیست و دلایل زیادی برای رد آن هم وجود دارد.

کمپین ترامپ چنین ادعایی را مطرح می کرد به این دلیل که او احتیاج داشت به طرفدارانش اطمینان بدهد آنها به اندازه ای هستند که بتوانند انتخابات را ببرند و از لحاظ تبلیغاتی با این کار جلوی «مارپیچ سکوت» را که باعث خانه نشین شدن طرفدارانش روز انتخابات می شود، بگیرد. اما همانطور که گفتم چنین ادعایی یعنی اثر شرم ترامپ قابل دفاع نیست چون:

اول اینکه طرفداران چنین ادعایی آرای ترامپ و کلینتون را در نظرسنجی های آن لاین و تلفنی به عنوان شاهد این امر می آورند و می گویند که در نظرسنجی های آن لاین و اینترنتی آرای دانلد ترامپ بیشتر است چون پاسخ دهندگان در معرض فشار یک فرد حقیقی نیستند که نظر خود را پنهان کنند. این ادعا نادرست است چون در نظرسنجی ها قبل از انتخابات اولا تفاوت قابل ملاحظه ای بین آرای ترامپ در نظرسنجی های تلفنی و آن لاین وجود نداشت (این مقاله را بخوانید و این یکی) و دوما اگر هم وجود می داشت هیچ معلوم نبود این تفاوت ناشی از چیست. چون صرف وجود یک تفاوت یا یک رابطه به معنی وجود رابطه علت و معلولی نیست.

دوم، طرفداران این ادعا، به آرای واقعی ترامپ اشاره می کنند که در نظرسنجی ها کمتر ارزیابی شده است (در حدود 1.8 درصد) و می گویند چون نظرسنجی ها کمتر پیش بینی کرده اند معلوم می شود که مردم احتمالا احساس واقعی خودشان را به ترامپ بیان نمی کردند چون می ترسیدند متهم به نژادپرستی و … شوند. در قسمت قبل گفتم که وجود یک رابطه – حتی اگر رابطه ای هم وجود داشته باشد – می تواند علت و معلومی نباشد. اما اگر حتی فرض کنیم این اثر شرم درست است بگذارید نگاهی به نتایج انتخابات سال 2012 بیندازیم. در سال 2012 معدل نظرسنجی ها آرای باراک اوباما را %48.8 نشان می داد. او انتخابات را با %51.1 برد یعنی چیزی حدود %2.3 درصد بیشتر از پیش بینی نظرسنجی ها. اگر این ادعا درست باشد پس باید گفت در سال 2012 هم مردم شرم داشتند بگویند به اوباما رای می دهند!

و سوم، هر دو کاندیدا در نظرسنجی ها نامحبوب بودند. اگر اثر شرم ترامپ ادعای درستی است چرا اثر شرم رای دادن به هیلاری درست نباشد؟

رد ادعای شرم ترامپ دلایل دیگری هم دارد، می توانید این مقاله را بخوانید.

ادعای تاریخ دانی که می گوید نتایج همه انتخابات را درست پیش بینی کرده است

الن لیچمن، استاد تاریخ بر اساس مدل 13 متغیره و خطی خود مدعی است که نتیجه همه انتخابات را از سال 1984 درست پیش بینی کرده است (کتاب او که اولین بار در سال 1984 منتشر شد). من در اینجا قصد ندارم در مورد مدل او توضیح دهم؛ فقط برای کسانی که می گویند او تنها کسی است که نتایج انتخابات ریاست جمهوری را درست پیش بینی کرده تناقضات پیش بین های ش را یادآوری می کنم.

الن لیچمن در سال 2000 پیش بینی کرد ال گور پیروز انتخابات ریاست جمهوری است، درحالی که جرج بوش برنده انتخاب بود. در توجیه این امر مدعی شد که منظور او، آرای عمومی است و نه آرای الکترال که با توجه به آن ال گور اگرچه آرای عمومی را در سال 2000 برد اما آرای الکترال را باخت. در انتخابات سال 2016 آقای لیچمن پیش بینی کرده بود که ترامپ برنده است ومطابق همان منطق آرای عمومی ایشان ترامپ باید آرای عمومی بیشتری بدست می آورد. اما نتیجه انتخابات نشان می دهد که تا امروز هیلاری کلینتون تقریبا 2 میلیون رای پیش است.

حالا اینها به کنار، مدل پیشگویی الن لیچمن، یک مدل خطی بدون در نظر گرفتن اینکه چه کسانی کاندیدای حزب هستند و بدون در نظر گرفتن تغییرات دموگرافیک در جامعه آمریکاست که برای زمانی که هنوز تحلیل داده ها تا به این حد پیشرفت نکرده بود می توانست مدلی برای برنامه ریزی یک کمپین انتخاباتی باشد، اما حتما یک پیش بینی علمی قابل دفاع نیست، حتی اگر بارها و بارها نتایج درستی داده باشد. در بین سال های 1984 و 2016، تنها 4 انتخابات بود که پیش بینی نتایج تا روزهای آخر به راحتی امکان پذیر نبود یا کاندیدای پیروز برخلاف انتظار به ریاست جمهوری رسید. الن لیچمن 2004 و 2012 را درست پیش بینی کرد اما در مورد 2000 و 2016 با توجه به اینکه منظور او از پیروز، کاندیدای برنده در آرال الکترال یا آرای عمومی است، پیش بینی درستی نداشت.

نکته آخر، اگر برنی بود

طرفداران برنی سندرز ادعا می کنند که اگر به جای هیلاری کلینتون او به رقابت با ترامپ برمی خواست، می توانست دانلد ترامپ را شکست دهد (+ و + و + و + و نظر مخالف این ادعا). خود برنی سندرز هم در روزهای انتهایی رقابت های مقدماتی دموکرات ها که دیگر معلوم شده بود رقابت را به هیلاری کلینتون خواهد باخت ادعا می کرد سوپردلگیت ها باید ببینند کدام کاندیدا در نظرسنجی ها شانس بیشتری در رقابت با ترامپ دارد (در تعبیر خودش، جواب سندرز بود) و به او رای بدهند (و این البته مغایر با شعار اصلی کمپین برنی سندرز بود که از ابتدا می گفت سوپر دلگیت ها نباید هیچ نقشی در تعیین کاندیدای پیروز داشته باشند).

با تمام اینها، این ادعا و ادعاهای مشابه غیرعلمی هستند چون فرضیه هایی ابطال پذیر نیستند و صرفا بر اساس رویا و توهم بنا شده اند. هر انتخاباتی ویژگی خاص خودش را دارد و هر کاندیدایی نقطا ضعف و مثبتی دارد که به همراه متغیرهای بیشمار دیگر نتیجه انتخابات را مشخص می کند، به خصوص در مدل انتخابات آمریکایی که نحوه بدست آوردن رای در ایالت های مشخص و در نزد گروه های ویژه رای منحصر به فرد است.

به عبارت بهتر ما نمی دانیم کمپین برنی سندرز در میان سیاه پوستان و لایتن تبارها چگونه عمل می کرد و چرا و به چه دلیل باید بپذیریم که او بهتر از هیلاری کلینتون در میان این دو گروه از رای دهندگان مقبولیت انتخاباتی داشت. لااقل نتایج رقابت های مقدماتی دموکرات ها که عکس این ادعا را نشان می دهد، درحالی که رقابت های مقدماتی جمهوری خواهان از آرای بالای ترامپ در میان سفیدپوستان مذهبی حکایت دارد. همان گروه هایی که در نهایت رای های بیشتری را نسبت به میت رامنی در سال 2012 در برخی مناطق رای ایالت های شمالی به نام دانلد ترامپ در صندوق ها انداختند و با کاهش مشارکت دموکرات ها، باعث پیروزی او شدند.

بگذارید نگاهی به نتایج نظرسنجی های بعد از انتخابات در سه ایالت پنسلوانیا، میشیگان و ویسکانسین بیندازیم تا ببینیم آیا می توان دلیلی بر امکان عملکرد بهتر سندرز بر کلینتون در این سه ایالت داشت؟ این سه ایالت را به این دلیل انتخاب کردم که اولا شکست هیلاری در این سه ایالت باعث از دست دادن ریاست جمهوری شد و از منظر دموگرافیک هم برخلاف ایالت های جنوبی و غربی میزان کمتری رای آمریکایی های لاتین تبار را با خود دارد (گروهی که حتما بیشتر از کلینتون به سندرز رای نمی دادند) و سفیدپوست تر است (گروهی که در رقابت های مقدماتی دموکرات ها بیشتر به سندرز رای دادند. او در میشیگان و ویسکانسین بر هیلاری پیروز شده بود).

issues

من انتخابات را در این سه ایالت از منظر مهمترین موضوعاتی که کشور با آن مواجه است و آرای هر کدام از کاندیداها به تفکیک هر موضوع انتخاب کرده ام؛ به این دلیل که کمپین سندرز مدعی است پیام سندرز می توانست افراد بیشتری را نسبت به کلینتون به طرف دموکرات ها جلب کند درحالیکه نتایج حاصل از نظرسنجی های بعد از انتخابات چنین ادعایی را تایید نمی کند.

همانطور که در جدول مشخص است در این 3 ایالت و البته در اکثر ایالت های آمریکا 4 موضوع اقتصاد، تروریسم، مهاجرت و سیاست خارجی، موضوعات مشخصی بودند که رای دهندگان اعتقاد داشتند مهمترین مشکل کشور است. در اقتصاد و سیاست خارجی هیلاری کلینتون از ترامپ نمره بهتری گرفته و در دو مورد دیگر ترامپ نمره بهتری داشته است. آیا دلیلی وجود دارد که در آن 2 مورد دیگر یعنی مهاجرت و تروریسم، برنی سندرز می توانست نظر رای دهندگان را بیشتر جلب کند؟ جواب منفی است. حتی در مورد سیاست خارجی که یکی از نقاط قوت هیلاری است، بازهم نمی توان انتظار داشت که برنی سندرز نمره ای بهتر از هیلاری کلینتون در مقابل ترامپ بدست آورد. حالا می رسیم به اقتصاد. درصد کسانی که در سال 2016 اقتصاد را مهمترین مشکل کشور می دانستند تقریبا با سال 2012 و رقابت رامنی با اوباما برابر است با این تفاوت که هیلاری کلینتون در هر 3 ایالت از ترامپ نمره بهتری دارد، در حالیکه در سال 2012، میت رامنی در 2 ایالت (ویسکانسین و پنسلیوانیا) از این منظر نمره بهتری از اوباما داشت. به عبارت بهتر حتی با این مقایسه هم نمی توانم امیدوار بود که برنی سندرز می توانست آرای بیشتری از هیلاری کلینتون را به خودش جلب کند. شکست هیلاری محصول اشتباه کمپین و کاهش مشارکت بخش های عظیمی از دموکرات ها به خصوص آمریکایی های آفریقایی تبار است که احتمال اینکه به هیلاری کلینتون رای دهند به مراتب بیشتر از برنی سندرز هم بود.

معرفی چند کتاب و مقاله

اکنون که فصل انتخابات لااقل برای مدت کوتاهی تمام شده است و برای آنکه درک ما از انتخابات در آمریکا و کمپین های سیاسی فراتر از روایت های روزمره باشد چند کتاب جذاب به همراه یکی، دو مقاله در اینجا معرفی می کنم و هدف من هم بیشتر معرفی کتاب هایی است که شناخت ما را از نحوه رای دادن در آمریکا و همینطور چگونگی و چرایی هدف گذاری کمپین های انتخاباتی توضیح دهند.

کتاب اول به نام نبرد بزرگ، چگونه ترامپ می تواند هیلاری را شکست دهد از دیک موریس مشاور ارشد بیل کلینتون در سال های 1995 و 1996 است. من دو، سه بار در برنامه های روزنامه ام در بررسی انتخابات در در بی بی سی در مورد این کتاب صحبت کرده ام. او در این کتاب ضمن تاکید بر اهمیت رای سفیدپوستان به کمپین ترامپ توصیه می کند با افزایش مشارکت آنان و با احتمال کاهش مشارکت آمریکایی های آفریقایی تبار و جوانان می تواند امیدوار باشد که بر هیلاری کلینتون پیروز شود.

کتاب بعدی، چرا اهایو رئیس جمهور ]آمریکا[ را انتخاب می کند از کیلی کوندیک است که در مرکز پولتیکس دانشگاه ویرجینیا با لری جی سبوتو همکاری می کند و در تهیه کتابی در مورد انتخابات 2012 و باراک اوباما با سبوتو و الن آبروموویتز مشاکت داشته است. او در این کتاب آرای اهایو را در طول سالیان مختلف با نتایج انتخابات آمریکا مقایسه می کند و ضمن بررسی شرایط ویژه این ایالت (از جمله اینکه دو سناتور لیبرال و محافظه کار دارد و …) توضیح می دهد چرا اهایو در نقش Bellwether (اشاره به قوچ زنگوله دار که به عنوان رهبر و لیدر گله گوسفندان حرکت می کند) توضیح دهنده معدل آرای آمریکایی هاست (البته در انتخابات امسال آرای اهایو کاملا با آرای معدل آمریکا فاصله داشت).

کتاب بعدی بیگانه در سرزمین مادری از آرلی هوشیلد به روایت دو نگاه متفاوت به آمریکا – لیبرال و محافظه کار – اشاره دارد. من خواندن این کتاب را از فردای بعد از انتخابات شروع کردم و به نظرم در تحلیل آنچه که آمریکای دوتکه و جداشده چپ و راست نامیده می شود بسیار آموزنده است. نویسنده خودش یک آمریکایی لیبرال است که می خواهد آمریکا را از نگاه محافظه کاران بفهمد. در همین مورد جداسازی بزرگ از بیل بیشاپ (با توجه به محتوای کتاب، من sort را جداسازی معنی کرده ام) یکی از بهترین کتاب های موجود در توضیح آمریکای درگیر در منازعات حزبی و تفاوت های ایدئولوژیک است که روایت تاریخی از این تفاوت های ایدئولوژیک را از سال های 50 و 60 تا امروز توضیح می دهد و البته در مورد ریشه این تفاوت ها که به انقلاب آمریکا و تشکیل اولین کنگره هم می رسد اطلاعات جالبی به خواننده می دهد و در نهایت کتاب دیگری هم وجود دارد به نام سیاست خشم در مورد ظهور اسکات واکر در ویسکانسین (فرماندار ویسکانسین که طی 4 سال در 3 انتخابات در این ایالت پیروز شد) است با این سئوال کلیدی که چطور می شود در دورانی که نابرابری اقتصادی در آمریکا تا این حد بالاست، آمریکایی های با درآمد پایین تر به دیدگاه جمهوری خواهان و محافظه کاران متمایل می شوند تا لیبرال (البته این گزاره به صورت کلی درست نیست، اما در برخی ایالت ها از جمله ویسکانسین شواهدی بر آن وجود دارد).

پایان آمریکای سفیدپوستان مسیحی روایت رابرت جونز از تغییرات جمعیتی در آمریکا به ضرر مسیحیان سفیدپوست است که سالها جمعیت غالب در امریکا بودند اما در آینده اکثریت خود را از دست خواهند داد. مطالعه این کتاب در توضیح اینکه چرا این سفیدپوستان مسیحی عصبانی هستند از اینکه آمریکا دیگر «فقط برای آنها نیست» بسیار خواندنی است. جونز خودش یک نظرسنج است و پیش از انتخابات در یک پنل، نتایج نظرسنجی خودش را در مورد انتخابات در موسسه بروکینگز به بحث گذاشت.

اگر به ظهور و سقوط پوپولیست ها در انتخابات و اینکه چگونه از خشم و احساسات مردم به نفع خود بهره می برند علاقه دارید این کتاب وارن را تحت عنوان تمام مردان شاه (و البته اینجا بهتر بود می گفت فرماندار) از دست ندهید. اگر حوصله خواندن کتاب را ندارید می توانید فیلمی را که بر اساس همین کتاب تولید شده است ببینید.

روندهای کوچک، عوامل کوچک در تغییرات بزرگ آینده، کتابی است از مارک پن، استراتژیست بیل کلینتون در انتخابات سال 1996 و هیلاری کلینتون در انتخابات 2000 و 2006 سنا و همینطور کمپین ناکام او در سال 2008. مارک پن مدتی هم مشاور و معاون استیو بالمر رئیس کمپانی مایکروسافت بود و از معروف ترین نظرسنجان آمریکایی است. در این کتاب او در بخش های مختلف در مورد تغییرات ارزش های فرهنگی و تکنولوژیک در آمریکا و تاثیر آن در آینده توضیح می دهد. بخش سیاست آن توضیحاتی در مورد کمپین سال 1996 کلینتون دارد و همچنین در مورد مسیحیان صهیونیست به عنوان اصلی ترین عامل حمایت از اسرائیل در آمریکا اطلاعات جالبی به مخاطب می دهد.

و در نهایت سه کتاب دیگر، دو تای آنها در مورد نقش پیام در انتخابات است. اولی با عنوان کلمه ها کار می کنند، این مهم نیست که تو چه می گویی، مهم این است که شونده چه می شوند از فرانک لانتز نظرسنج جمهوری خواه که متخصص فوکس گروپ های پیام است و پیش از این نظرسنج کمپین راس پروت در سال 1992 و نیوت گینگریچ بود و دومی هم با عنوان Don’t Think of An Elephant از جرج لیکاف است (در مورد ترجمه کتاب هرچه فکر کردم یک عبارت فارسی نتوانستم پیدا کنم). این کتاب در مورد اینکه چگونه محافظه کاران روایت پیام خود را در جامعه غالب می کنند و نیروهای پروگرسیو (آنچه که مترقی نامیده می شود) باید از چه پلتفورمی برای مواجه با آن استفاده نمایند توضیح می دهد. من ویرایش قدیمی تر این کتاب را در سال 2012 خوانده بودم اما در سال 2014 یک ویرایش جدید هم به آن اضافه شده است.

و آخری هم انقلاب ما از برنی سندرز است که البته من آن را تازه خریده ام و هنوز نخوانده ام.

بخشی از آنچه که درک ما از آمریکا و کمپین های انتخاباتی از منظر پلتفورم دو حزب نامیده می شود متاثر از آگاهی مان به تاریخ آمریکا و به خصوص داستان انقلاب و منازعات تهیه قانون اساسی و متمم های آن به خصوص 10 متمم اول است. آنجا که طرفداران دولت فدرال قوی و دولت جمهوری خواه دموکرات با یکدیگر منازعات زیادی داشتند و تبلور آن در تهیه قانون اساسی و متمم های آن است. اگر به این مباحث علاقه مند هستید منازعات فدرالیست ها و مخالفان آن، منازعات مربوط به تصویب قانون اساسی 1787-1788، ایجاد جمهوری آمریکا 1776 – 1787 و همینطور این یکی E Pluribus Unum که نمی دانم به فارسی چه ترجمه کنم منابع خیلی خوبی هستند.

اگر هنوز از نظرسنجی ها هم شاکی هستید یک کتاب خوب برای تان دارم، چگونه با آمار دروغ بگویید 🙂 در مورد اینکه چگونه می توان با جا به جا کردن اعداد، به نتایج درست اما نادرست رسید. باید خودتان بخوانید.

و در نهایت این انتخابات با توجه به نقش کاندیداهایی غیر از دو حزب اصلی هم قابل تفسیر است. مقاله ای پیشنهاد می کنم از بررسی کمپین جرج والاس (1964)، جان اندرسون (1980) و راس پروت (1992). ضمن اینکه این هر سه کاندیداهایی بودند که مخالف جریان غالب سیاست در آمریکا کمپین کردند؛ کاری که به نوعی دانلد ترامپ هم انجام داد (کمپین دانلد ترامپ از برخی جهان شباهت های زیادی به کمپین راس پروت دارد). این مقاله تحلیلی در همین مورد جالب است؛ اگر وقت و حوصله اش را دارید.

