نوشته های برچسب خورده با ‘انتخابات ریاست جمهوری ایران 1392’

تا انتخابات صفحه ای است برای بررسی کمپین های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران، احزاب، گروه های تشکیلاتی و اشخاصی که برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در ایران آماده می شوند و مدتی است که تبلیغات غیررسمی خود را در شبکه های اجتماعی، وب سایت های خبری و وبلاگ های سیاسی آغاز کرده اند. در این صفحه به سراغ این کمپین ها می روم که گاه به نام اشخاص و گام به نام گروه های سیاسی خودشان را برای خرداد 1392 آماده می کنند. طی هفته های گذشته ضمن بررسی طیف های سیاسی معطوف به انتخابات، برخی کاندیداهای منتسب به اصول گرایان – فارغ از اینکه این انتساب تا چه حد نمایاست – از قبیل آقایان سعید جلیلی، کامران باقری لنکرانی، محمد باقر قالیباف، محسن رضایی و اسفندیار رحیم مشائی را بررسی کردم. در این هفته به سراغ یکی از کاندیداهای نزدیک به اصلاح طلبان، دکتر محمد رضا عارف می روم. هرچند اصلاح طلبان در کلام بزرگان خود و مهمترین آنها محمد خاتمی و اخیرن محمد موسوی خوئینی ها، هرگونه حضور یک نامزد اصلاح طلب را در شرایط فعلی برای انتخابات سال 92 رد کرده اند اما برخی از آنان از جمله همین آقای عارف و کسانی مانند محمدعلی نجفی و اسحق جهانگیری، تلاش هایی برای بررسی شرایط و امکان حضور یا عدم حضور در انتخابات را آغاز کرده اند و حتی کمپین هایی هم در شبکه های اجتماعی در تایید و عدم تایید آنها برای حضور در انتخابات سال 92 تشکیل شده است.

در سال 87 و قبل از آنکه سید محمد خاتمی کاندیداتوری خود را برای انتخابات دهم ریاست جمهوری اعلام نماید، محمدرضا عارف، یکی از گزینه های مطرح درون جبهه اصلاحات برای نامزدی انتخابات بود. او در اواخر سال 86 با شعار دولت تفاهم ملی و طرح مسئله نجات، اعلام کاندیداتوری کرد و سیاست های کاری اش را هم به صورت اجمالی در مصاحبه ای با روزنامه اعتماد علام نمود. عارف در بهار سال 1387 هم اعلام کرد که برای بررسی دستاوردهای دولت خاتمی و مقایسه آن با دولت احمدی نژاد حاضر است با افراد کابینه احمدی نژاد مناظره کند تا «زمینه لازم برای بررسی علمی و غیر شعاری هر دو رئیس جمهور فراهم شود. یک سایت اینترنتی هم با عنوان «دکتر محمدرضا عارف، اولین کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری دهم» با شعار «یا علی مدد… همراه شو عزیز» تشکیل شد که بیانگر این دیدگاه دکتر عارف بود که یک کاندیدای ریاست جمهوری باید یک سال قبل از انتخابات، خودش را برای حضور در انتخابات آماده کند و در معرض نقد و پرسش قرار گیرد. دکتر عارف قصد داشت با این مقدمات خود را مهیای کاندیداتوری برای انتخابات ریاست جمهوری کند، اما در همین حین که برای تهیه مقدمات کاندیداتوری آماده می شد، با اعلام کاندیداتوری خاتمی، به عنوان رئیس ستاد انتخاباتی او معرفی و پس از کناره گیری خاتمی به نفع موسوی هم، دیگر وارد بازی انتخابات نشد.

دو سال پیش از آن، برای انتخابات مجلس هشتم شورای اسلامی هم که اصلاح طلبان قصد داشتند با لیست واحد شرکت کنند، محمدرضا عارف گزینه دوم اصلاح طلبان برای سرلیستی بود. او ابتدا منتظر ماند تا تکلیف نامزدی دکتر معین – که در صورت اعلام کاندیداتوری، گزینه اول سرلیستی اصلاح طلبان بود – مشخص شود و پس از عدم ثبت نام دکتر معین، دکتر عارف ثبت نام کرد. هرچند در هیاهوی تایید و رد صلاحیت در آن روزها، و در اعتراض به شورای نگهبان از کاندیداتوری استعفا داد. دکتر عارف البته در دولت دوم محمد خاتمی هم پس از آنکه دکتر معین، معاونت اولی خاتمی را نپذیرفت، به عنوان معاون اول انتخاب شد تا در حلقه نزدیک ترین بروکرات های دور و بر خاتمی قرار گیرد و پس از پایان ریاست جمهوری خاتمی هم در بنیاد باران، به ریاست هیات مدیره این بنیاد که مجموعه ای از همکاران خاتمی در دولت وی را شامل می شوند انتخاب گردد.

دکتر عارف پس از کناره گیری خاتمی در سال 87 به نفع میرحسین موسوی، دیگر در جمع های سیاسی حاضر نشد و در حوادث بعد از انتخابات 88 هم ترجیح داد سکوت کند و به همان عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی و مجمع تشخیص مصلحت نظام قناعت نماید. همین سکوت و عدم تایید موسوی هم باعث شد که این یزدی بوروکرات که گفته می شود مرجع تقلید وی آیت الله خامنه ای است، پس از سال 88 در حلقه آنچه که «فتنه گر» نامیده می شوند، قرار نگیرد و حتی به سیاق برچسب زنی جناح راست، در زمره «بی بصیرتان» هم نباشد و منتظر سال 91 گردد که با آغاز ان، زمزمه های کاندیداتوری اش هم در انتخابات ریاست جمهوری پیش روی مطرح شود و خودش هم در مصاحبه ای با خبر آن لاین بر این موضوع تاکید نماید. هرچند که در این مصاحبه کاملن از پاسخ به سئوال هایی در مورد حوادث سال 88 طفره می رود و در حالی به امید انتخابات ریاست جمهوری آینده است که در مورد انتخابات ریاست جمهوری گذشته، سکوت کردن و حرف نزدن را ترجیح می دهد.

از عارف در چند ماهه اخیر، دو نقل قول متضاد منتشر شده است. اولی