2016county

 

 

election2016_pdf

election2016_word

 

Advertisements

مصاحبه کوتاه م بعد از تقریبا قطعی شدن شکست هیلاری کلینتون و اشاره ام به نکته ای از کتابی تحت عنوان نبرد بزرگ، چگونه هیلاری کلینتون را شکست دهیم که در آن در مورد افزایش مشارکت سفیدپوستان و کاهش مشارکت سیاهان و جوانان توضیح می دهد. اتفاقی که به همراه پیام تغییر از ترامپ و برنامه های اقتصادی ش باعث پیروزی او در ایالت هایی از قبیل اهایو، ویسکانسین، میشیگان، پنسیلوانیا و آیوا خواهد شد. این کتاب نوشته دیک موریس، مهمترین شخصیت دولت بیل کلینتون در سال های 95 و 96 است که مسیر پیروزی ترامپ را پیشنهاد می دهد. این کتاب شش ماه پیش منتشر شد.

نکته اضافه: در مورد نظرسنجی ها باید بیشتر و قطعی شدن آمار و نتایج و مشاهده اگزیت پل ها، نظر قطعی تر بدهم، به صورت خلاصه نظرسنجی های ایالتی پیروز ترامپ را در آیوا، اهایو و کارلوینای شمالی پیش بینی می کردند. در مورد فلوریدا هم رقابت خیلی نزدیک بود و در آخرین نظرسنجی ها هیلاری کلینتون با 1 درصد پیش بود که در محدوده خطای نظرسنجی قرار دارد. در مورد میشیگان و ویسکانسین ما نظرسنجی معتبری در روزهای آخر نداشتیم و کمپین کلینتون هم اساسا باور نداشت که این دو ایالت به سمت ترامپ برگردند (البته در میشیگان به نظر می رسید در روزهای آخر رقابت نزدیک تر شده باشد اما در ویسکانسین که به هیچ وجه). در مورد پنسیلوانیا هم نظرسنجی های روزهای آخر که باز هم تعدادشان البته کم بود رقابت را نزدیک نشان می دهد و ترامپ فاصله را کم کرده بود. به همین دلیل هم هیلاری و اوباما به همراه همسرانشان شب قبل از انتخابات را به فیلادلفیا رفتند.

و نکته آخر: من در پیش بینی نهایی ام در انتخابات اشتباه کردم. اما خب، من کمپینر هستم. کار یک کمپینر پیش بینی کردن است. بهتر بگویم یه کمپینر، لزوما مقاله نویس نیست که همه جوانب محافظه کارانه را در نظر بگیرد و تحلیل های خودش را در پاره ای از ابهامات شرطی قرار دهد که به عنوان مثال اگر A اتفاق افتد B هم اتفاق می افتد. گزاره هایی مانند اینکه نتایج غیرمنتظره ممکن است باشد یا حسی به من می گوید که این اتفاق نمی افتد و موارد مشابه، گزاره های غیرغلمی هستند که به درد کار کمپین ها نمی خورند. یک کمپینر می گوید A به این دلایل اتفاق می افتد و نتیجه اش B خواهد شد. یعنی گزاره اش منطقی دارد که ممکن است درست یا نادرست باشد.

یک کمپینر در عین حال گزاره ای را بیان می کند که قابل ارزیابی و سنجش باشد. حالا ممکن است اشتباه هم بکند. اما کمپینر باید جرات و جسارت پیش بینی کردن را داشته باشد و منتظر تبعات آن هم در هر شرایطی – پیش بینی درست یا نادرست – باشد. من مسئولیت پیش بینی اشتباهم را می پذیرم و از آن برای آینده درس می گیرم.

و یکی دیگه، قول می دم آخرین نکته باشد 

دوست خوبی برای م در تلگرام پیغام گذاشت که با این شرایط نگران از دست دادن کارم نباشم. برای م در یک کارواش کار جور می کند که ماشین بشورم و انعام خوبی هم می دهد. قرار شد رزومه ام را بفرستم. اما می ترسم با این رزومه و پیش بینی های 10 شب، آنجا هم به من کار ندهند؟ :))))))))) اما فارغ از تمام این شوخی ها من به پیش بینی کردن و ارائه گزاره های قابل سنجش ادامه خواهم داد.

 

 

در آخرین روز – یا شب – گزارش های روزانه در مورد انتخابات آمریکا، نقشه انتخاباتی آمریکا به نفع هیلاری کلینتون است. در این یادداشت کوتاه که ویدئوی آن هم ضمیمه است در مورد این نقشه و مسیر پیروزی ترامپ و کلینتون صحبت می کنیم و محتمل ترین گزینه از گزینه های موجود را شرح می دهم.

هیلاری کلینتون با 224 رای الکترال از دانلد ترامپ با 180 رای الکترال به مراتب مسیر راحت تری برای پیروزی دارد. اما در هر صورت 134 رای مردد در 10 ایالت سرنوشت نهایی انتخابات را تعیین خواهد کرد.

electoralmap_base

 

مسیر ترامپ برای پیروزی

ترامپ 180 رای الکترال تضمین شده دارد، معنی اش اینست که او برای پیروزی و رسیدن به حداقل 270 رای الکترال باید حداقل 90 رای الکترال دیگر بدست آورد. کمپین ترامپ امیدوار است با پیروزی در فلوریدا با 29 رای، کارولینای شمالی با 15 رای، اهایو با 18 رای، آیوا با 6 رای و آریزونا با 11 رای به 79 رای دیگر و مجموعا 259 رای الکترال دست پیدا کند (در میان این گزینه ها پیروزی ترامپ در فلوریدا کمتر محتمل است و در آریزونا هم با شک و تردید همراه است). در این شرایط او به 11 رای دیگر احتیاج دارد که انتخابات را با 270 رای ببرد یا به 10 رای احتیاج دارد تا انتخابات 269 به 269 مساوی شود و مجلس نمایندگان تکلیف رئیس جمهور را نعیین کند.

اگر او بتواند هر کدام از ایالت های پنسیلوانیا (20 رای) یا میشیگان (16 رای) را پیروز شود به هدفش دست پیدا کرده است. مسیر دیگر پیروزی در کلورادو (9 رای) به همراه نوادا (6 رای) یا نیوهمشایر (4 رای) است تا حداقل 270 رای را بدست آورد. و در نهایت اگر هم نوادا را به همراه نیوهمشایر ببرد مجموعا 10 رای اضافه بدست خواهد آورد و انتخابات 269 به 269 مساوی می شود. حتی در این حالت، 1 رای منطقه 2 ایالت مین (مین 4 رای دارد اما رای منطقه 2 جداگانه خوانده خواهد شد) می تواند برای ترامپ تعیین کننده باشد تا با پیروزی در آن، بدون رفتن به مجلس نمایندگان رئیس جمهور آمریکا شود.

trumpmap

 

مسیر کلینتون برای پیروزی

کلینتون 224 رای الکترال تضمین شده دارد. یعنی او برای پیروزی و رسیدن به عدد 270 رای الکترال باید حداقل 46 رای بدست آورد. کل تیم کلینتون (شامل خودش و همسرش به همراه رئیس جمهور و همسرش) روز قبل از انتخابات به فیلادلفیا در قسمت شرقی ایالت پنسیلوانیا رفتند که پایه رای دموکرات ها در این ایالت است. تیم کلینتون امیدوار است 20 رای پنسیلوانیا به همراه 16 رای میشیگان (کلینتون دیروز میشیگان بود) آرای او را 36 رای دیگر افزایش دهد و در این حالت تنها 10 رای برای رئیس جمهور شدن او کافی است.

این 10 رای می تواند از هر کدام از ایالت های فلوریدا، کارولینای شمالی، آریزونا یا اهایو بدست آید (اهایو نامحتمل ترین است و فلوریدا محتمل ترین). حتی در غیر از این شرایط، یعنی شکست در همه آنها، پیروزی در 2 ایالت از 3 ایالت نوادا، نیوهمشایر و کلورادو ریاست جمهوری کلینتون را تضمین می کند. در میان این سه ایالت هم برنده شدن هیلاری در آیوا تقریبا تضمین است و احتمال آن در کلورادو هم خیلی بالاست.

clintonmap

نقشه الکترال محتمل

بر اساس نظرسنجی ها، مدل های انتخاباتی، آرای زودهنگام و وضعیت اقتصادی و جمعیتی ایالت های سرنوشت ساز، کلینتون 319 رای و دانلد ترامپ 219 رای بدست خواهند آورد. ترامپ در کارولینای شمالی، اهایو و آیوا پیروز می شود و کلینتون آرای فلوریدا، پنسیلوانیا، میشیگان، نیوهمشایر، کلورادو، آیوا و آریزونا را بدست خواهد آورد. مهمترین دلیلی که کارولینای شمالی را به ترامپ دادم آرای زودهنگام در این ایالت و مقایسه آن با سال 2012 است که با کاهش آرای آمریکایی های آفریقایی تبار هم همراه است. همینطور اگرچه آریزونا را بسیاری اعتقاد دارند هیلاری به احتمال زیاد در آن پیروز نمی شود، اما مشارکت بالای لاتین تبارها در آریزونا، فلوریدا و آیوا باعث شده که این سه ایالت را متعلق به کلینتون بدانم (در آریزونا در هر حال اختلاف به نظر من از 50 یا 60 هزار رای بیشتر نخواهد بود).

electoralmap2016forcast

بررسی نتایج را از چه ایالت هایی شروع کنیم؟

وقت رای دادن در ساعت 7 شب به وقت شرق آمریکا در نیوهمشایر و ویرجینیا و در ساعت 7:30 در اهایو و کارولینای شمالی به اتمام می رسد. اگر رقابت چندان نزدیک نباشد ظرف 2 ساعت بعد از آن پیروز انتخابات در این ایالت ها تقریبا مشخص است. ساعت 8 شب به وقت شرق آمریکا شهروندان ساکن فلوریدا و پنسیلوانیا آخرین آرای خود به صندوق می ریزند (فلوریدا یک قسمت غربی دارد – پنندل – که یک ساعت از بقیه مناطق این ایالت عقب تر است و بیشتر هم به جمهوری خواهان رای می دهد). در این حالت هم بسته به اینکه نتیجه انتخابات چقدر به نفع یا ضرر یک کاندیدا محتمل باشد ظرف یک یا دو ساعت تکلیف مشخص می شود.

آریزونا، کلورادو، میشیگان، نیومکزیکو، مینسوتا و ویسکانسین در ساعت 9 شب و بالاخره نوادا و آیوا در ساعت 10 شب به وقت شرق آمریکا شعبه های رای را خواهند بست. بسته به اینکه مسیر پیروزی در ایالت ها برای کدام از یک دو کاندیدا هموارتر خواهد بود حداکثر تا ساعت 12 شب پیروز انتخابات مشخص است و همانطور که گفتم اگر کلینتون در ایالت هایی که امیدوار است پیروز شود به پیروزی برسد تا ساعت 11 یا 10 شب منتظر تماس دانلد ترامپ خواهد بود که پیروزی هیلاری را تبریک بگوید. در غیر اینصورت حداکثر تا ساعت 12 یا 1 نیمه شب نتیجه مشخص می شود (البته این درحالی است که رقابت در ایالت ها به اندازه ای نزدیک نباشد که نتوان گفت چه کسی پیروز است).

در عین حال نرخ مشارکت ترامپ در میان سفیدپوستان و کلینتون در میان اقلیت ها از طریق اگزیت پل ها هم برآوردی به ما می دهد که چه کسی در نهایت در هر کدام از این ایالت ها با احتمال بیشتر پیروز خواهد شد.

چه مناطقی از رای را با دقت پیگیری کنیم تا از لحاظ آماری پیش بینی زودتری از پیروز انتخابات داشته باشیم؟

در اهایو، کلینتون باید مناطق حومه کلیولند، کلومبوس و سینسیناتی را با آرای بالا (به عنوان مثال در کلیولند با 150 تا 200 هزار رای) ببرد تا بتواند پیروز این ایالت شود. اطراف تولیدو در اهایو از سال 1976 تا کنون به کاندیدای پیروز انتخابات رای داده است. همینطور، کاندیدای پیروز در ویگو کانتی در ایندیانا از سال 1956 تاکنون رئیس جمهور آمریکا شده است. اگر آرای این منطقه را داشته باشیم شاید زودتر پیروز انتخابات را پیش بینی کنیم. منطقه بعدی هیلزبورو کانتی در فلوریداست که در 20 انتخابات گذشته به غیر از سال 1992 به کاندیدای پیروز رای داده است.

county2watch

و در انتها ویدئوی شب آخر که به غیر از نقشه الکترال در مورد آخرین نظرسنجی ها و اهمیت ایالت اهایو در انتخابات آمریکا هم توضیح دادم

 

 

 

از امروز – شنبه صبح، 30 اکتبر – به مدت 10 شب در مورد نظرسنجی های روزانه ای که توسط موسسه های مختلف در مورد رقابت هیلاری و ترامپ انجام می شود در برنامه صبحگاهی بی بی سی توضیح می دهم. همینطور می گویم که چطور سازمان و وب سایت های مختلف بر اساس این نظرسنجی ها و متغیرهای دیگر از جمله رضایت از عملکرد رئیس جمهور، وضعیت اقتصادی و … شانس پیروزی هر یک از این 2 کاندیدا را در انتخابات اندازه می گیرند.

بخش بعدی این سلسله گزاشات کوتاه در مورد بررسی احتمالی پیروزی هر یک از این 2 کاندیدا در ایالت های سرنوشت ساز است. هر شب یک یا دو تا از این ایالت ها را هم بررسی می کنیم.

در شب های آینده همینطور در مورد اینکه موسسه های نظرسنجی چطور احتمالی پیروزی هر یک از کاندیداها را تعیین می کنند و همینطور وضعیت کلی هر یکی از این 2 کاندیدا در مواردی مانند شاخص اعتماد، محبوبیت و … توضیحات بیشتری را مرور خواهیم کرد.

گزارش روز نهم (لینک)

دو روز مانده به انتخابات نظرسنجی ها و مدال های انتخاباتی کماکان شانس هیلاری کلینتون را بیشتر می دانند. در این روز انتخابات را در ایالت پنسیلوانیا هم بررسی کردیم. ایالتی که نسبت به گذشته بیشتر جمهوری خواه شده است، به دلیل شرایط اقتصادی و جمعیتی هم شانس پیروزی کاندیدای دموکرات مانند سال های 2008 و 2012 نیست (در مورد میانه سن در یک اشتباه لپی گفتم که 41 درصد، درحالی که عدد 41 صحیح است. آن قدر درصد درصد کردم، همه اعداد را درصد می بینم 🙂 )

 

گزارش روز هشتم (لینک)

گزارش روز هشتم، توضیحاتی در مورد رای لاتین تبارها و بررسی ایالت فلوریدا به عنوان یکی از ایالت های سرنوشت ساز + توضیحات دوباره ای در مورد آرای الکترال

 

گزارش روز هفتم (لینک)

نظرسنجی ای بی سی نیوز که به صورت روزانه انجام می شود آرای هیلاری کلینتون را با 4 درصد اختلاف بیشتر از دانلد ترامپ ارزیابی می کند، در معدل نظرسنجی ها هم که توسط ریل کلیر پالتیکس منتشر می شود کلینتون توانسته اندکی از کاهش آرای خودش را جبران کند و با 2.5 درصد اختلاف بیشتر از ترامپ رای دارد.

یکی از مهمترین بحث های انتخابات امسال امکان کاهش آرای آمریکایی های آفریقایی تبار و افزایش آمار مشارکت سفیدپوستان است که استراتژی کمپین ترامپ هم خیلی روی این موضوع متمرکز شده است. به این معنی که اگر مشارکت سیاه پوستان با 7 درصد کاهش نسبت به سال 2012، از 66 درصد به 59 درصد برسد، کلینتون 2 میلیون رایی را که قاعدتا باید به نام او در صندوق ریخته شود از دست خواهد داد. همینطور اگر مشارکت سفیدپوستان با 6 درصد افزایش نسبت به سال 2012 از 64 درصد به 70 درصد برسد، ترامپ می تواند تا 2 میلیون رای بدست بیاورد. این امر باعث می شود که ترامپ تا 4 میلیون از 5 میلیون رایی را که رامنی در سال 2012 کمتر از اوباما بدست آورد جبران کند، ضمن اینکه کمپین ترامپ اعتقاد دارد بقیه آن هم از کاهش آرای جوانان آمریکایی بدست خواهد آمد که نرخ مشارکت آنها در انتخابات امسال کمتر از سال 2012 خواهد بود. در سال 2012 تقریبا 8 میلیون آمریکایی زیر 30 سال رای دادند که نسبت آرای اوباما و رامنی به ترتیب 60 به 37 درصد بود. کاهش مشارکت رای جوانان به ضرر هیلاری بر اساس پیش بینی کمپین ترامی می تواند تا 2 میلیون رای را شامل می شود. ترکیب این کاهش آرا هم در ایالت هایی مانند فلوریدا، کارولینای شمالی، اهایو و پنسیلوانیا بروز خواهد کرد.

در گزارش امروز همینطور ایالت کارولینای شمالی را بررسی کردیم. ایالتی که نرخ مشارکت دموکرات ها نسبت به جمهوری خواهان در آرایی که زودتر از روز رای گیری به صندوق ریخته می شوند اگرچه بیشتر است، اما کمتر از میزانی است که در مدت مشابه در سال 2012 به صندوق ریخته شده بودند. بخشی از آن هم به دلیل کاهش میزان آرای سیاه پوستان از 28 درصد به 23 درصد است. کارولینای شمالی ایالتی است که باراک اوباما در آنجا به نفع کلینتون تبلیغ کرد و در هفته گدشته تبلیات تلویزیونی کلینتون تقریبا 3 برابر ترامپ بود. ترامپ بدون کارولینای شمالی احتمالا شانسی برای رییس جمهور شدن نخواهد داشت اما در هر صورت رقابت به خصوص در این دو دوره اخیر در این ایالت بسیار نزدیک بوده است. در سال 2008 اوباما با اختلاف تقریبا 14 هزار رای این ایالت را برد و در سال 2012 هم با اختلاف کمی بیشتر از 90 هزار رای، در این ایالت از میت رامنی شکست خورد.

 

گزارش روز ششم (لینک)

نظرسنجی سی بی اس و همینطور نظرسنجی روزانه ای بی سی هیلاری کلینتون را در سطح ملی به ترتیب با 3 و 2 درصد جلوتر نشان می دهند؛ هرچند نظرسنجی موسسه راسموسن که نزدیک به جمهوری خواهان است دانلد ترامپ را با 3 درصد بیشتر از هیلاری کلینتون ارزیابی می کند (در گزارش گفتم که هیلاری کلینتون جلوتر است که اینجا تصحیح می کنم).

کمپین کلینتون از اوایل تابستان برنامه ریزی تبلیغاتی خودش را بر شخصیت رئیس جمهوری آقای ترامپ متمرکز کرد با این توجیح که دانلد ترامپ شخصیت رئیس جمهور شدن را ندارد، زود از کوره در می رود و نمی توان کد بمب های اتمی آمریکا را در اختیار کسی قرار داد که به راحتی تحت تاثیر قرار می گیرد و عصبانی می شود. تقریبا در تمام نظرسنجی هایی که طی روزها و ماه های گذشته انجام شده است، ارزیابی پاسخ گویان هم این بوده است که هیلاری کلینتون خیلی بیشتر از ترامپ شخصیت رئیس جمهوری دارد. روز گذشته سی ان ان نظرسنجی خود از 4 ایالت را منتشر کرد که در هر 4 مورد این امر به وضوح مشخص است. حتی در ایالتی مثل نوادا که افراد بیشتری گفته اند به ترامپ رای می دهند، در شاخص رئیس جمهوری، خانم کلینتون از آقای ترامپ پیش است. اما از سوی دیگر در شاخص اعتماد یا صداقت، این آقای ترامپ است که در هر 4 مورد این نظرسنجی ها از خانم کلینتون رتبه بهتری به دست آورده است؛ یعنی رای دهندگان گفته اند که به دانلد ترامپ اعتماد بیشتری دارند. این امر حتی در ایالت هایی که افراد بیشتری گفته اند به خانم کلینتون رای می دهند هم قابل مشاهده است.

در میان ایالت های سرنوشت ساز امروز به ایالت نیوهمشایر رفته ایم. ایالتی با 4 رای الکترال که تاکنون ترامپ 2 برابر کلینتون در آن تبلیغات تلویزیونی داشته است. اهمیت این ایالت به این دلیل است که جزوی از ایالت های دیوار آهنین کلینتون شامل پنسیلوانیا، ویسکانسین، میشیگان، مینسوتا و اهایو نامیده می شود. در میان این ایالت ها، هیلاری کلینتون اما به اهایو چندان مطمئن نیست اما اگر او حتی اوهایو و آیوا را به همراه ایالت های سرنوشت ساز جنوب شامل کارولینای شمالی، فلوریدا و آریزونا ببازد باز هم با 272 رای الکترال رئیس جمهور خواهد شد. اما اگر دیوار آتشین شمال در نیوهمشایر هم ترک بخورد و به سمت ترامپ برود آن وقت آرای الکترال هر دو برابر با 269 خواهد شد و تکلیف انتخابات در مجلس نمایندگان مشخص می گردد (و اگر هیلاری 1 رای هم در ایالت مین از دست بدهد که اساسا آرای الکترال 270 به 268 به نفع ترامپ می شود). این ویژگی به همراه وضعیت پاندولی رای دهندگان نیوهمشایر، این ایالت را برای هر دو کمپین بسیار حیاتی می کند. در هفته منتهی به اواسط اکتبر تبلیغات تلویزیونی کلینتون در نیوهمشایر حتی از پنسیلوانیا با 20 رای الکترال هم بیشتر بود. همینطور که ترامپ هم در این ایالت بیشتر از ایالت های مانند پنسیلوانیا و اهایو که به مراتب آرای الکترال بیشتری دارند تبلیغ کرد.

 

گزارش روز پنجم (لینک)

فاصله هیلاری و ترامپ در معدل نظرسنجی های ریل کلیر پالتیکس کمتر از 2 درصد است. امروز به غیر از نظرسنجی های روزانه راسموسن، ای بی سی نیوز و آی بی دی، موسسه یوگاو هم یک نظرسنجی منتشر کرد که در آن هیلاری 3 درصد جلوتر از ترامپ است؛ هرچند باید توجه داشته باشیم که نتایج یوگاو در گذشته بیشتر به سمت دموکرات ها بایاس داشته است.

در موسسه هایی که احتمال پیروزی کاندیداها را مشخص می کنند، به غیر از وب سایت 538، در اکثر آنها تفریبا هنوز هیلاری شانس بسیار بیشتری دارد و احتمال پیروزی او تفاوت معنی داری هم با گذشته نکرده  است؛ هرچند شانس هیلاری در پیش بینی 538 به نسبت گذشته کمتر و شانس ترامپ افزایش پیدا کرده است. در روزهای آینده در مورد تفاوت این احتمالات هم صحبت می کنیم.

 

گزارش روز چهارم (لینک)

نظرسنجی امروز ای بی سی نیوز، دانلد ترامپ را با فاصله 1 درصد از هیلاری کلینتون جلوتر نشان می دهد. در عین حال نظرسنجی دانشگاه الون از رقابت نزدیک این دو در ایالت کارولینای شمالی خبر می دهد؛ ایالتی که ترامپ برای پیروزی حتما به آن احتیاج دارد و در گذشته کلینتون از ترامپ پیش بود. این دو خبر، چندان خوشایند طرفداران کلینتون نیست و البته برای دوست دارن ترامپ راضی کننده هست. نظرسنجی ای بی سی نیوز در عین حال اشتیاق طرفداران کاندیداها به رای دادن به هر یک از این دو نفر را هم بررسی کرده که مقایسه این شخص طی روزهای گذشته (به خصوص بعد از داستان ای میل ها) نشان می دهد طرفداران ترامپ بیشتر از دوست داران هیلاری برای رای دادن به او مشتاق هستند (این امر البته دلیل آماری هم دارد که موضوع بحث اینجا نیست). در سال 2012، میزان اشتیاق طرفداران اوباما برای رای دادن به او به صورت متوسط بالای 75 درصد بود.

در گزارش امروز ایالت آریزونا را هم بررسی کردیم. ایالتی که هر دو سناتور فعلی آن مخالف ترامپ هستند و یکی از این دو (مک کین) برای انتخابات دوره فعالیت می کند. اهمیت آریزونا طی سال های گذشته با افزایش میزان آرای الکترال افزایش پیدا کرده است و در این انتخابات هم به خصوص به دلیل درصد بالای لاتین تبارها، از جمله ایالت هایی است که دموکرات ها روی آن سرمایه گذاری کرده اند.

 

گزارش روز سوم (لینک)

امروز به غیر از نظرسنجی ها که هنوز هیلاری کلینتون به صورت متوسط 3 درصد از آقای ترامپ جلو هست، نگاهی هم به آرای الکترال بر اساس 3 مدل انتخاباتی باسابقه در انتخابات انداختیم. البته اکثر وب سایت ها و موسسه هایی که احتمال یا درصد شانس کاندیداها را بررسی می کنند آرای الکترال آنها را هم محاسبه می کنند، اما دلیل تاکید بر این سه مدل، قدمت آنهاست (حداقل 2 تای شان: لری سبوتو و کک پلولتیکال ریپورت) و همچنین ارزش متغیرهای پایه از قبیل وضعیت اقتصادی، رضایت از عملکرد رئیس جمهور و … در این 3 مدل و البته در همه مدل های دیگر هیلاری کلینتون از مرز 270 رای الکترال لازم برای رئیس جمهور شدن گذشته است.

امروز در عین حال در مورد ایالت آیوا هم بحث کردیم. ایالتی با جمعیت بالای 91 درصد سفیدپوست که هسته اصلی رای ترامپ را تشکیل می دهند و همینطور پروتستان های مذهبی (شامل اونجلیکاها) که 60 درصد آرای این ایالت را تشکیل می دهند. این ایالت به همراه اهایو دو ایالتی هستند که در تمام مدل های نظرسنجی تاس آپ به حساب می آیند یعنی سرنوشت آنها معلوم نیست. از سال 1988 جمهوری خواهان تنها در سال 2004 به لطف مشارکت بالای سفیدپوستان مذهبی توانسته اند رای این ایالت را بدست آورند. در عین حال آیول امروز اگرچه 6 رای الکترال دارد اما در گذشته آرای الکترال آن بیشتر بود و زمانی حتی تا 12 رای الکترال داشت.

 

داستان ای میل ها – مصاحبه با برنامه 60 دقیقه:

امروز در عین حال در برنامه 60 دقیقه بی بی سی در خصوص داستان جدید ای میل های خانم کلینتون هم صحبت کردم و تاثیر آن بر آرای رای دهندگان؛ با این توضیح که هنوز به دلیل اینکه نظرسنجی های زیادی انجام نشده نمی توان با اطمینان بیشتری نسبت به گذشته در مورد آن اشاره کرد. پولتیکو نظرسنجی را منتشر کرده (از همکاری مشترک با مورنینگ کانسالتنت) که طی 2 روز بعد از انتشار این اخبار انجام شده است. تفاوت دو کاندیدا در این نظرسنجی 3 درصد و برابر با نتایج همین نظرسنجی در هفته گذشته بود. سئوالی در این نظرسنجی (و همینطور نظرسنجی ای بی سی نیوز) مطرح شده در خصوص اینکه داستان ای میل ها آیا باعث کاهش یا افزایش رای پاسخ دهندگان به خانم کلینتون می شود یا اینکه اساسا تغییر نمی کند. حدود 1/3 پاسخ دهندگان گفته اند که این امر باعث کاهش احتمال رای آنها به هیلاری می شود. هرچند میزان افرادی که این امر را مطرح کرده اند در میان حامیان هیلاری، دموکرات ها و مستقل ها از جمهوری خواهان به مراتب کمتر است. نکته ای مبهم این سئوال البته اینجاست که وقتی کسی می گوید به دلیل داستان ای میل ها، احتمال رای دادن ش به هیلاری کمتر می شود به معنی این است که اگر قبلا با احتمال 80 درصد به هیلاری رای می داد الان با احتمال 60 درصد رای می دهد یا با احتمال 0 درصد. این نظرسنجی پاسخی برای ایم سئوال ندارد، هرچند سعی کرده شدت احتمال یا عدم احتمال را در یک طیف 5 قسمتی بررسی کند، اما به هر حال هنوز موارد کنگ و مبهم کم نیستند.

 

گزارش روز دوم (لینک):

امروز نتایج 2 نظرسنجی منتشر شد که در هر دوی آنها اگرچه هیلاری کلینتون پیش است اما فاصله اش با دانلد ترامپ کمتر شده است. این هر دو نظرسنجی هم به صورت روزانه انجام می شوند. در عین حال در نظرسنجی هایی که در ایالت های مهم انجام می شود فلوریدا هنوز یکی از 2 مهمترین ایالت های انتخاباتی امسال است که ترامپ امیدوار است رای این ایالت را بدست آورد (ایالت بعدی هم اهایو ست).

در گزارش امشب همینطور در مورد تمرکز انتخاباتی کمپین های دو طرف بر رای مردان، سفیدپوستان و افراد کمتر تحصیل کرده (ترامپ) و زنان، اقلیت ها و افراد بیشتر تحصیل کرده (هیلاری) هم توضحی کوتاهی دادم. کمپین ترامپ اعتقاد دارد که می تواند میزان خالص رای خودش را در میان سفیدپوستان تا 1.2 میلیون نفر به نسبت سال 2012 بیشتر کند و همینطور امیدوار است رای جوانان به کاندیدای دموکرات در حدود 2 میلیون نفر و رای آفریقایی تبارها به میزان 2.5 میلیون نفر نسبت به سال 2012 کمتر شود تا فاصله تقریبا 5 میلیونی رای دو کاندیدای دموکرات و جمهوری خواه نسبت به سال 2012 پر گردد.

امروز در مورد ایالت نوادا هم صحبت کردم. ایالتی که 6 رای الکترال دارد و مهمترین کانتی آن در قسمت جنوب شرقی آن قرار دارد (محدوده لاس وگاس) و تکلیف انتخابات آنجا مشخص می شود. در میان افرادی که تاکنون رای خودشان را به صندوق ریخته اند افرادی که ثبت نام کرده حزب دموکرات هستند تقریبا 7 درصد بیشتر رای داده اند. این ایالت 26 درصد لاتین تبار دارد که از متوسط آمریکا تقریبا 10 درصد هم بیشتر است.

 

گزارش روز اول (لینک):

شانس پیروزی هیلاری به مراتب بالاتر است؛ اما هنوز اثرات داستان جدید ای میل های مرتبط با خانم کلینتون و گزارش اف بی آی، تاثیر خودشان را در نظرسنجی ها نشان نداده اند. وب سایت 538 شانس پیروزی هیلاری را 81 درصد و موسسه های و وب سایت های دیگر از جمله هافینگتن پست و دانشگاه پرینستون تا حدود 98 و 99 درصد (به ترتیب) هم ارزیابی کرده اند.

در میان ایالت های سرنوشت ساز به نظر می رسد که تکلیف ویرجینیا تقریبا مشخص شده و به کلینتون رای می دهد. ویرجینیا از سال 1968 تا 2008 هرگز به دموکرات ها رای نداده بود و حتی جیمی کارتر و بیل کلینتون هم که در سال های 1976، 1992 و 1996 در انتخابات به پیروزی رسیدند نتوانستند رای ویرجینیا را بدست بیاورند. رای ویرجینیا در عین حال طی سال های 2008 و 2012 همگام با رای کلی در آمریکا بود. یعنی اختلاف رای کاندیدای پیروز با رقیبش (باراک اوباما به ترتیب در مقابل جان مک کین و میت رامنی) کمتر از نیم درصد است.

امنیت ملی و تروریسم از جمله مواردی هستند که آمریکایی ها به صورت سنتی، جمهوری خواهان را در آن صاحب صلاحیت بیشتری نسبت به دموکرات ها می دانند (گزارش AEI). در ماه دسامبر سال گذشته (2015) برای اولین بار طی سالیان اخیر – از سال 2001 تا امروز – نحوه مواجه دولت با تروریسم در نظرسنجی های موسسسه «پیو» منفی شد؛ یعنی درصد تعداد کسانی که اعتقاد داشتند دولت برای حل بحران تروریسم مسیر درستی را انتخابات نکرده است بیشتر از درصد درصد کسانی شد که خلاف این اعقاد را داشتند و تاحدی اطمینان خودشان را به دولت بیان می کردند (لینک). در همین نظرسنجی 46 درصد از پاسخ دهندگان گفته بودند که در بحث تروریسم به جمهوری خواهان بیشتر اعتماد دارد؛ تقریبا 12 درصد بیشتر از کسانی که اعتمادشان را به دموکرات ها بیان می کردند.

کمپین ترامپ از آغاز انتخابات به خصوص در مرحله نهایی و رقابت با کلینتون سعی داشته است تا بحث امنیت ملی و تروریسم را که مزیت رقابتی جمهوری خواهان است به نفع خودش برجسته کند. استراتژیست های کمپین ترامپ تمام تلاش خود را کردند تا نشان دهند کلینتون در همه موارد ادامه دهنده راه اوباماست و از این منظر فرقی بین کلینتون و اوباما – ی ضعیف به تعبیر کمپین ترامپ- در مسائل اقتصادی و در مسائل مرتبط با امنیت ملی وجود نخواهد داشت. به همین دلیل بزرگ شدن بحث تروریسم و حوادث مشابه آنچه که در اروپا یا در کالیفرنیا اتفاق افتاد به نفع ترامپ خواهد بود. این امر دقیقا مشابه مدل انتخاباتی سال 2004 جرج بوش بود که تاکید می کرد رقیب وی یعنی جان کری برای مقابله با تروریست ها ضعیف است و در زمانی که مسئله اصلی کشور امنیت ملی و تروریسم است، جان کری مسائل دیگری را مهم می داند و درکی از اهمیت بحث تروریسم ندارد (این ویدئو و این یکی را ببینید). نظرسنجی هم در عین حال اهمیت بحث تروریسم را به صورت مشهودی در انتخابات اخیر نشان می دهند. در نظرسنجی دانشگاه جرج واشنگتن، 43 درصد آمریکایی ها گفته اند که از اینکه خودشان یا نزدیکانشان در معرض یک خطر تروریستی قرار بگیرند هراسان هستند. همچنین در نظرسنجی ماه جولای موسسه پیو، اقتصاد، تروریسم و مهاجرت از جمله مهمترین مواردی بودند که رای دهندگان بر اساس آنها در انتخابات سال 2016 ریاست جمهوری تصمیم خواهند گرفت (لینک).

با تمام اینها اما رقابت دونفره بین ترامپ و کلینتون در بحث مسائل مرتبط با امنیت ملی و تروریسم از مدل کلی جمهوری خواه و دموکرات تبعیت نمی کند. این نتایج نظرسنجی ABC News است در همین مورد که خانم کلینتون دست بالاتر را دارد و این یکی هم نظرسنجی فاکس نیوز که باز هم در آن خانم کلینتون این بار 47 به 46 از آقای ترامپ پیش است. در مورد دلیل این امر می توان به 2 نکته اشاره کرد. اولی سابقه خانم کلینتون در اتخاذ مواضع سخت گیرانه تر در موارد مشابه گذشته ( به خصوص در دورانی که سناتور ایالت نیویورک بود) است و دومی هم از پیش دستی کمپین هیلاری کلینتون در ساختن تصویری از ترامپ است که مطابق آن، اساسا آقای ترامپ از ویژگی های شخصیتی یک رئیس جمهور برخوردار نیست؛ بنابراین در این موضوع، مدل کلاسیک جمهوری خواه – دموکرات صادق نیست. باید بر اساس مدل ترامپ – کلینتون بحث کرد و مطابق آن هم کلینتون قابل اعتماد تر است.

این توضیح کوتاهی بود در مورد مصاحبه با برنامه 60 دقیقه بی بی سی فارسی پس از حوادث تروریستی روز گذشته در نیویورک. در اینکه حتی این مورد می تواند تحت شرایطی به نفع کلینتون هم باشد، تفسیرهای انتخاباتی – و از منظر کمپین ها – وجود دارد. از جمله اینکه این امر می تواند بخشی از آرای کاندیداهای فرعی از جمله گری جانسون را که از رای دهندگان بالقوه به هیلاری کلینتون بدست آورده است را پس بگیرد و به هیلاری بدهد. ترامپ هم در آن سو، البته تلاش می کند این بحث تروریسم و امنیت ملی را برجسته کند. او امیدوار است هیلاری را با اوباما پیوند بزند و با شعار رئیس جمهور جریان تغییر که آمده است قدرت آمریکا را بازیابی کند، این ریاست جمهوری دوره سوم اوباما را که به کنایه در مورد هیلاری کلینتون به عنوان حافظ وجود می گوید برگ برنده خود بداند. هرچند در نهایت به نظر من، مزیت رقابتی ترامپ در بحث های اقتصادی و یک جور ملی کردن اقتصاد آمریکایی است که کم طرفدار ندارد. اینها البته موضوع بحث این ویدئو نیست و به همین دلیل از اشارات کامل تر اینجا خودداری می کنم.

 

این ویدئوی مصاحبه ای از من با برنامه روی خط صدای آمریکا در خصوص نظرسنجی ها و امکان یا عدم امکان استناد به آنهاست. سئوال اصلی این است که آیا می توان در آنچه که جوامع غیر دموکراتیک نامیده می شود به نظرسنجی ها و نتایج آن اعتماد کرد؟ پاسخ من شرطی است. به دست آوردن پاسخ 100 درصد مطمئن البته که در هیچ نظرسنجی امکان پذیر نیست (می تواند ربطی هم به دموکراتیک بودن یا نبودن جامعه نداشته باشد). اما رد کردن 100 درصدی نظرسنجی ها و نتایج آنها هم مشکلی را حل نمی کند؛ بلکه صرفا حذف کردن صورت مسئله است. در هر جامعه ای داشتن تصور کمی از آن جامعه یعنی تحلیل آن بر اساس عدد و رقم، از نداشتن چنین تحلیلی حتما بهتر است. عدم داشتن چنین تصوری است که برخی از مهمترین فعالان سیاسی و اجتماعی اصلاح طلب، رای 20 میلیونی آقای خاتمی را در سال 76 صرفا متاثر از شعار «جامعه مدنی» می دانند و وقتی در دور دوم سال 84 احمدی نژاد پیروز می شود، شوکه می شوند. همانطور که در جناح رقیب هم، شکست های سال های 92 و 94، عجیب و غیر منتظره به نظر می رسد.

بگذارید مثالی از سال 84 بزنم. وقتی نتایج نظرسنجی آی پز در مورد میزان فساد در ایران منتشر شد، یک نمودار بیشتر از هر نمودار دیگری توجه من را به خودش جلب کرد. «بانک ها از نظر ایرانی ها فاسدترین موسسه اداری هستند»

banks

بگذارید یک مروری بر شعارهای سه نفر از مهمترین کاندیدای های انتخابات ریاست جمهوری 84 بیندازیم. مصطفی معین، هاشمی رفسنجانی و احمدی نژاد. درحالی که دکتر معین و آقای هاشمی در شعارهای خودشان در حمایت از بانک های خصوصی تاکید می کردند، این آقای احمدی نژاد بود که نرخ سود بالای بانکی را مورد انتقاد قرار می داد و بانک ها را منشا و مبدا فساد می دانست. حالا این یک مثال است و مثال های دیگر هم کم نیست؛ پس چرا ما باید از پیروزی احمدی نژاد در سال 84 شوکه می شدیم؟ مهمترین دلیل ش این است که تصور درستی از جامعه و خواسته های آن نداشتیم. یعنی اصلی ترین کار یک کمپین انتخاباتی. با این توضیح که این نوع نگرش به رای و انتخابات بدون توان تحلیل آنچه که در جامعه می گذرد ما را فعالان انتخاباتی بار می آورد اما نتیجه انتخابات برای ما با شانس و انداختن تاس تعیین می شود. گاهی شانسی درست پیش بینی می کنیم و در و تخته با هم جور در می آید و درحالی که امیدی به بردن نداریم، می بریم (سال 76 و تاحدی سال 92) و گاهی هم نادرست. این مهمترین ایراد تحلیل جامعه بر اساس کتاب های جامعه شناسی و آرای متفکران معروف است که متاسفانه در ایران بسیار هم رواج دارد.

وقتی که فعالان اصلاح طلب به جای تحلیل کمی و عددی جامعه به کتاب های جامعه شناسی به عنوان مبنای تحلیل جامعه – و یک نمود عینی آن در انتخابات – رجوع می کنند، وقتی که صحبت های هابز و کانت و چه می دانم گرامشی و رالز و هانا آرنت – که من هنوز نمی دانم زن است یا مرد! – و البته هابرماس مبنای تحلیل می شود که فرضا از «سپهر عمومی» می گوید و از هم نشینی در کافه ها و قوه خانه ها به عنوان یک روش ارتباطی صحبت می کند، بدیهی است که نمی توانیم واقعیت های جامعه مان را که با سرعتی فراتر از تصور ما و این متفکران حرکت می کنند درک کنیم. همین می شود که اشتباه می کنیم و پیش بینی های درست مان هم با انداختن رمل و اسطرلاب میسر می شود. اصلاح طلبان اگر می خواهند کمتر شکست بخورند و اگر می خواهند پیروزی هایشان هدفمند و قابل تکرار باشد باید از این «قهوه خونه هابرماس» بیایند بیرون. توی این قوه خونه ممکن است قهوه ای به شما بدهند که 2 ساعت سرحالتان بیاورد اما یک شبانه روز 24 ساعت است و قوه خونه هابرماس نسخه 24 ساعتی ندارد. دانشگاه های ما به جای هابرماس باید مارک پن و جو بننسون بخوانند و فعالان سیاسی و حزبی مان به جای آقا یا خانم آرنت باید تکنیک های نظرسنجی گالوپ را یاد بگیرند. «قوه خونه هابرماس» البته سرخوشی دارد و خواندن و یادگرفتن ش راحت تر و توضیح ش سهل تر است و شاید برای مخاطب محدود روزرنامه ها قشنگ تر به نظر بیاید. اما در ذات خودش، می تواند عامل شکست باشد.

وقتی نشد در مورد آنچه که در بالا گفتم توی این مصاحبه توضیح بدهم. اینجا هم به همین مقدار قناعت می کنم تا شاید بماند برای وقتی دیگر، آنچه که در این مصاحبه می گویم اما بیشتر بر ملاحظات تکنیکی انجام نظرسنجی ها و ایجاد اطمینان در مخاطب و همینطور اعتبار منبع یک موسسه نظرسنجی است که با انتشار نتایج پیش از وقوع یک اتفاق – مانند انتخابات – برای خود ایجاد می کند. بدیهی است که اگر دوباره و چندباره و به صورت سیستماتیک اشتباه کند و راه را برای جبران اشتباه ببندد اعتبار منبع خود را هم از دست خواهد داد.

پنج کاندیدا از میان نامزدهای جمهوری خواه (بوش، روبیو، کروز، واکر و فیورینا) به کالیفرنیا رفته بودند تا در مراسم ویژه جمع آوری کمک های مالی توسط برادران کک شرکت کنند. دونالد ترامپ در یک پیغام توییتی، برای آنها آرزوی موفقیت کرد اما گفت که آیا اینها “عروسک خیمه شب بازی» نیستند که برای پول برادران کک، «التماس» می کنند؟ برادران کک از طریق های سازمان هایی که برای تامین هزینه های انتخاباتی 2016 تدارک دیده اند قصد دارند تا 900 میلیون دلار برای انتخابات 2016 به نفع جمهوری خواهان هزینه کنند). توییت آقای ترامپ، 4 روز قبل از اولین مناظره انتخاباتی نامزدهای جمهوری خواه برای تعیین کاندیدای سال 2016 منتشر شد. مناظره ای که قرار است 10 کاندیدای جمهوری خواه را در روز پنج شنبه (فردا) به ایالت اوهایو (کلیولند) بکشاند تا در آنجا به میزبانی شبکه خبری فاکس نیوز، پاسخ گوی سئوالات مگان کلی، کریس والاس و برت بیر باشند (لینک). مناظره روز پنجشنبه 6 آگوست البته یک میزبان دیگر هم دارد؛ «فیس بوک» که کاربران آن می توانند به صورت آن لاین در روند مناظره مشارکت کنند و احتمالا واکنش های آنان در زمان مناظزه یکی از مهمترین منابع و داده های انتخاباتی برای کاندیداها خواهد بود (چیزی شبیه فوکس گروپ ها البته در مقیاسی بسیار بزرگ تر + صفحه نیویورک تایمز در مورد مناظره). در عین حال مناظره کاندیدهای جمهوری خواه برای دموکرات ها هم کم اهمیت نیست. به همین دلیل این لینک را کمپین ملی حزب دموکرات (و این یکی از کمپین هیلاری کلینتون) برای اعضای خود ارسال کرده تا از آنها بخواهد مناظره را توسط لینکی که آنها ارائه می دهند دنبال کنند. هدف: پیگیری واکنش ها نسبت به مواضع کاندیداهای جمهوری خواه برای برنامه ریزی های انتخاباتی.

فاکس نیوز گفته بود در مناظره اصلی روز 5 شنبه، 10 تن از کاندیداهای که در پنج نظرسنجی آخر تا روز 3شنبه (چهارم آگوست)، بیشترین آرا را به دست آورده باشند برای مناظره دعوت می کند و حالا بر اساس این گزارش، کاندیداها شامل دونالد ترامپ، جب بوش، اسکات واکر، مارکو روبیو، تد کروز، مایک هاکبی، بن کارسن، رند پال، کریس کریستی و جان کیسیک خواهد بود. تنها زن جمهوری خواه (کارلی فیورینا، مدیراجرایی پیشین شرکت HP) و کاندیدای سال 2012 و فرماندار پیشین تگزاس (ریک پری) به همراه ریک سنتوروم (که در سال 2012 با میت رامنی تا ماه های آخر رقابت کرد)، بابی جیندال (هندی الاصل و فرماندار لوئیزیانا)، لیندزی گرم (سناتور کارولینای جنوبی و رفیق صمیمی جان مک کین)، جرج پتاکی (فرماندار پیشین نیویورک) و جیم گیلمور (فرماندار پیشین ویرجینا) به مناظره اصلی راه پیدا نمی کنند و برای مناظره 1 ساعته قبل از مناظره اصلی دعوت خواهند شد.

بخش مهمی از اهمیت مناظره های کاندیداها تا آغاز انتخابات مقدماتی، به دلیل درصد بالای آرای جمهوری خواهان خیلی محافظه کار به خصوص در 2 ایالت آیوا و کرولینای جنوبی جنوبی است. به همین دلیل کاندیداهایی که سابقه عملکرد محافظه کارانه بیشتری دارند و مذهبی هستند در این ایالت ها طرفداران بیشتری را هم به خود جذب می کنند. در میان جمهوری خواهان خیلی محافظه کار، مارکو روبیو از همه بیشتر طرفدار دارد. رده های بعدی هم به تد کروز، ریک پری، مایک هاکبی، ترامپ و اسکات واکر می رسد (نظرسنجی گالوپ). در میان ایالت های اولیه که در آن ها رقابت های مقدماتی زودتر از بقیه انجام می شود، می توان از نیوهمشایر و نوادا هم نام برد که البته به اندازه دو ایالت قبلی رای دهندگان محافظه کار ندارند (گردهمایی 14 کاندیدای جمهوری خواه در نیوهمشایر، آمادگی برای مناظره روز 5شنبه). در نیوهمشایر رای جمهوری خواهان میانه رو اهمیت دارد و در نوادا، آرای اقلیت ها تعیین کننده است.

موضوعات مختلفی (+) در این اولین مناظره مورد بحث قرار می گیرد (سئوال های مردم در نظرسنجی های گالوپ) که مهمترین شان موضوعات داخلی در آمریکا از قبیل اقتصاد (جایی که مزیت رقابتی ترامپ هم هست)، طرح خدمات درمانی اوباما، آموزش و پروش دولتی یا ایالتی (خصوصی) و … خواهد بود (مقاله جرالد سیب در همین مورد و مقاله توماس فریدمن). برای ایرانی ها مهمترین موضوع قابل بحث، البته ایران و سیاست خارجی است (لینک). جایی که تقریبا همه کاندیداهای جمهوری خواه مخالفت خودشان را با توافق هسته ای ایران و آمریکا اعلام کرده اند. افرادی مانند اسکات واکر (فرماندار ویسکانسین، مورد حمایت تی پارتی) گفته اند که در روز اول ریاست جمهوری شان، این توافق را بهم می زنند (هرچند به نظرم چنین ادعایی امکان پذیر نیست + پاسخ اوباما). دیگرانی هم هستند که ادعا کرده اند به عنوان اولین برنامه های شان این توافق را رد خواهند کرد (ریک پری، فرماندار پیشین تگزاس، مارکو روبیو سناتور فلوریدا + لینک + ویدئوی تبلیغاتی). هرچند کسانی هم در میان این کاندیدهای اصلی حضور دارند که با احتیاط بیشتری صحبت می کنند و علی رغم اعلام مخالفت با این توافق، هرگونه تصمیم گیری در خصوص آن را منوط به گزارش های دریافتی از نهادهای اطلاعاتی و سیستم اداری ریاست جمهوری می دانند (جب بوش این دیدگاه را مطرح کرده است؛ پاسخ بوش به اسکات واکر).

در بحث سیاست خارجی، در میان این کاندیداها، رند پال به نوعی از دیگران متفاوت است. رند پال خودش را وارث سنت لیبرترین ها می داند که مبتنی بر عدم دخالت در کشورهای دیگر است. هرچند که او تاحدی از این سنت کلاسیک لیبرترین ها که سال ها توسط پدرش (ران پال) نمایندگی می شد فاصله گرفته است تا بتواند حامیان مالی بیشتری جذب کند و سران حزب را کاملا از خود نراند. تاکتیکی که البته به نظر می رسد ناموفق بوده است. او اکنون برخلاف تصوری که در ابتدا می رفت، در نظرسنجی ها و جمع کمک های مالی از برخی رقبای خودش مانند مارکو روبیو، تد کروز و اسکات واکر عقب ترست و نتوانسته همانند پدرش در میان لیبرترین ها و طرفداران تی پارتی شور انتخاباتی ایجاد کند. به همین دلیل هم احتمالا در این مناظره به سنت گذشته برخواهد گشت (+). او گفته که قصد دارد رقبای خود را در سیاست خارجی به چالش بگیرد که آیا می خواهد در هرجنگی در دنیا پسران و دختران آمریکایی را دوباره به میدان نبرد بفرستند (لینک)؟ هرچند سیاست خارجی نقش تاثیرگذاری در مقایسه با سایر مسائل مانند اقتصاد و تورم یا بحث بیمه های خدمات درمانی و … ندارد اما رند پال با برجسته کردن موضوع احتمال جنگ، آن را به صورت مستقیم به یک مسئله داخلی تبدیل می کند.

این بحثی که رند پال آغاز می کند، بعد از توافق هسته ای ایران و آمریکا، سئوال قابل طرح برای کاندیداهایی است که با این توافق مخالفند. اوباما در تبلیغات خود، مخالفت با توافق هسته ای را به معنی موافقت با جنگ با ایران معرفی کرده و اگرچه ممکن است برخی کاندیداها، جنگ را حتی ترجیح دهند، اما در زمانه ای که افکار عمومی مخالف جنگ است، طرح چنین بحثی در نهایت به کمک آنها نخواهد آمد. به خصوص اینکه این موضوع می تواند در رقابت بین کاندیدای نهایی جمهوری خواه و دموکرات به ضرر کاندیدهای جمهوری خواه تمام می شود (نظر پال پدر، ران پال).

در میان کاندیداها، دونالد ترامپ کاندیدای پیشتاز است (نظرسنجی وال استریت جورنال و ان بی سی + فاکس نیوز+ این لینک در تفسیر نظرسنجی ها). اما صراحت لهجه و انتقادات بی مهابای آقای ترامپ از رقبای خود (جب بوش، ریک پری، لیندزی گرم، اسکات واکر، کریس کریستی و …)، اخبار مناظره پنج شنبه شب را حول و حوش او خواهد چرخاند (پیش بینی سرنوشت ترامپ + توصیه مشاوران جب بوش: با ترامپ درگیر نشو + طرفداران ترامپ چه کسانی هستند + چند تا ویدئوی خنده دار، بیشتر آنها در مورد ترامپ است) اتفاقی که پس از کاندیداتوری آقای ترامپ، به یکی از دغدغه های اصلی حزب جمهوری خواه هم تبدیل شده است (تحلیل وال استریت جورنال در مورد چرایی افزایش حمایت از کاندیداهای مخالف جریان حاکم در هر دو حزب + این مقاله از دیوید بروکس، قسمت درخشان مقاله در پاراگراف های انتهایی است که می گوید ترامپ جهان را به چپ و راست تقسیم نمی کند. او جهان را به برنده و بازنده تقسیم می کند + مصاحبه بیل اوریلی با ترامپ). حزب جمهوری خواه که در سال 2012، یکی از دلایل شکست میت رامنی را تخریب کاندیداهای حزب در مناظره های درون گروهی می دانست، برای سال 2016 خیلی تلاش کرد تا مناظره ها را از یک رقابت تخریبی به یک رقابت موثر و شورانگیز تبدیل کند که باعث موفقیت حزب شود. کمیته مرکزی حزب، تعداد مناظره ها را از 20 عدد در سال 2012 به 9 (قابل افزایش تا 12) عدد برای انتخابات این دوره کاهش داد، سعی کرد برای کاندیداها مقررات دست و پاگیرتری برای حضور در مناظره وضع کند، مکان برگزاری مناظره ها را گسترده تر از قبل کرد (در هر ایالت فقط 1 مناظره برگزار می شود) و در مصاحبه ها و گزارش های خود تلاش کرد که بگوید این بار اجازه نمی دهد وقایع سال 2012 تکرار شود (برنامه مناظره ها، شامل آنهایی که لزوما توسط کمیته مرکزی حمایت نمی شوند و در سطح ارائه گزارش هستند). اما به نظر می رسد هرچه به زمان مناظره ها نردیک تر می شویم دیگر این کاندیداها هستند که تصمیم نهایی را می گیرند و تاثیرگذاری حزب بر آنها کمتر خواهد شد (+ و جمهوری خواهان در مقابله ترامپ و این یکی، بوش از صعود ترامپ ناراحت نیست؟). کاندیداهایی مانند دانلد ترامپ، موفقیت خود را در نظرسنجی ها مدیون گزارش های خبری ناشی از طرح مباحث جنجالی می دانند، هرچند این مباحث شاید در کلیت خود، حزب را با مشکل مواجه کند. از آن سو کاندیداهای دیگری هم هستند که در نظرسنجی ها، آرای چندان بالایی ندارند و سعی می کنند در انتقاد از ترامپ (و برخی دیگر از کاندیداها) توجهات خبری را به خودش جلب کنند (مانند ریک پری، لیندزی گرم یا حتی کریس کریستی در انتقادات تند و تیزی که از رند پال می کند) و برخی هم، سعی دارند از تناقضات خود با سران حزب به عنوان منبع رای استفاده کنند. کاری که هم ترامپ می کند و هم کسانی مانند تد کروز و رند پال. رند پال گفته است که آمده تا با سیاست ورزی به شیوه واشنگتن (ِیعنی لابی گری و بده و بستان) مقابله کند. اسکات واکر و تد کروز هم همین را می گویند. مشکل کروز و پال این است که هر دو سناتور هستند و در واشنگتن زندگی می کنند. اسکات واکر هم فرماندار است و با حمایت حزب به این سمت رسیده است (مقاله بروس بارتلت که اظهار امیدواری می کند ترامپ کاندیدای نهایی جمهوری خواهان شود تا در انتخابات به صورت مفتضحانه ای ببازد، شاید که جمهوری خواهان سر عقل بیایند). اما خب، آقای ترامپ باید خیلی حواسش باشد که این رقابتی برای به دست آوردن مهمترین شغل اداری دنیاست و اگرچه الان در نظرسنجی ها بالاتر است اما رقبای او هم چندان بیکار نخواهند نشست. ساده ترین و اصلی ترین کارها آنها بررسی سوابق ترامپ در دهه های گذشته است. ترامپی که به دموکرات ها رای می داد و به کمپین آنها کمک مالی می کرد، طرفدار قوانین جامع مهاجرتی بود، در مورد استفاده از اسلحه و سقط جنین دیدگاه هایی شبیه دموکرات ها داشت. هرچند در همه اینها امروز نظرات آقای ترامپ تغییر کرده اما می تواند تازه اول راهی باشد که دیگر کاندیداها و مخالفان او احتمالا تاکنون آغاز کرده اند. فقط بعد از این ممکن است اخبارش بیشتر به رسانه ها درز کند (لینک و این یکی). این لینک را هم نکاه کنید در مورد مقایسه آشنایی آمریکایی ها با هر یک از کاندیداهای جمهوری خواه و میزان محبوبیت یا عدم محبوبیت آنها (مارکو روبیو بیشتر خالص محبوبیت را دارد و ترامپ از همه بیشتر شناخته شده تر است. بعد از او هم جب بوش و مایک هاکبی قرار دارند. در میان کسانی که بیشترین محبوبیت را دارند ترامپ اول است و بعد از او هاکبی و جب بوش قرار دارند. در میان کسانی که از همه بیشتر نامحبوب است بازهم ترامپ اول است و بعد از کریس کریستی، لیندزی گرم و جب بوش قرار دارند).

افراد و شخصیت های مختلفی در مورد این مناظره و روش های آن نوشته اند. در میان آنها این مقاله کارل رو به نظرم بهترین است. خیلی خلاصه و به درستی توضیح می دهد در مناظره های اینچنینی که فرصت و زمان کافی برای طرح همه برنامه ها وجود ندارد، کاندیداهای باید چه استراتژی را پیش بگیرند. به نظرم این مقاله برای کسانی که سیاست داخلی در ایران را هم پیگیری می کنند باید جالب باشد. در انتخابات سال 2013 ما هم با چنین فضایی رو به رو بودیم و یک توصیه جالب: گاهی اوقات «ضدحمله بسیار موثرتر از حمله است» (گازانبر و من حقوق دادن هستم، سرهنگ نیستم را که به یاد دارید). این یکی را هم که بروگینگز منتشر کرده بخوانید، توصیه هایی به آقای ترامپ.

گزارش را با دانلد ترامپ (راستی، این ویدئو را هم ببینید تا بخندید: تلفن اوباما به ترامپ) آغاز کردم که از کاندیدهای جمهوری خواه برای «التماس» پول انتقاد می کند. این نکته را بارها آقای ترامپ به عنوان یک مزیت رقابتی برای خودش به کار برده که چون به اندازه کافی پولدار است، خودش می تواند خرج کمپین خودش را بدهد و لابیست ها و پولدارها نمی تواننند او را مانند بقیه بخرند. گزارش نیویورک تایمز را ببینید (+ صحبت های نیوت گینگریچ، سخنگوی پیشین مجلس نمایندگان در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون و کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری در سال 2012؛ می گوید از آن می ترسد که کاندیداهای حزب او در مقابل سوپر پولدارها «زانو خم کنند»و این لینک: دو نمودار که نشان می دهد کدام یک از کاندیداها پول بیشتری جمع کردند + این یکی). نیمی از هزینه های انتخاباتی تاکنون توسط 400 خانواده پولدار تامین شده است. لیست برخی از آنها را اینجا ببینید. انتخابات امسال تا 2 میلیارد دلار برای کاندیداهای نهایی هر دو حزب هزینه خواهد داشت. هزینه ای که اگرچه بخشی از آن توسط مردم عادی و از طریق اهدای کمک های مالی از 3 تا 200 دلار خواهد بود، اما قسمت اعظم آن را پولدارهایی تامین می کنند که منافع اقتصادی (و سیاسی ) شان در پلتفورم انتخاباتی کاندیداها نمود خواهد داشت. مناظره روز 5شنبه نقطه شروع رسمی یک بازی است که به صورت غیر رسمی البته از خیلی پیشتر آغاز شده است.

چند تا لینک در مورد نتایج این مناظره:

  • نظرسنجی هافینگتن پست و یوگاو در مورد اینکه چه کسی برنده بود؟ کارلی فیورینا و مارکو روبیو
  • برنده واقعی فاکس نیوز بود که رکورد 24 میلیون بیینده را بدست آورد
  • جنگ جست و جوی گوگلی را چه کسی برد؟ بن کارسن و تد کروز
  • گوگل توضیح می دهد که چرا کارلی فیورینا برنده مناظره اول بود
  • معدل نظرسنجی ها (+)توسط Real Clear Politics
  • فوکس گروپ فرانک لانتز(+) که می گوید ترامپ بازنده است
  • خوانندگان وب سایت دراج ریپورت (وب سایت محافظه کار) بیشترین رای را به ترامپ به عنوان پیروز مناظره دادند. بیشتر از 260 هزار نفر
  • واشنگتن پست دو هفته بعد از مناظره و بر اساس نتایج نظرسنجی ها می گوید پیروز مناظره، بن کارسن بوده است و بعد از تو تد کروز. مناظره اول را هم که بدون شک کارلی فیورینا برده است
منبع: پولتیکو

منبع: پولتیکو

لینک دانلود این گزارش: Hope_Slogan

آی‌پز نتایج حاصل از سومین نظرسنجی خود در مورد ارزیابی عملکرد آقای روحانی در ماه خرداد 94 را هفته گذشته منتشر کرد. ارزیابی عملکرد آقای روحانی توسط ایرانی‌ها، در خرداد ماه نسبت به بهمن ماه گذشته چندان تفاوتی نشان نمی دهد؛ اما نسبت به آبان ماه سال 93، بیانگر یک کاهش 10 درصدی است. در عین حال ناراضی‌ها از عملکرد رئیس‌جمهور هم در حال افزایش هستند. همانطور که در نمودار پایین مشخص است اگرچه بین آبان تا بهمن 93، درصد افرادی که از عملکرد آقای روحانی راضی بودند 9 درصد کاهش پیدا کرد اما ناراضی‌ها از ایشان تنها 2 درصد افزایش داشت. به عبارت بهتر درصدی زیادی از کسانی که پیش از این از آقای روحانی راضی بودند عملکرد ایشان را متوسط ارزیابی کردند و هنوز )تا بهمن 93) به مرحله نارضایتی نرسیدند. اما در مقایسه بین بهمن 93 تا خرداد 94، با اینکه تنها 1 درصد از کسانی که عملکرد رئیس جمهور را رضایت‌بخش ارزیابی می کردند کاسته شد، تعداد ناراضی‌ها از ایشان تا 4 درصد افزایش پیدا کرد.

1

یک فرضیه متصور برای چنین امری این است که تقریبا 2 سال پس از انتخاب آقای روحانی، رای‌دهندگان ایرانی، قضاوت خود را از ایشان شکل می‌دهند. و اگر تا 2 سال پیش، می‌شد وضعیت نابسامان اقتصادی و سیاسی کشور را به عملکرد دولت گذشته ربط داد، اثبات چنین ادعایی – فارغ از درستی یا نادرستی آن – به خصوص برای دو سال باقی‌مانده ار ریاست جمهوری ایشان سخت‌تر است. به خصوص اینکه ما در انتهای امسال، انتخابات مجلس شورا و خبرگان را پیش‌روی خواهیم داشت.

در این مقاله، با ارزیابی نظرسنجی‌های حاصل از ارزیابی عملکرد آقای روحانی، نظرسنجی هایی در خصوص رضایت از آقای احمدی‌نژاد و همچنین مقایسه آقایان روحانی و احمدی‌نژاد می گویم که اصلاح‌طلبان باید بر گروه های ویژه ای از رای‌دهنگان ایرانی با شعار «امید به آینده» تمرکز کنند و در عین حال این نکته را هم مورد توجه قرار دهند که هر کمپین اصلاح‌طلبانه ای باید در ذات خود واجد یک کنش «اعتراضی» –صرفا در سطح شعارها و به عنوان تکنیک تبلیغاتی- باشد. این کنش اعتراضی را احمدی نژاد در هر دو دوره انتخابات ریاست جمهوری نهم و دهم، و تاحدی روحانی در انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم مورد استفاده قرار دادند. اما در انتخابات مجلس که آرا بر اساس کاندیداهای بیشمار پراکنده است، هرگونه برنامه تبلیغاتی اینگونه – امید و اعتراض – باید بر گروه‌های ویژه رای متمرکز شود. اصلاح طلبان باید این گروه های ویژه رای را بشناسند و بدانند در میان کدام یک بیشتر باید بر امید به آینده متمرکز شوند و برای کدام یک، اعتراض به عملکردهای گذشته را هم به عنوان تاکتیک انتخاباتی برجسته کنند.

بگذارید این نکته را هم متذکر شوم که از نظر من، 2 شاخص اصلی ارزیابی عملکرد روحانی توسط مردم 1- سیاست خارجی و بحث تحریم ها و 2- مشکلات اقتصادی کشور هستند. بقیه موارد از جمله جهت گیری های سیاسی، فضای باز یا بسته فرهنگی، جنبش سبز و … همه و همه، متغیرهای فرعی و کمتر تاثیرگذار هستند که اگرچه ممکن است منطق بر معیارهای و آرمان های ما باشند، اما لزوما منطبق بر واقعیت سیاسی امروز ایران نیستند. به همین دلیل آنها را باید در سطح خودشان تحلیل کرد. به خصوص عدم درک درست این امر و قرار گرفتن در چمبره خاموش ناشی از ناآکاهی در مورد وضعیت واقعی آنچه که در جامعه می گذرد، می تواند خطاهای جبران ناپذیری را موجب شود.

به عنوان فرض مهم دیگر، این نکته را یادآور می‌شوم که رضایت از عملکرد آقای روحانی یک معیار مشخص برای امکان پیروزی اصلاح‌طلبان یا اعتدال‌گرایان در انتخابات مجلس است. این فرض بر اساس سابقه تاریخی انتخابات ریاست جمهوری و مجلس در گذشته قابل اثبات است و «انگیزه سال دوم» نامیده می شود که در انتهای این مقاله در مورد آن هم توضیح خواهم داد.

رضایت از عملکرد روحانی بر اساس جنسیت: زنان اما؛ زنان روستایی

میزان رضایت زنان از عملکرد آقای روحانی بیشتر از مردان و نارضایتی آنها از عملکرد رئیس جمهور کمتر از مردان است. این گزاره تقریبا در سه نظرسنجی انجام شده توسط آی‌پز در دو شیوه ارزیابی عملکرد (راضی – ناراضی) و همچنین تعیین نمره عملکرد رئیس جمهور صادق است (در بهمن ماه البته رضایت مردان بیشتر از زنان است، اما نارضایتی زنان کمتر از مردان است). در نمودار زیر نمره رئیس جمهور در میان زنان و مردان در ماه های مختلف نشان شده است.

2

نکته مهم اما این است که رضایت از عملکرد رئیس جمهور در میان زنان روستایی است که در مقایسه با مردان چشمگیر و البته معنی دار است و در میان زنان شهری تفاوتی معنی داری بین زنان و مردان مشاهده نمی‌شود. بدین معنی که اگرچه هر کمپین اصلاح‌طلبانه برای انتخابات آینده باید برنامه های مشخصی در جهت دیدگاه های زنان داشته باشد، اما این بدان معنی نیست که تمرکز روی آن بخش از «خواسته‌های زنان» که در رسانه‌ها و تبلیغات برجسته شده و تحت عنوان «مطالبات زنان» نامیده می شود لزوما رای‌آور است. ممکن است باشد یا نباشد، اما تفاوتی با خواسته های مردانه ندارد. به عبارت بهتر خواسته های اصلی زنان و مردان شهری با یکدیگر چندان تفاوتی ندارند و اولویت اصلی بر اشتغال، اقتصاد، حل مسئله هسته ای و … است. به همین دلیل برای پیروزی در سطح شهرها، کمپین‌های اصلاح‌طلبانه نیازی بر ایجاد جدایی میان زنان و مردان در پیگیری مطالبات‌شان ندارند.

اما وقتی این مطالبات به مناطق غیرشهری می رسد، زنان ساکن روستاها را نسبت به مردان به حامیان اول آقای روحانی تبدیل می کند. بدیهی است در میان این بخش از زنان هم خواسته‌های اقتصادی اولویت دارد، اما هر کمپین تبلیغی می‌تواند بر تمرکژ بر آنها آرای بیشتری را برای خود بدست آورد. برای این بخش از حامیان آفای روحانی، هرگونه شعار انتخاباتی باید مبتنی بر «امید به آینده» باشد. این گروه وفادارترین ها به روحانی هستند و جز در یک مورد خاص – وجود کاندیدای احمدی نژادی با شانس رای بالا در حوزه رای– دلیلی ندارد که کمپین اصلاح طلبان چندان بر شعارهای اعتراضی مبتنی بر نقد گذشته متمرکز شود یا بر خواسته ها و مطالبات آنچه که به عنوان «جنبش زنان» نامیده می شود تاکید بیش از حد کند.

رضایت از عملکرد روحانی بر اساس سن

گروه سنی بالاتر از 60 سال، بیشترین طرفداران رئیس‌جمهور را تشکیل می‌دهند. نمره‌ای که این گروه به آقای روحانی می‌دهند بیشتر از سایر گروه‌های سنی و بالاتر از متوسط کلی نمره رئیس‌جمهور است. ضمن اینکه میزان رضایت از رئیس‌جمهور در میان این گروه با 70 درصد، 22 درصد بالاتر از رضایت از عملکرد رئیس‌جمهور در کل جامعه است که برابر با 48 درصد است.

3

برای این گروه سنی هم تاکید صرف بر شعارهای مبتنی بر «امید به آینده» به همراه وعده برنامه‌هایی که متناسب سن و سال آنهاست (از جمله خدمات تامین اجتماعی) و تلاش برای اجرای آنها، می‌تواند مهمترین تاکتیک تبلیغاتی باشد. هر شعار تبلیغاتی برای این گروه باید امیدبخش و واجد ایجاد اطمینان و امنیت اقتصادی و سیاسی برای آینده باشد.

گروه رای شکننده: افراد بین 30 تا 44 سال

رضایت از عملکرد رئیس‌جمهور در میان گروه سنی 30 تا 44 سال از سایر گروه‌های سنی کمتر است. نارضایتی از رئیس‌جمهور در میان این گروه سنی از سایر گروه های سنی هم بیشتر است. ضمن اینکه اگر متغیر جنسیت را هم دخیل کنیم مردان بین 30 تا 44 سال، تنها زیرگروهی هستند که در میان آنان خالص رضایت یا نارضایتی از عملکرد رئیس جمهور (تفاوت راضی‌ها و ناراضی ها) منفی است. در میان این گروه 37 درصد از عملکرد رئیس جمهور راضی و 38 درصد ناراضی هستند.

4

گروه سنی 30 تا 44 سال کمترین نمره را هم به عملکرد آقای روحانی می‌دهد (13.2). در میان مردان بین 30 تا 44 سال نمره آقای روحانی، به مراتب کمتر و برابر با 12.6 است.

اهمیت این گروه سنی، تنها در آمار و ارقام ناامیدکننده آنها نسبت به عملکرد رئیس جمهور نیست. بلکه به دلیل نسبت جمعیتی بالای آنها در کل جامعه رای دهندگان است. حدود 33 درصد واجدان رای را این گروه سنی تشکیل می‌دهند و به همین دلیل قابل چشم‌پوشی تبلیغاتی نیستند. این‌ها بخش هایی از حامیان پیشین آقای روحانی هستند که – به هر دلیل درست یا نادرست – زودتر از سایر حامیان آقای روحانی، ناامیدی خودشان را نسبت به عملکرد رئیس‌جمهور بیان کرده‌اند. در نظرسنجی آذر ماه گذشته (آذز 93) و پیش از اولین دور تمدید مذاکرات هسته‌ای – که نقطه افتراق بخشی از حامیان آقای روحانی با ایشان است – این گروه سنی همانند سایر گروه های سنی، حمایت بالایی را از آقای روحانی بیان کرده بودند. اما پس از آن، هم در میزان رضایت از رئیس‌جمهور و هم در نمره‌ای که برای عملکرد آقای روحانی مناسب می‌دانستند، نسبت به سایر گروه‌های سنی، نارضایتی بیشتری را نسبت به آقای روحانی بیان می‌کنند.

5

برای این گروه سنی تاکید بر «امید به آینده» به تنهایی کفایت نمی کند. اینها پس از آذر ماه 93، امیدشان را به وعده های اقتصادی آقای روحانی از دست داده‌اند. شاید به دلیل اینکه در میانه تثبیت وضعیت خانوادگی، بیشتر از سایر گروه های سنی در معرض بی‌ثباتی مسئولیت پذیر قرار دارند و آسیپ‌پذیر شده اند. نه مانند 18 تا 29 ساله ها، آن‌قدر جوان هستند که هنوز تشکیل خانواده نداده باشند و نه در میان کسانی که وضعیت خانوادگی‌شان تقریبا ثبات یافته است – بالاتر از 60 ساله‌ها و تاحدی گروه سنی بین 45 تا 59 سال – جای دارند. به همین دلیل بیشترین تاثیر را از بی‌ثباتی وضعیت جامعه این گروه متحمل می شوند و زودتر از دیگران هم – فارغ از ارزش‌گذاری درست یا نادرست- نامید می شوند.

به تمام این دلایل است که هر کمپین تبلیغاتی با هدف‌گیری این بخش از مخاطبان باید واجد پیام‌های اعتراضی از دلایل به وجود آمدن بی‌ثباتی ها و راه‌های غلبه بر آنها باشد. این گروه، اگر توافق هسته ای بین ایران و غرب امضا شود، احتمال دارد که دوباره با رئیس‌جمهور آشتی کنند و البته باید مطمئن شوند که این توافق در نهایت در سبد کالای اقتصادی آنها در آینده‌ای نزدیک قابل مشاهده است.

اصول گرایان

تعداد کاندیدهای اصول‌گرایی که بتوانند با پلتفورم اصول‌گرایانه (تاکید می کنم صرفا پلتفورم اصول‌گرایانه) در حوزه‌های انتخاباتی به پیروزی دست یابند از تعداد انگشتان دست هم فراتر نمی رود. اصول گرایان اما به لطف نظارت استصوابی شورای نگهبان و قلع و قمع رقبای اصلاح‌طلب شانس پیروزی در برخی حوزه‌ها را دارند و در برخی دیگر از حوزه‌های تک یک دو نماینده می‌توانند به لطف آشنایی محلی و سابقه کاندیداتوری پیروز شوند. با اینحال تعداد چنین حوزه‌هایی به قدری نیست که برای آنان در انتخابات مجلس آینده اکثریت را بدست بیاورد (با این فرض که در نظارت استثصوابی شورای نگهبان، رقبای اصلاح‌طلب یا اعتدال‌گرا با حداقل امکان رقابت وجود داشته باشد).

اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرایان اما رقیبی جدی به نام جریان احمدی‌نژاد را با حمایت بخشی از جریان جبهه پایداری می‌توانند رو‌به‌روی خود ببینند. جریانی که اگر بتواند بین خود و احمدی‌نژاد رابطه معنی‌داری را ایجاد کند و مخاطبان خود را راضی نماید که وارث سنت احمدی‌نژادی هستند، رقبایی جدی خواهند بود. دلایل آن را در ادامه بیان می‌کنم و باز هم توضیح می‌دهم در فرض‌های این تحلیل من دوقطبی احمدی‌نژاد – روحانی مهمترین دوقطبی قابل سنجش در فضای فعلی سیاسی در ایران است.

احمدی نژادی‌ها

احمدی‌نژاد در میان افرادی که تحصیلات دانشگاهی ندارند و همچنین در بین ساکنان مناطق روستایی به صورت معنی‌دار محبوب است و طرفدار دارد. در عین حال در پیش بینی انتخابات فرضی سال 1396 که هم روحانی و هم احمدی‌نژاد کاندیدا هستند (با توجه به شرایطی مشابه شرایط کنونی) این دو گروه احتمالا رای بیشتری به محمود احمدی‌نژاد خواهند داد. میانگین نمره احمدی نژاد در میان جوانان 18 تا 29 سال و میانسالان 30 تا 44 سال از میانگین نمره حسن روحانی بیشتر است. روحانی اما رای بیشتری در مناطق شهری و در بین افراد تحصیل کرده دارد و افراد مسن تر (گروه سنی 45 تا 59 سال و بالاتر از 59 سال به رئیس جمهور فعلی بیشتر از احمدی نژاد اعتماد می کنند. اینها یافته‌های نتایج نظرسنجی آی‌پز بود که در اواخر بهمن ماه سال 1393 انجام و در اسفند ماه منتشر شد. یافته هایی که اعداد و ارقام آن، حامل اخبار خوبی برای تیم دولت روحانی و مجموعه اصلاح طلبان نبود.

نمره آقای احمدی نژاد: 13.7

آی‌پز در نظرسنجی ماه بهمن 1393، نمره عددی ارزیابی مردم از عملکرد آقای احمدی‌نژاد در دوران ریاست جمهوری اش را مورد سنجش قرار داد (این لینک را ببینید). این نمره تنها 0.2 از نمره آقای روحانی در بهمن ماه (و 0.1 از نمره آقای روحانی در خرداد ماه) کمتر است؛ ضمن اینکه نمره آقای احمدی‌نژاد در میان دو گروه سنی 18 تا 29 سال و 30 تا 44 سال آقای روحانی بالاترست. به این نکته هم توجه کنیم که این دو گروه سنی روی هم، 70 درصد واجدان شرایط رای دادن را در ایران شامل می‌شوند.

6

در میان افراد فاقد مدرک دانشگاهی و در بین افراد ساکن مناطق روستایی، تفاوت نمره رئیس جمهور فعلی و رئیس جمهور سابق، به طرز معنی داری (از لحاظ آماری) به نفع آقای احمدی‌نژاد است. افراد فاقد مدرک دانشگاهی که که به نسبت 2.5 به 1 از افراد دارای مدرک دانشگاهی واجدان شرایط رای دادن بیشتری را شامل می شوند به آقای احمدی‌نژاد نمره بیشتری نسبت به آقای روحانی می دهند. همینطور است افراد ساکن مناطق روستایی که ارزیابی آنها از عملکرد آقای احمدی‌نژاد در دوران ریاست جمهوری 2 نمره بیشتر از ارزیابی آنها از عملکرد آقای روحانی در یک سال و نیم ریاست جمهوری ایشان است (واجدان رای روستایی هم اکنون 14.5 میلیون و واجدان رای شهری 39 میلیون نفر است).

در جدول زیر نمره آقایان روحانی و احمدی نژاد در زیر گروه های مختلف (بر‌حسب جنس، سن، تحصیلات و محل سکونت) در ماه بهمن سال 393 با یکدیگر مقایسه شده اند.

7

مقایسه درصد نمرات 0، زیر 10 و 20 آقای روحانی و احمدی نژاد

نمره میانه (وسط) آقای احمدی نژاد همانند نمره میانه آقای روحانی 15 است. اما نمره مد یا نما (بیشترین فراوانی) آقای احمدی نژاد 20 است. در حالی که این رقم برای آقای روحانی در بهمن ماه عدد 10 است. حدود 20 درصد از پاسخ‌دهندگان به آقای احمدی نژاد نمره 20 می دهند. در حالی که 15 درصد پاسخ‌دهندگان به آقای روحانی نمره 20 می دهند.

از سوی دیگر نمره 0 آقای احمدی‌نژاد بیشتر از 2 برابر نمره 0 آقای روحانی است (9 درصد به 4.5 درصد). همچنین درصد افرادی که به هر یک از این دو نمره‌ای کمتر از 10 می‌دهند برای آقای احمدی نژاد 19 درصد و برای آقای روحانی 13 درصد است.

8

این نتایج نشان می‌دهد که در سطح توصیفی، نظر پاسخ‌دهندگان به آقای احمدی‌نژاد قطبی‌تر از آقای روحانی است. یعنی دو سوی طیف طرفدار و مخالف آقای احمدی‌نژاد بیشتر از دو سوی طیف طرفدار و مخالف آقای روحانی هستند. از لحاظ سیاسی هم دو سوی طیف را کسانی تشکیل می‌دهند که کمترین میزان تاثیرپذیری را دارند. یعنی نظر آنها نسبت به کاندیدای مورد طرفدارشان به ندرت و به سختی تغییر می کند.

این هم برای آقای روحانی هم برای آقای احمدی‌نژاد می تواند خبری خوب و هم خبری بد باشد. اگر افراد میانی طیف از یک نامزد انتخاباتی راضی باشند امکان رای آوری آن نامزد و مورد حمایت قرار گرفتن وی بیشتر می شود، اما اگر از او ناراضی باشند راحت تر به سمت مخالف وی متمایل خواهند شد. این اتفاقی است که در تبلیغات سیاسی به آن «رای تصمیم نگرفته ها» گفته می شود و مهمترین بلوک رای برای هر کمپین انتخاباتی است.

انتخابات فرضی ریاست جمهوری 1396 – رقابت روحانی و احمدی نژاد

آی‌پز در گزارش نتایج نظرسنجی خود طی یک پرسش «باز» از پاسخ دهندگان پرسیده است که نامزد پیشنهادی آنها برای انتخابات ریاست جمهوری سال 1396 چه کسی است. در میان افرادی که نام آنها بیشتر از دیگران توسط پرسش شوندگان ارائه شده است به ترتیب آقایان روحانی، احمدی‌نژاد، خاتمی، روحانی، قالیباف و محسن رضایی قرار دارند. سعید جلیلی و محمدجواد ظریف به ترتیب با 4 و 2 درصد رای در رتبه های بعدی هستند. سایر افراد زیر 2 درصد رای بدست آورده اتد.

9

در میان گزینه های بالا، آقایان هاشمی و خاتمی دو نفری هستند که احتمال کاندیداتوری شان در رقابت های ریاست جمهوری 1396 از دیگران کمتر است. هم به این دلیل که فردی نزدیک به اصلاح‌طلبان رئیس جمهور مستقر است و هم اینکه به دلایل مختلف (که محل بحث این مقاله نیست)، خودشان هم احتمالا تمایل چندانی برای کاندیداتوری ندارند. به همین دلیل در نگاه اول می توان با تقریب بالایی این فرض را قبول کرد که طرفداران خاتمی و هاشمی در صورت عدم کاندیداتوری این دو (که محتمل هم هست) به آقای روحانی رای خواهند داد. و این به افزایش رای مطلق آقای روحانی کمک می کند. البته احتمال این فرض 100 درصدی نیست و باید در آینده به صورت ویژه مورد سنجش قرار گیرد. به خصوص آنکه در سئوال دیگری که در خصوص مقایسه رای به روحانی و احمدی‌نژاد پرسیده شده است 28 درصد روحانی و 24 درصد احمدی نژاد را انتخاب کرده اند.

از سوی دیگر چنین فرضی برای گزینه های اصول گرا هم ممکن است برقرار باشد اما با احتمال بالا نسبت آن کمتر خواهد بود. قالیباف در انتخابات 84 رقیب احمدی نژاد بود و محسن رضایی در انتخابات 88 با احمدی‌نژاد به رقابت برخواست، ضمن اینکه اساسا رای محسن رضایی در انتخابات سال 92 هم کمتر از سایر کاندیداها متاثر از شرایط جناحی و گروهی (انتساب به اصول گرایان) بود. شاید بتوان اینگونه فرض کرد تنها گزینه ای که سبد رای او با احتمال خیلی بالا برای آقای احمدی نژاد خواهد بود، سبد رای سعید جلیلی است.

رقابت دو نفره احمدی نژاد و روحانی

10

آی پز در نظرسنجی خود در عین حال از پاسخ دهندگان پرسیده است که اگر نامزدهای انتخابات، روحانی و احمدی‌نژاد باشند گزینه انتخابی چه کسی خواهد بود. 28 درصد نام روحانی را بیان کرده اند و 24 درصد هم از احمدی نژاد نام برده اند. 25 درصد افراد تصمیم نگرفته هستند چون می گویند هنوز زود است در مورد انتخابات سال 1396 تصمیم گیری کنند و 23 درصد هم از سایر گزینه ها مانند «در انتخابات شرکت نمی‌کنم»، «به هیچ یک رای نمی‌دهم» و … نام برده اند.

نکته مهم در بررسی این رقابت دو نفره، تکرار روند تحلیل مقایسه نمره احمدی‌نژاد و روحانی است. یعنی باز هم افراد فاقد تحصیلات دانشگاهی و افرادی که ساکن روستاها هستند به آقای احمدی نژاد رای می دهند (و این تفاوت رای به لحاظ آماری هم معنی دار است) و برعکس افراد تحصیل کرده و ساکنان مناطق شهری آقای روحانی را انتخاب می کنند.

11

به صورت تقریبی روند سنی در میان گروه های مختلف سنی هم مانند قبل برقرار است اما همانطور که آی پز اشاره کرده تفاوت ترجیح یک نامزد بر دیگری همانند نمره ای که به عملکرد هر یک از آقایان روحانی و احمدی‌نژاد می دهند به لحاظ آماری معنی دار نیست.

تنها می توان گفت افراد مسن‌تر بیشتر به آقای روحانی متمایل هستند، در حالیکه برای افراد جوان تر (زیر 45 سال) چنین امری مشاهده نمی شود.

1213

نکته مهم اما اینجاست که تعداد افراد زیر واجد شرایط رای دادن و 45 سال که کمتر به روحانی رای می‌دهند برابر با 37 میلیون است. این رقم 2.2 برابر واجدان حق رای بالای 45 سال است که حدود 17 میلیون نفر را تشکیل می دهند و احتمال رای دادن آنها به آقای روحانی بیشتر است.

انتخابات مجلس، اصلاح طلبان و «انگیزه سال دوم»

نتایج نظرسنجی آی پز، همانطور که به صورت خلاصه توضیح دادم واجد خبرهای خوبی برای آقای روحانی و اصلاح طلبان در انتخابات مجلس آینده نخواهد بود. در ایران یک انگاره وجود دارد که حزب یا جناح رئیس جمهور، در اولین دوره مسئولیت وی و تقریبا 2 سال و نیم پس از ریاست جمهوری می تواند پیروز انتخابات مجلس شود. اتفاقی که از آن می توان به عنوان «انگیزه سال دوم» برد. این ادعا را بسیاری درون نظام هم مطرح کرده اند و به انتخابات مجلس ششم پس از پیروزی خاتمی و انتخابات مجلس چهارم پس از ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی اشاره می کنند.

پیروزی جناح رئیس جمهور در انتخابات مجلس هشتم و پس از پیروزی محمود احمدی نژاد در انتخابات 84 هم نشانه دیگری بر این ادعاست که البته این آخری می تواند درست یا نادرست باشد، به خصوص آنکه به یاد آوریم لیست طرفداران محمود احمدی نژاد، یک سال قبل از انتخابات مجلس هشتم در انتخابات شوراهای سوم در تهران شکست خورد. من اینجا بر آن نیستم که به تحلیل انتخابات گذشته از جمله شوراهای سوم و انتخابات مجلس هشتم بپردازم (چون شکست لیست احمدی نژاد در انتخابات شوراهای سوم بیشتر متاثر از دوگانگی موجوددر لیست قالیباف و احمدی نژاد بود که طرفداران احمدی نژاد را سردرگم کرد)، حرف من اما این است که اگر اصلاح طلبان گمان می کنند احتمال پیروزی شان در انتخابات مجلس آینده زیاد است، این گمان درستی نیست. توضیح می دهم چرا و می‌گویم که اصلاح طلبان چه باید بکنند.

شعار انتخاباتی اصلاح طلبان: امید یا اعتدال

مقایسه بین دو نظرسنجی آی‌پز، در آبان 93 و خرداد 94 و همچنین نظرسنجی بهمن ماه 93 نشان می دهد که محبوبیت رئیس جمهور تقریبا 10 درصد کاهش داشته است (از 58 درصد در آبان 93 به 49 درصد در بهمن ماه 93 و 48 درصد در خرداد ماه 94). یک دلیل این اتفاق می تواند این باشد که نظرسنجی آبان ماه، درست در اوج مذاکرات هسته ای ایران و غرب و زمانی که انتظار رسیدن به توافق وجود داشت صورت گرفته بود (در آن زمان 65 درصد گفته بودند که از رسیدن به توافق حمایت می کنند). نظرسنجی بهمن ماه در آستانه عید نوروز و احساس بیشتر مشکلات اقتصادی مردم انجام شد و زمانی هم بود که انتظار رسیدن به توافق مانند قبل به نظر نمی‌رسید. در نظرسنجی خرداد ماه هم کماکان وضعیت هسته ای مبهم هست (هرچند هنوز اکثریت از رسیدن به توافق حمایت می کنند) و مشکلات اقتصادی هم مردم را نگران کرده است. به همین دلیل واضح است که اگر دولت روحانی نتواند به توافق هسته ای دست پیدا کند، ریاست جمهوری دوباره او در سال 1396 و پیروزی طرفدارانش با پلتفورم اعتدال (و حتی اصلاح‌طلبی) تقریبا غیرممکن است.

در سنارویی غیر از این اگر ایران با غرب به توافق هم دست پیدا کند، تازه داستان دوباره آغاز خواهد شد. آیا زمان رسیدن به توافق دیر بوده یا نبوده؟ و آیا شرایط ورشکستگی در کشور به آن اندازه رسیده که توافق، به بهبود وضعیت اقتصادی منجر شود؟ این نکته بدیهی است که رسیدن به توافق لزوما به حل مشکل اقتصادی در کوتاه مدت کمک نمی کند اما می توان یک نقش تبلیغاتی داشته باشد: امید به آینده. به این معنی که انتظار مردم را از آنچه که در آینده به وقوع خواهد پیوست هم‌راستا با برنامه های تبلیغاتی رئیس جمهور و طرفدارانش می کند.

به همین دلیل این «امید به آینده» در صورت رسیدن به توافق می تواند مهمترین برنامه تبلیغاتی – انتخاباتی اصلاح طلبان و دولت روحانی در انتخابات مجلس دهم باشد. و البته مطابق ارزیابی تحلیلی همین اعداد و ارقام، نشانه هایی در امکان پذیری آن هم به جشم می خورد.

ارزیابی عددی نمره عملکرد آقای احمدی نژاد در نظرسنجی آی پز، واجد نشانه های معنی داری است. همانطور که پیش از این توضیح دادم یکی از مهمترین آنها که اتفاقا با تم «امید» می تواند به نفع اصلاح طلبان باشد این است که تعداد کسانی که به آقای احمدی‌نژاد نمره صفر (0) می دهند تقریبا 9 درصد و 2 برابر کسانی است که به روحانی نمره صفر می دهند. به همین ترتیب کسانی که به احمدی‌نژاد نمره زیر 10 می دهند 19 درصد و یک و نیم برابر کسانی است که به روحانی نمره زیر 10 می دهند. از آن سو کسانی که به احمدی نژاد نمره 20 می دهند 20 درصد است و بازهم بالاتر از روحانی است. محتمل ترین نتیجه این است که جامعه نسبت به احمدی نژاد قطبی‌تر از روحانی است. یا احمدی‌نژاد را قبول دارد و یا ندارد. به این دلیل کسانی که در میانه قرار دارند (و ما از آنها به نام رای دهندگان تصمیم نگرفته یاد می کنیم) و می توان و باید روی آنها سرمایه گذاری انتخاباتی کرد قابل دسترسی هستند. حال راه دسترسی به این گروه چگونه است؟

رای دهندگان تصمیم نگرفته و امید به آینده

این را می توان با تحلیل یکی دیگر از نتایج این نظرسنجی بدست آورد. آنجا که آی پز در ارائه نتایج خود با ارائه یک «پرسش باز» از مخاطبان خود می خواهد در مورد کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری 1396 پیشنهاد خود را مطرح کنند. بعد از روحانی و احمدی نژاد که گزینه های اول و دوم هستند، خاتمی و هاشمی قرار دارند و بعد از آنها به ترتیب قالیباف، رضایی و جلیلی. در میان این چند نفر، تنها کسانی که انتظار ریاست جمهوری شان از بقیه کمتر است همین آقایان خاتمی و هاشمی هستند و این دو از سایر کاندیداهای اصول‌گرا هم محبوبیت بیشتری دارند و هم به روحانی نزدیک ترند. اما توجه داشته باشید که در رقابت دونفره احمدی نژاد و روحانی، این رای آقایان هاشمی و خاتمی به افزایش رای روحانی منجر نشده است. یک دلیل آن می تواند این باشد که در اولی سئوال «باز» است و پاسخ گویان نظرات مختلف خود را بیان می کنند اما در دومی دو گزینه اصلی وجود دارند (روحانی یا احمدی نژاد)، اما پاسخ دهنده می تواند گزینه های دیگر مانند «هنوز زود است تصمیم بگیرم» را انتخاب کنند. دلیل این امر هرچه باشد یک نکته واضح است و آن اینکه اصلاح‌طلبان و دولت برای تمرکز بر آن گروه رایی که در میانه موافقان و مخالفان احمدی نژاد و روحانی قرار دارند بیشتر از آنکه باید متکی به شعار اعتدال روحانی باشند، باید روی شعار «امید به آینده» از سوی خاتمی و هاشمی تاکید کنند. طرفداران اعتدال (شعار انتخاباتی روحانی) نمره بالایی به او می دهند و رای آنها هم روحانی است. مخالفان هم به هیچ وجه او را انتخاب نخواهند کرد. می ماند این گروه میانه که برای رای دادن باید دلیل داشته باشد. هاشمی و خاتمی با شعار «امید به آینده»، تنها دلیل ممکن برای پیروزی در انتخابات پیش‌روی می توانند باشد و نادیده گرفتن نقش آنان یک خطای استراتژیک است. آنها بزرگ‌ترین حاملان شعار تبلیغاتی اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرایان تنها عنوان «امید به آینده» هستند.

روحانی انتخابات ریاست جمهوری 92 را با شعار اعتدال برد، چون برای مهمترین مشکل کشور که وضعیت نابسامان اقتصادی است، راه حل داشت. مذاکره با غرب، رفع تحریم‌ها و حل مشکل اقتصاد. برای ادامه کار و حتی در صورت رسیدن به توافق هسته ای، مهمترین اشتباهی که تیم روحانی می تواند انجام دهد توهم تغییرات در شاخص های اقتصادی به نفع دولت و با ادعای شعار اعتدال‌گرایی ست. یعنی آنچه که امروز مردان تبلیغاتی دولت انجام می‌دهند و از کاهش تورم و افزایش رشد اقتصادی می گویند. اما واقعیت این است که برای جامعه ای که تا این حد در فشارهای اقتصادی غوطه ور شده، پایین و بالا رفتن چند درصدی تورم و رشد اقتصادی اگر در سبد کالای او محسوس نباشد، اعتباری برای دولت به وجود نخواهد آورد و تاکید بر اینکه ما تورم را کاهش دادیم نه تنها به افزایش رای دولت کمک نمی کند بلکه باعث عصبانیت بیشتر رای دهندگان هم خواهد شد. دولت اما می تواند و باید به مردم این «امید» را بدهد که بعد از رسیدن به توافق، چشم انداز آینده کشور مثبت خواهد بود. یعنی به عبارت بهتر «کشور در مسیر درستی حرکت می کند». این تنها حالتی است که در عین وجود مشکلات اقتصادی، می تواند مردم را در کنار دولت نگاه دارد. یعنی انتظاری مثبت و محتمل در آینده نردیک به جای تاکید بر واقعیتی که در جیب مردم و سبد کالای آنها دیده نمی شود. برای این کار آقای روحانی به افرادی احتیاج دارد که محبوب باشند و این پیام او را برسانند. پیام رسانان روحانی هم خاتمی و هاشمی خواهند بود.

در عین حال اگر اصول گرایانی با پلتفورم تبلیغاتی احمدی‌نژاد در برخی حوزه‌های رای وجود داشته باشند، شعار کاندیدای اصلاح‌طلب یا اعتدال‌گرا باید ضمن تاکید بر «آمید به آینده» واجد شعارهای اعتراضی از حیت وضعیت موجود و تلاش برای حل آنها هم باشد. در اینکه آیا کاندیداهایی وجود خواهند داشت که بتوانند طرفداران احمدی نژاد را راضی کنند که وارثان اصلی پلتفورم او هستند شک و شبهه فراوان است. اما اگر در ادامه کار و با نزدیک شدن به زمان انتخابات چنین کاندیداهای پیدا شوند، اصلاح‌طلبان باید برای آنها برنامه تبلیغاتی «امید و اعتراض» را به صورت توام داشته باشند.

مصاحبه ام با برنامه 60 دقیقه بی بی سی فارسی در خصوص انتشار نظرسنجی های جدید آی پز در خصوص نمره عملکرد احمدی نژاد، عملکرد روحانی و انتخابات ریاست جمهوری 96

در این مصاحبه و بر اساس یافته های نظرسنجی آی پز توضیح می دهم که:

1- جامعه برای احمدی نژاد بیشتر از روحانی دوقطبی است (تعداد نمره 0، کمتر از 10 و 20 برای احمدی نژاد بیشتر از روحانی است)

2- احمدی نژاد در میان مناطق روستایی به نسبت شهری بیشتر طرفدار دارد و روحانی برعکس (تعداد افراد واجد رای روستایی 15 میلیون است و شهری 40 میلیون)

3- روحانی در میان افراد فارغ التحصیل دانشگاهی بیشتر طرفدار دارد و احمدی نژاد در میان افراد فاثد تحصیلات دانشگاهی (نسبت آنها 2.5 به 1 به نفع افراد فاقد تحصیلات دانشگاهی است)

4- روحانی در میان دو گروه سنی بالای 45 سال (45 تا 59 و بیشتر از 59) محبوب تر است و نمره بیشتری از احمدی نژاد دارد و احمدی نژاد نمره میانگین بیشتری در میان دو گروه پایین 45 سال (18 تا 29 سال و 30 تا 44 سال) می گیرد و شدت حمایت از روحانی در میان این دو گروه به مراتب کمتر از افراد بالای 45 سال است

آنچه که نگفتم:

1- روحانی اگر بخواهد رئیس جمهور بماند به توافق هسته ای نیاز دارد و شرط لازم ریاست جمهوری دوباره اوست 2- شرط کافی هم حل مشکلات اقتصادی است. اگر حل نشود – حتی در صورت توافق هسته ای – او برای انتخابات مجلس و ریاست جمهوری روزهای سختی را در پیش خواهد داشت 3- روحانی به محبوبیت خاتمی و هاشمی در انتخابات پیش رو نیاز دارد و بدون آنها باز هم کار برای روحانی سخت است (در پرسشنامه «باز» نام خاتمی و هاشمی بعد از روحانی و احمدی نژاد آمده است) 4- اصول گرایان برای هر انتخاباتی به سرمایه احمدی نژاد نیاز دارند. اصول گرایان کسی را به جز او برای رقابت با اصلاح طلبان نخواهند داشت 5- در میان دولتی ها ظریف و قاضی زاده (وزیر بهداشت) به نظر محبوب تر از دیگران هستند

اگر تاحالا فکر می کردید که فقط در ایران و فقط هم اصلاح طلبان طرفدار خاتمی هستند که هر 4 سال یک بار به سراغ او می روند تا بخواهند کاندیداتوری در انتخابات را بپذیرد (این موضوع از سال 80 تاکنون به غیر از سال 84 تکرار شده است. سال 84 هم به این دلیل تکرار نشد که منع قانونی وجود داشت 🙂 )؛ باید بگویم که اشتباه می کردید. در آمریکا هم، درخواست برای ریاست جمهوری هیلاری کلینتون به همان نازکشیدن ماها از خاتمی شبیه شده است.

Ready For Hillary اسم گروهی است که از حالا کمپین کردن برای ستاره اصلی دموکرات ها در انتخابات سال 2016 را آغاز کرده اند. اما خب این بار در حالی یک سازمان انتخاباتی در سطح grassroots برای یک کاندیدای انتخاباتی تشکیل شده است که خود این کاندیداها هنوز، قبول نکرده است در سال 2016 نامزد شود.

به همین دلیل هم هست که Ready For Hillary (لینک فیس بوک) در حالی به فعالیت انتخاباتی می پردازد که وزیر امور خارجه پیشین و همسر موفق ترین رئیس جمهور 25 سال اخیر آمریکا می گوید که هنوز برنامه ای برای نامزدی در انتخابات ندارد. هرچند موسسان Ready For Hillary اعتقاد دارند که اگر بتوانند شبکه حامیان او را گسترش دهند، خانم کلینتون، نامزدی دموکرات ها را برای انتخابات خواهد پذیرفت (این مقاله را بخوانید).

ساختار عملکردی Ready For Hillary را اگر بخواهم با ساختار کمپین های اطلاح طلبان حامی خاتمی مقایسه کنم، چیزی شبیه ترکیب ستاد 88 و موج سوم در سال 88 یا فعالیت های تبلیغاتی ستاد «آفتاب صبح امید» در سال 1392 است. یک سطح تبلیغی grassroots که به تبلیغ میدانی می پردازد (ستاد 88) و یک سطح مجازی که به صورت حضور در شبکه های اجتماعی، تکمیل لیست ای میل ها و …( ستاد موج سوم یا آفتاب صبح امید) فعالیت می کند و البته خب با این تفاوت که ایران، ایران است و آمریکا، آمریکا. در عین حال مهمترین مشخصه تبلیغات انتخاباتی در آمریکا که بحث تامین منابع مالی است توسط Ready For America خیلی مورد توجه است و اساسن شما نمی توانید سازمانی داشته باشید بدون آنکه به مسئله Fundraising در آن فکر نکنید و از همان اولی راهی برایش پیدا نکرده باشید. Ready For Hillary ظرف سه ماه گذشته $1.25 میلیون برای هزینه های انتخاباتی خود پول جمع کرده است.

هیلاری کلینتون در صورتی که کاندیداتوری دموکرات ها را بپذیرد و در انتخابات سال 2016، پیروز شود 69 ساله خواهد بود. تقریبن هم سن با رونالد ریگان که در 70 سالگی به عنوان پیرترین رئیس جمهور آمریکا وارد کاخ سفید شد. خانم کلینتون البته رکورد آقای ریگان را نمی زند اما 69 ساله بودن، یکی از مهمترین موانع موجود برای کاندیداتوری این سناتور پیشین ایالت نیویورک است.

در میان دموکرات ها تاکنون به غیر از هیلاری کلینتون، فقط اسم جو بایدن، معاون فعلی باراک اوباما مطرح است که البته 4 سال هم از هیلاری بزرگ تر است. جو بایدن خودش تاکنون کاندیداتوری انتخابات سال 2016 را رد نکرده، اما به صورت قطعی هم هیچ وقت این امر را تایید نکرده است. هرچند بیل ریچاردسون فرماندار پیشین نیومکزیکو و سفیر آمریکا در سازمان ملل در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون می گوید که بایدن در سال 2016 کاندیدا خواهد بود. چون همیشه دوست داشته که رئیس جمهور شود  (این خبر داغ را هم بخوانید از جلسه سه شنبه خانم کلینتون و جو بایدن به صرف صبحانه در دفتر معاون ریاست جمهوری آمریکا).

از جمله کسانی که از احتمال کاندیداتوری خانم کلینتون و پیروزی او خبر داده اند می توان به دیوید اکسلراد، یکی از مهمترین استراتژیست های دموکرات ها و مشاور ارشد هر دو کمپین باراک اوباما و دیوید پلاف، رئیس کمپین انتخاباتی اوباما در سال 2008 و مشاور ارشد او در سال 2012 اشاره کرد. به اعتقاد اکسلراد، ریاست جمهوری یک خانم، از بهترین مشوق های آمریکایی ها برای آسان کردن حضور هیلاری در کاخ سفید است. این را اکسلراد، مستقیمن به هیلاری هم گفته بود (بعد از هیلاری، چه کسی برای حقوق زن ها تلاش می کند؟). دیوید پلاف هم می گوید که هیلاری کلینتون قوی ترین کاندیدای موجود در میان هر دو حزب است. پلاف البته مدیریت کمپین انتخاباتی هیلاری توسط خودش را رد می کند، اما ادامه می دهد که هر وقت کلینتون با او نماس بگیرد حتی اگر ساعت 3 صبح باشد، تلفن او را جواب می دهد و برای کمک به او حاضر است (این ویدئو را ببینید تا متوجه شوید چرا آقای پلاف از عبارت ساعت 3 صبح استفاده می کند).

و این هم یک فتوگالری از کسانی که در مورد کاندیداتوری خانم کلینتون گفته اند (از بیل کلینتون و نانسی پلوسی در میان دموکرات ها تا نیوت گینگریچ و کارل رو در میان جمهوری خواهان). این ویدئوی فوق العاده را هم راجع به هیلاری کلینتون از دست ندهید که در یکی از برنامه های موسسه Brookings در اواخر سال گذشته پخش شد. این هم نظر مجری معروف فاکس نیوز، بیل ارلی که لپ کلام می گوید اگر جمهوری خواهان نجنبند، هیلاری کلینتون رئیس جمهوری می شود.

از معدود انتقاداتی که در این مدت در خصوص کاندیداتوری هیلاری کلینتون خوانده ام یا دیده ام می توانم به این مصاحبه رالف نادر، که 5 دوره کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بود اشاره کنم. او می گوید بخش چپ حزب دموکرات که عقاید لیبرال تری دارد باید در مقابل خانم کلینتون یک رقیب درون حزبی داشته باشند. به اعتقاد نادر، کلینتون آن دانشجوی لیبرال و ترقی خواه دانشگاه یل نیست، بلکه کسی است که امروز با صاحبان صنایع اسلحه سازی و پولداران وال استریت رابطه خوبی دارد و هنری کیسینجر را بغل می کند (کنایه از اینکه کلینتون امروز سیاسی کار است). و این درست برخلاف نظر «جیمز کارویل»، رئیس کمپین انتخاباتی بیل کلینتون در سال 1992 است که می گوید کسی را در میان دموکرات ها نمی شناسد که به دنبال کاندیداتوری هیلاری کلینتون نباشد.

به تمام شایعه ها در مورد کاندیداتوری هیلاری کلینتون، این برنامه ناهار خصوصی اوباما و هیلاری کلینتون را هم اضافه کنید که از وقتی خبر آن اعلام شد، کسی به غیر از بحث کاندیداتوری هیلاری، موضوع دیگری را قابل برجسته شدن نمی دید.

احتمال کاندیداتوری خانم کلینتون و اقبالی که به این امر وجود دارد باعث شده که شبکه های تلویزیونی به فکر تولید مجموعه های مستندهایی در مورد او بیفتند. از جمله تهیه مستندی توسط چارلز فرگوسن برنده جایزه اسکار بهترین مستند سال 2010 (Inside Job در مورد بحران مالی سال 2007 آمریکا) به سفارش CNN و همچنیین فیلمی با عنوان Rodham که دوران جوانی خانم کلینتون را نمایش می دهد (Rodham نام خانوادگی هیلاری قبل از ازدواج با بیل کلینتون بود. بعد از ازدواج او مدتی این عنوان را حفظ کرد و بعدن نام خانوادگی کلینتون را به آن اضافه کرد). نقش هیلاری کلینتون را در این فیلم کری مولیگان ایفا می کند. شبکه NBC هم سریالی در مورد هیلاری کلینتون تولید و پخش می کند که نقش هیلاری را در آن دایان لین ایفا خواهد نمود (اینجا).

جمهوری خواهان اما، تاکنون به صورت مستقیم خیلی به بحث کاندیداتوری هیلاری کلینتون دامن نزده اند. غیر از اینکه آنها در میان خودشان، کاندیداهای مختلف و البته با دیدگاه های متفاوت هم دارند، منتظر اعلام تصمیم نهایی هیلاری هستند. هرچند اگر تمایل خانم کلینتون برای کاندیداتوری محرز شود، اولین پرونده ای که روی میز است، داستان حمله به کنسول گری آمریکا در شهر بن غازی لیبی مطرح می شود. اتفاقی که در سال 2012 مستقیم باراک اوباما را هدف قرار می داد. آن روزها خانم کلینتون اگرچه وزیر امور خارجه آمریکا بود اما به دلیل بیماری – که البته شایعه ها در مورد آن فراوان است – خیلی جدی مورد انتقاد قرار نگرفت و بعد از آن هم که بحث خروج او از دولت اوباما مطرح شد، چندان با فشار جمهوری خواهان مواجه نگردید. خانم کلینتون البته برای توضیح به سنا رفت اما آنجا هم با استقبال گرم سناتور مک کین که رابطه خوبی با کلینتون دارد، خیلی با چالش مواجه نشد (سناتور مک کین در انتخاباتی که یک طرف آن کلینتون و طرف دیگر رند پال جمهوری خواه قرار دارد، خیلی معلوم نیست به رند پال رای بدهد؛ غیر از اینکه هیلاری و مک کین رابطه خوبی با هم دارند، دلیل دیگر این است که دیگاه های مک کین در سیاست خارجی بیشتر به هیلاری کلینتون نزدیک است تا رند پال؛ این مقاله را بخوانید) . هرچند داستان ریاست جمهوری از اساس متفاوت است و اگر او بخواهد کاندیدا شود، جمهوری خواهان خیلی روی بن غازی مانور خواهند داد.

با اینحال مشکل جمهوری خواهان این است که هیچ کدام محبوبیت هیلاری کلینتون را ندارند و تمام نظرسنجی ها هم این امر را تایید می کنند. اگرچه نظرسنجی هایی که چهار سال پیش از انتخابات منتشر می شوند لزومن جهت گیری رای دهندگان را در سال 2016 تعیین نمی کنند و متغیرهای مهم دیگری مانند موفقیت اوباما در پیشبرد برنامه های اش و همینطور انتخابات سال 2014 مجلس نمایندگان و بخشی از سنا در این بین اهمیت دارد، اما نگاهی به چند تایی از این آمار و ارقام نشان می دهد که هیلاری کلینتون کاندیدای راحتی برای هیچ رقیب جمهوری خواه نخواهد بود. میزان رضایت از هیلاری کلینتون در آوریل 2013 مطابق نظرسنجی گالوپ برابر با 64% و بیشتر از باراک اوباما، جو بایدن و جان کری است. مطابق یک نظرسنجی دیگر در ایالت ویسکانسین که در فوریه 2013 منتشر شد، هیلاری کلینتون هر دو رقیب احتمالی جمهوری خواه خود را در این ایالت شکست خواهد داد. او اگر در برابر اسکات واکر، فرماندار ایالت ویسکانسین قرار بگیرد 54 به 41 پیروز است و اگر پل رایان، یکی از نمایندگان ویسکانسین در مجلس نمایندگان آمریکا رقیب هیلاری کلینتون باشد بازهم خانم کلینتون 51 به 43 پیروز است (پل رایان، کاندیدای معاونت اولی میت رامنی در انتخابات ریاست جمهوری 2012 هم بود).

نظرسنجی دیگری که به صورت جداگانه در میان جمهوری خواهان و دموکرات ها در اواخر سال گذشته منتشر شد نشان می داد که مارکو روبیو، سناتور ایالت فلوریدا، با 18 درصد در میان جمهوری خواهان اول است و بعد از او کریس کریستی فرماندار نیوجرسی با 14 درصد قرار دارد. بعد از این دو هم پل رایان و جب بوش رتبه های بعدی را به خودشان اختصاص می دهند. در میان دموکرات ها اما هیلاری کلینتون با 61 درصد بی رقیب است و نفر دوم، جو بایدن تنها 12 درصد آرا را دارد.

به عنوان آخرین نظرسنجی، این مورد را که توسط شبکه ABC و روزنامه واشنگتن پست انجام شده ببینید. 57% از آمریکایی ها از کاندیداتوری خانم کلینتون حمایت می کنند و او در میان زنان 59%، لیبرال ها 69%، میانه رو ها 58%، آمریکایی های آفریقایی تبار 74%، لاتین تبارها 60% مورد اقبال است. این عددها و رقم هاست که باعث می شود ویلی براون بگوید: همه از هیلاری می ترسند؛ (مقاله را بخوانید). به عنوان مقاله آخر هم پیشنهاد می کنم این توییت بازی شهرداری نیویورک توسط هیلاری کلینتون را ببینید که این روزها هم بحث ش ( به خصوص با جنجال های آنتونی وینر) خیلی داغ است. بلومبرگ شهردار فعلی نیویورک از کلینتون خواسته بود تا در انتخابات شرکت کند و شهردار نیویورک شود 🙂

این قسمت اول از سه گانه ای است که در مورد انتخابات 2016 آمریکا طی چند روز آینذه می نویسم. در دو قسمت بعدی کاندیداهای جمهوری خواهان و موضوع های اصلی که تاکتیک های انتخاباتی کاندیدا در تاکید بر توانایی هایشان و استفاده از تبلیغات منفی است را شرح می دهم.

hilary

در قسمت های گذشته ضمن بررسی طیف های سیاسی معطوف به انتخابات، برخی کاندیداهای منتسب به اصول گرایان – فارغ از اینکه این انتساب تا چه حد نمایاست – از قبیل آقایان سعید جلیلی، کامران باقری لنکرانی، محمد باقر قالیباف، محسن رضایی، اسفندیار رحیم مشائی، ناطق نوری، حداد عادل، غلامحسین الهام و حسن روحانی و همچنین دو نفر از کاندیداهای اصلاح طلب، آقایان عارف و نجفی را بررسی کردم. همچنین به عنوان یک شیوه انتخاباتی از «تبلیغات در به در» گفتم و نرم افزار Campaign Cloud  را برای مدیریت یک ستاد انتخاباتی شرح دادم.

این هفته با در ادامه بررسی روش های انتخاباتی در مورد نظرسنجی ها و نقش آنها در انتخابات می نویسم و همینطور یکی از مهمترین ایرادهای نظرسنجی های انتخاباتی در ایران را بیان می کنم.

هفته گذشته خبری منتشر شد از قول غلامعلی حدادعادل که گفته بود خودش به همراه ولایتی و قالیباف 60 درصد آرای انتخاباتی را دارا هستند. آقای حداد عادل البته در مورد مکانیزم این نظرسنجی، رای های تفکیکی این سه نفر و دوره زمانی نظرسنجی توضیحی نداد و همچنین نگفت که میزان مشارکت در این نظرسنجی تخیلی چقدر بوده و چه ارگانی مسئولیت انجام آن را بر عهده داشت است. به همین دلیل، این ادعای حداد عادل به خودی خود ارزشی ندارد؛ اما اهمیت آن به این است که یک نفر می تواند به یک نظرسنجی – حالا دروغ یا راست – استناد کند و آن را مبنای یک رقابت انتخاباتی قرار دهد. در انتخابات سال 88 هم از این نظرسنجی های تخیلی زیاد منتشر می شد و من ایرادات گزارش یک نمونه از آن ها را در مطلبی توضیح دادم که چرا ادعای سایت رجانیوز در مورد آرای 63 درصدی احمدی نژاد، تقریبن 2 ماه قبل از انتخابات دروغ است (هرچند بعد از انتخابات و رای 63 درصدی احمدی نژاد معلوم شد، پیش گویی دوستان چندان بیراه هم نبوده است).

یکی از مهمترین کاربردهای نظرسنجی های تبلیغاتی (مانند همین ادعای آقای حداد عادل)، کنار زدن رقبا و کم اهمیت جلوه دادن آنها در نزد افکار عمومی است. یعنی اگر شما در نظرسنجی های متعدد، رای یک کاندیدا را کم تر از دیگران ببینید، احتمال رای دادن تان به آن فرد کاهش پیدا می کند. مگر اینکه واقعن در معرض اخبار تبلیغاتی نباشید. در انتخابات سال 84، رای کروبی در نظرسنجی ها به مراتب پایین تر از هاشمی و معین بود، به همین دلیل گرایش عمومی کسانی که در معرض نظرسنجی بودند به کروبی هم کاهش پیدا می کرد. در آن روی سکه کسانی که در معرض اخبار این نظرسنجی ها نبودند برایشان نتیجه آنها چندان تفاوتی نمی کرد. به همین دلیل هم رای کروبی در استان های حاشیه ای به مراتب بیشتر از مرکز و شهرهای اصلی و بزرگ بود (ایراد نظرسنجی های سال 84 در این بود که نمونه های آماری با توجه به پراکندگی جنس و سن در کل کشور، نمایا نبودند. یعنی نمونه ها، همه مردم کشور را شامل نمی شدند).

اهمیت دیگر نظرسنجی ها تبلیغاتی در اثبات زودهنگام یک دروغ بزرگ است. یعنی وقتی 2 ماه قبل از انتخابات 88، یک سایت طرفدار احمدی نژاد مدعی می شود که او 63 درصد رای دارد و عده ای دیگر از حامیان او هم کم و بیش چنین صحبت هایی را می کنند، همین افراد بعد از انتخابات می توانند مدعی شوند که نتیجه انتخابات درست بوده است، چون نظرسنجی های پیشینی همین نتیجه را پیش می کرده است. درحالیکه سئوال اصلی اینجاست که نظرسنجی های قبلی تا چه حد نمایا بوده اند و از رروش های علمی استفاده کرده اند، نه اینکه درست و غلط را پیش بینی می کنند.

در مورد نظرنسجی های تبلیغاتی، می توان به نمونه ای از آنچه که توسط سایت های اینترنتی منتشر می شود و در صفحه های مجازی کاندیداها مطرح می گردد هم اشاره کرد. در قسمت پیشنهاد پروپاگاندایی این هفته، یک نظرسنجی واکنشی و اینترنتی بری خنثی کردن ادعای 60 درصدی حداد عادل را مطرح خواهم کرد که در آخر همین گزارش و قبل از خبرها می توانید ببینید.

نکته مهمی که در همین مورد قابل بررسی است چگونگی تعیین افرادی است که مورد سئوال قرار می گیرند. غیر از اینکه مهمترین متغیرهای مستقل، جنس و سن هستند، یعنی شما باید از زنان و مردان در سنین مختلف به اندازه مشخصی نمونه بردارید تا مشخص شود که نمونه درستی انتخاب کرده اید، شما باید در مورد چگونگی انتخاب این افراد هم تحلیل درستی داشته باشید. در ایران، نظرسنجی ها بیشتر با مراجعه به در خانه مردم یا استفاده از مکان های عمومی (مانند مترو در تهران) است. در غرب، نظرسنجی ها بیشتر تلفنی است اما مشکل تلفن این است که برخلاف 10 یا 20 سال گذشته که همه افراد در منزل تلفن داشتند، الان – به خصوص جوانان – موبایل را ترجیح می دهند و اگر نمونه آماری شما صرفن از افرادی که تلفن منزل داشته باشند استفاده کند، شما نمونه اشتباهی را مورد سنجش قرار داده اید و تقسیم بندی نمونه ها هم بر اساس شماره های موبایل کار چندان آسانی نیست. «جیم مسینا» رئیس ستاد انتخاباتی اوباما، این امر را یکی از ایرادهای اصلی نظرسنجی های ستاد انتخاباتی میت رامنی می دانست که تا روزهای آخر هم مطمئن بودند در انتخابات پیروز خواهند شد.

یکی از مهمترین وجوه دیگر نظرسنجی ها، تعیین آرای افرادی است که در انتخابات مشارکت می کنند. در ایران ما معمولن در سئوال های نظرسنجی از افراد می پرسیم که آیا مثلن در فلان انتخابات شرکت می کنید یا نه. اگر سئوال کننده جواب مثبت دهد رای او را به عنوان یکی از آرای شرکت کننده در انتخابات درنظر می گیرم. در حالی که این روش تعیین تعداد شرکت کننده در انتخابات کاملن از لحاظ علمی رد شده است (معمولن میزان مشارکت از پیش بینی نظرسنجی ها کمتر است). شما به عنوان کسی که مورد سئوال قرار می گیرید ممکن است به هر دلیل در جواب به این پرسش بگویید که در انتخابات شرکت می کنید اما روز انتخابات به سر صندوق ها نروید. تحقیقات علمی زیادی در این مورد شده است و موسسه های نظرسنجی در غرب برای تعیین میزان مشارکت و رای به یک کاندیدا از واژه «راه دهندگان بالقوه (احتمالی)» یا likely Voters استفاده می کنند (در اینجا در مورد اهمیت رای دهندگان بالقوه و تفاوت آنها با رای دهندگان که مدعی رای دادن می شوند نوشته ام).

نظرسنجی ها در عین حال، هر چقدر که به زمان انتخابات نزدیک می شویم اهمیت خودشان را بیشتر نشان می دهند. مطابق نظرسنجی هاست که ستادهای انتخاباتی، ممکن است اهمیت موضوع یا موضوعاتی را بیشتر جلوه دهند و یا مواردی را در نظر نگیرند. به عنوان مثال در همین انتخابات اخیر آمریکا

یک سری زنجیره تبلیغ تلویزیونی با عنوان «The Private Sector is doing fine» توسط جمهوری خواهان منتشر شد که در آن اوباما را به علت بیان این جمله مورد سرزنش فرار می داد و متهم می کرد که رئیس جمهور از وضعیت اقتصادی نامناسب در آمریکا بی خبر است. نظرسنجی دموکرات ها نشان می داد که نیمی از افرادی که مورد سئوال قرار می گیرند تحت تاثیر این تبلیغ جمهوری خواهان هستند و به همین دلیل هم کمپین اوباما، یک تبلیغ تلویزیونی منتشر کرد و در آن جمهوری خواهان را به تحریف سخنان رئیس جمهور متهم نمود. نقطه کلیدی این تبلیغ تاکید بر حمایت میلیونرها از رامنی است که با پول خودشان سخنان اوباما را تحریف می کنند اما اهمیتی به وضع طبقه متوسط آمریکا که تحت فشار اقتصادی است نمی دهند (در اینجا بیشتر توضیح داده ام).

و در انتها، وقتی نتایج یک نظرسنجی توسط شرکت های خصوصی منتشر می شوند، هر یک از رقبا بسته به اینکه نظرسنجی به نفع یا به ضرر آنهاست در مورد این نظرسنجی موضع گیری می کنند. این ربطی هم به ایران، فرانسه یا آمریکا ندارد. در آمریکا، ستاد اوباما که تا قبل از مناظره اول اوباما – رامنی بر نتایج نظرسنجی ها تاکید داشت، بعد از انتشار نتایج جدید نظرسنجی ها که به نفع رامنی و ضرر اوباما بود، آن ها را مورد انتقاد قرار می داد. چون نمی خواست اشتیاق طرفداران اوباما برای حضور در انتخابات و رای دادن به او کاهش پیدا کند. در سال 1376 هم یکی از مهمترین مشکلات ستاد انتخاباتی آقای خاتمی این بود که مردم این تصور را نکنند که نتیجه انتخابات از قبل تعیین شده است و نظرسنجی ها (مانند نظرسنجی دو روز قبل از انتخابات منتشر شده در روزنامه رسالت) و اراده حاکمیت بر پیروزی رقیب خاتمی یعنی ناطق نوری است. به همین دلیل بود که در هفته آخر، ستاد خاتمی بروشورهای کوچکی منتشر کرد با این عنوان که هرگز فکر نکنید نتیجه انتخابات معلوم است و ما پیروز نخواهیم شد. خاتمی می خواست با این امر اشتیاق طرفدارانش را برای حضور در پای صندوق های رای افزایش دهد.

 اما در هر حال یک نکته خیلی مهم است. شما به عنوان فعال یک کمپین انتخاباتی باید تحلیل درستی از آرای مشارکت کنندگان و میزان رای خودتان و رقبتان داشته باشید. تنها در این صورت است که می توانید انتخابات را بفهمید و روند آن را به نفع خودتان تغییر دهید. واحد ویژه نظرسنجی یکی از مهمترین بخش های هر کمپین انتخاباتی است که مستقیمن زیر نظر رئیس ستاد و البته با نظارت عالیه کاندیدای انتخاباتی کار می کند.

طی هفته های گذشته، ضمن بررسی کاندیداها، خبرهای مهم مربوط به انتخابات در هفته را هم به صورت تیتروار بررسی کردم. این روند طی هفته های آینده ادامه پیدا می کنند، در عین حال هر هفته در ابتدای خبرها با عنوان «پیشنهاد پروپاگاندایی»، یکی از موضوعات مطرح در مورد هر کاندیدا و چگونگی استفاده تبلیغاتی به نفع یا به ضرر او را بیان خواهم کرد که در ادامه می خوانید:

پیشنهاد پروپاگاندایی: حداد عادل را به رای بگذارید

یک پیشنهاد نظرسنجی برای کسانی که مخالف ائتلاف 2+1 اصول گرایان (حداد عادل، ولایتی و قالیباف) و ادعای حداد عادل مبنی بر اینکه این ائتلاف 60 درصد آرا را دارد این است که یک نظرسنجی اینترنتی به شرح زیر داشته باشند:

کدام یک از افراد زیر، ضعیف ترین رئیس مجلس پس از انقلاب بوده است:

1-      هاشمی رفسنجانی

2-      مهدی کروبی

3-      علی اکبر ناطق نوری

4-      غلامعلی حداد عادل

5-      علی لاریجانی

سخت نیست که پیش بینی کنیم جواب این نظرسنجی چه خواهد بود.

محسن رضایی وعده احمدی نژادی داد: جوانان را پولدار می کنم

محسن رضایی گفت که در سال های آینده ] و با ریاست جمهوری او[ جیب جوانان پر پول خواهد شد.

کرباسچی: بدلی، بی بدلی

دبیرکل حزب کارگزاران ضمن اعلام اینکه مواضع حزب او با اصلاح طلبان یکی است گفت که البته معلوم است با تازه اصلاح طلبانی که جزو بدلی ها هستند هماهنگی ندارند.

حداد عادل: یک هیچ به نفع ولایتی، قالیباف هم داور

حداد عادل گفت که حاضر است به نفع ولایتی در ائتلاف 1+2 کنار برود. او در مورد نقش قالیباف چیزی نگفت. این در حالی است که اعضای ائتلاف 1+2 از افراد دیگر هم برای حضور در این ائتلاف دعوت – البته به صورت صوری – کرده اند.

کواکبیان: یا سوت یا شوت

مصطفی کواکبیان که بالاخره توسط حزب خودش – حزب مردمسالاری – کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری شد به شورای نگهبان توصیه کرد کسی که قرار است داوری کند و سوت بزند، خودش نباید شوت هم بزند.

راستی، حزب مردمسالاری شعار انتخاباتی هم دارد: «مشارکت حداکثری مردم با تحقق حقوق ملت، اخلاق انتخاباتی و نهادمندی حزبی«. حزب مردمسالاری برای کشیدن بار این شعار به قول علی پروین به یک تریلی 18 چرخ احتیاج دارد.

رئیس جبهه پایداری: حالا اگر کاندیدای دولت خیلی خوب بود از او حمایت می کنیم

مرتضی آقا تهرانی گفت که اگر کاندیدای دولت، فرد اصلح بود باید از او حمایت کنند. رئیس جبهه پایداری در مورد اسم این کاندیدای اصلح صحبت نکرد؛ اما اعضای جبهه پایداری می گویند یکی از دلایل اختلاف آنها با احمدی نژاد به دلیل حمایت او از مشایی است که محتمل ترین گزینه دولت برای کاندیداتوری ریاست جمهوری سال 92 است.

حسینیان: 8 سال احمدی نژاد خیلی هم خوب بود

عضو جبهه پایداری گفت که هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد خیلی خوب بود و طبقه ای که فکر می کند نژاد برتر است دیگر وجود ندارد. حسینیان از جمله حامیان سعید امامی از عوامل قتل های زنجیره ای بود که گفته می شود در زندان خودکشی کرده است.

پزشکیان: خاتمی بیاید، اصلاح طلبان پیروز می شوند

مسعود پزشکیان، نماینده مجلس که گفته می شد بدش نمی آید کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری باشد گفت که اگر خاتمی بیاید و رهبر اصلاح طلبان بشود، آنها انتخابات را خواهند برد.

پیشنهاد هفته: مصاحبه ریحانه طباطبایی و سروش فرهادیان با عباس عبدی برای روزنامه بهار را حتمن بخوانید. هم مصاحبه کننده ها عالی و هم مصاحبه شونده مسلط بودند.

این گزارش در ستون هفتگی ام در روز آن لاین منتشر شده است.

polling

اوباما این بار آخرین شانس خود را برای مقابله با رشد سریع میت رامنی که از مناظره اول آغاز شد امتحان می کند. مناظره سوم دو کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا در فلوریدا یکی از مهمترین ایالت های انتخاباتی امسال و با محوریت مسائل خارجی انجام می شود (اینجا) که در راس آنها، بحران هسته ای ایران، کشته شدن سفیر آمریکا در لیبی (انتقاد نیوت گینگریچ) و نحوه مواجه آمریکا با بهار عربی قرار دارد و من بعد از مناظره به تفصیل در مورد آنها می نویسم (این خبر مذاکره مستقیم ایران و آمریکا را که ابتدا واشنگتن پست و بعد هم نیویورک تایمز منتشر کردند بخوانید، شاید در روز مناظره، خبر مهمی شود. هرچند توسط دولت اوباما تکذیب شده است + خبر NBC در تایید مذاکرات پشت پرده، اما همه چیز به بعد از رقابت های ریاست جمهوری آمریکا موکول شده ااست).

اما قبل از هم اینها بگذارید به نظرسنجی های انتخاباتی طی روزهای اخیر یک نگاهی بیندازیم.

اوباما  مناظره دوم خود را با خبرهای خوبی آغاز نکرده بود. سه شنبه صبح (16 اکتبر، روز مناظره) آخرین گزارش های نظرسنجی گالوپ نشان می داد که اوباما در میان افرادی که با احتمال بالا رای می دهند (Likely Voters) به میزان 4 درصد از رامنی عقب است. یعنی 50 برای رامنی و 46 برای اوباما (این عدد امروز 51 به 45 به نفع رامنی است). در عین حال اختلاف میان رامنی و اوباما در میان رای دهندگانی که برای حضور در انتخابات هم ثبت نام کرده اند برای اولین بار به صفر رسیده است و هر دو 47 درصد آرا را دارند (این رقم اکنون 48 به 46 به نفع رامنی است). در میان این دو رقم البته Likely Voters ها اهمیت بالاتری دارند، چون احتمال حضور کسانی که Likely Voter طبقه بندی می شوند در پای صندوق رای از کسانی که ثبت نام کرده نامیده می شوند، بیشتر است. این رقم قبل از اولین مناظره اوباما و رامنی 50 به 44 به نفع اوباما بود (اینجا را ببینید). همین گزارش گالوپ، نظرسنجی های سال 2008 و رقابت اوباما با مک کین را با سال 2012 مقایسه می کند و به این نتیجه می رسد اوباما در تمام گروه های هدف خود (جوانان، آفریقایی های آمریکایی تبار، زنان، لاتین تبارها و …) در سال 2012، به نسبت سال 2008 رای کمتری دارد. هرچند هنوز محبوبیت او در میان زنان، جوانان و اقلیت ها از رامنی بیشتر است. در میان زنان، سقط جنین با 39% و بالاتر از شغل با 19%، مهمترین دغدغه آنان در Swing State یا همان ایالت های سرنوشت ساز است. اینجا را ببینید و این یکی هم انتقاد اوباما از رامنی در مورد عوض کردن مدام صحبت های قبلی اش؛ از جمله در مورد زنان (اوباما از واژه Romnesia استفاده کرد؛ انتقاد تند مارک روبینیو، سناتور فلوریدا از اوباما).

نتایج یک نظرسنجی دیگر را هم گالوپ اول هفته منتشر کرده و در آن مقبولیت و عدم مقبولیت دو کاندیدا را به صورت مجزا مورد سنجش قرار داده بود. مطابق این گزارش مقبولیت رامنی 52% و عدم مقبولیت او 44% است. برای اوباما این دو عدد به ترتیب 51% و 48% است. یعنی هم مقبولیت اوباما از رامنی کمتر است و هم عدم مقبولیت او از رامنی بیشتر است (+).

در این لینک هم می توانید نقشه الکترال انتخابات آمریکا را با تمرکز بر Swing State ها (ایالت هایی که گاهی به دموکرات ها و گاهی به جمهوری خواهان رای می دهند) ببینید (لینک های دیگر در اینجا، اینجا و اینجا و اینجا و اینجا). مطابق این نقشه و نظرسنجی هایی که آرای الکترال بر اساس آنها شمارش شده است، اوباما با 277 از رامنی با 261 رای اکترال جلوتر است (این رقم تا روزجمعه 294 به 244 به نفع اوباما بود) و این تفاوت کم رای الکترال نشان می دهد که رقابت آنها فوق العاده نزدیک است. بر اساس این نقشه، مسیر پیروزی رامنی با پیروزی در هر سه ایالت حساس ویرجینیا، فلوریدا و اوهایو می گذرد، در صورتیکه اگر اوباما فقط در یکی از این ایالت ها پیروز شود به احتمال خیلی بالا رقابت ها را برده است (مگر اینکه اوباما فقط در اوهایو پیروز شود، آن وقت رامنی آرای تمام Swing State ها حتی ایالتی مانند نیوهمشایر که فقط 4 رای اکترال دارد را هم می خواهد). اما اهمیت کار اینجاست که فاصله 8 درصدی اوباما در اوهایو اکنون به 3% رسیده است (هرچند در نظرسنجی CNN Wall Street Journal و Public Policy Polling فاصله این دو به ترتییب 51 به 47، 51 به 45 و 51 به 46  است، اما در نظرسنجی گالوپ و نظرسنجی پولتیکو + دانشگاه جرج واشنگتن فاصله تنها 3% است)، در فلوریدا، اوباما برتری خودش را از دست داده و تقریبن 2% عقب است (در نظرسنجی CNN، این رقم 1% است). در ویرجینیا هم که اوباما همیشه جلو بود، اکنون فقط هر دو کاندیدا، 48% آرا را دارند (این مقاله پولتیکو را در مورد اهمیت این 3 ایالت بخوانید).

این خبر را هم در مورد انتقال بخشی از ستاد میت رامنی از ایالت کارولینای شمالی به ایالت های سرنوشت ساز دیگر از قبیل اوهایو بخوانید. کارولینای شمالی از جمله ایالت هایی در میان Swing State ها به حساب می آید که Toss-Up شمرده نمی شوند، یعنی تفاوت اوباما و رامنی در آن بیشتر از 3% و پیروزی یکی از دو نفر (رامنی) در آن قطی است. هرچند در اوهایو هم احتمال پیروزی اوباما بالاتر است ولی شرایط ویژه این ایالت باعث شده که هر دو کاندیدا روی آن توجه ویژه ای داشته باشند. تمرکز اصلی اوباما در اوهایو بر رای کسانی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم از طرح نجات صنایع خودروسازی سود بردند که 2 نفر از هر 8 نفر نیروی کار را در اوهایو شامل می شود (این ویدئو را ببینید). تویت رابرت مردوخ غول رسانه ای News Corporation را هم بخوانید که اعتقاد دارد کمپین اوباما در اوهایو از کمپین رامنی هوشمندانه تر عمل می کند (+). این نظرسنجی فوق العاده خطرناک برای اوباما و امیدوارکننده برای رامنی را هم ببینید. از برتری اوباما بر رامنی در اوهایو تنها با 1% می گوید: 49 به 48، نظرسنجی قبل آنها 51 به 46 به نفع اوباما بود. برای بررسی ایالت های مهم، خواندن این مقاله در مورد پنسیلوانیا خیلی توصیه می شود. این ایالت که در آن دموکرات های ثبت نام کرده 1 میلیون نفر بیشتر از جمهوری خواهان ثبت نام کرده هستند، منطقن باید به اوباما رای دهد. اما مشکل اینجاست که فاصله دورقمی اوباما و رامنی در این ایالت بعد از مناظره اول، یک رقم شده به 5% (ادعای جمهوری خواهان 2% است) کاهش پیدا کرده است.

یک نکته مهم در این نظرسنجی ها و آرای الکترال ارائه شده، تفاوت میان آنهاست. یک بخشی از این تفاوت در نقشه های انتخاباتی ناشی از تحلیل آنها از نتایج نظرسنجی است. به عنوان مثال آقای کارل رو در نقشه الکترال خودش، تفاوت آرای هر ایالت بین 0 تا 3 درصد به نفع یک کاندیدا را Toss-Up می نامد. به این معنی که رابطه در این ایالت خیلی نزدیک است. اگر تفاوت آرا بین 3 تا 8 درصد باشد آنرا Lean Obama / Lean Romney می نامد یعنی با احتمال بالاتری یک کاندیدا در آن ایالت رای می آورد و تفاوت آرای بیشتر از 8% را هم Strong Obama / Strong Romney می نامد. این تعریف ممکن است در نقشه های مختلف فرق کنند. ضمن اینکه منبع نظرسنجی ها هم در این تعریف دخیل هستند. به عنوان مثال CNN از نظرسنجی های خودش به عنوان منبع استفاده می کند و بدیهی است که ممکن است نتایج آن با نتایج مثلن گالوپ یا واشنگتن پست و یا Pew Research Survey اندکی – و حتی برخی مواقع به میزان بسیار زیاد –  تفاوت داشته باشد.

مشکل دیگر نظرسنجی ها تعریفی است که از Likely Voter ها می دهند. Likely Voter ها به معنای کسانی هستند که با احتمال مشخصی رای می دهند و در بسیاری اوقات درصد مشارکت بر اساس likely Voter ها، بیشتر از مشارکت واقعی است (مقاله ای از هافینگتون پست در همین مورد). برای تعریف عملی Likely Voter ها، یک مدل کلاسیک توسط گالوپ در سال 1950 طراحی شده بود که الان هم تقریبن و کم و بیش به همین صورت در گالوپ عمل می شود. در این تعریف، یک طیف 7 قسمتی با سئوالاتی در مورد گذشته رای دادن یک نفر، آگاهی از حوزه ای که باید رای دهد و … تشکیل می شود و اگر طرف به 7 سئوال یا در شرایطی 6 تا از 7 تا سئوال جواب مثبت دهد به عنوان Likely Voter در نظر گرفته می شود. سازمان های نظرسنجی دیگر هم البته تعاریف عملیاتی خودشان را دارند و به همین علت است که نتایج نظرسنجی ها با یکدیگر فرق دارند. هرچند اگر این نتایج خیلی با هم تفاوت داشته باشند حتمن یا در تعاریف آنها باید شک کرد و یا اینکه سوگیری (و خطای انسانی) دارند و یا اینکه درصد خطای نظرسنجی ها متفاوت است. این مقاله هافینگتون پست و این یکی از واشنگتن پست هم جالب است. با این توضیح که مقاله واشنگتن پست ایراد تحلیلی دارد. در بند 2، این مقاله مدعی شده که پس از مناظره اول اوباما و رامنی، تغییر زیادی در نظرسنجی ها رخ نداده است و به 6 تا Swing State به عنوان نمونه اشاره می کند. در حالیکه اگر نظرسنجی های ایالت های فلوریدا، اوهایو و ویرجینیا را که تکلیف انتخابات را مشخص می کنند و من در ابتدای گزارش در مورد آنها نوشته ام مورد توجه قرار می دادند، مشخص است که اینطور نیست (این مقاله 12 اکتبر نوشته شده است، و نتایج نظرسنجی ها الان نشان می دهد که چه قدر روایت انتخابات به نفع رامنی تغییر کرده است).

یک نکته جالب دیگر در مورد نظرسنجی ها، تاکید کمپین پیروز در نظرسنجی بر صحت آنها و تاکید کمپین شکست خورده در نظرسنجی ها بر ایرادات آن است. در سپتامبر که اوباما تقریبن با فاصله خیلی خوبی از رامنی جلو بود، طرفداران رامنی ادعا می کردند نتایج این نظرسنجی ها چندان معتبر نیستند (انتقاد کمپین رامنی از گالوپ در مورد نظرسنجی ایالت های سرنوشت ساز) و حالا که رامنی پیشرفت داشته طرفداران اوباما چنین ادعایی را مطرح می کنند (+).

انتخابات امسال در عین حال از منظر شکاف حزبی ایجاد شده برای رئیس جمهور مستقر، به حد اعلای خود یعنی 82% رسیده است. 90% دموکرات ها در حالی اوباما را تایید می کنند که در میان جمهوری خواهان تنها 8% کارهای او را قبول دارند. در انتخابات سال 2004 این رقم برای جرج بوش، 92 به 12 (شکافی برابر با 80%)،  برای کلینتون 63%، جرج بوش پدر56% و رونالد ریگان 68% بود (+). تایید این موضوع را از نتایج نظرسنجی گالوپ بعد از مناظره دوم هم می توان بدست آورد. به عنوان مقال در حایکه 51 درصد کسانی که مناظره را دیده بودند اوباما را پیروز مناظره اعلام کردند (این رقم برای رامنی 38% بود)، با اینحال تنها 9% جمهوری خواهان اعتقاد به برتری اوباما دارند و 78% می گویند که رامنی بهتر بوده است. در میان دموکرات ها 88% اوباما را بهتر معرفی کردند و تنها 4% از پیروزی رامنی گفته اند (اینجا).

rasmussenreports.com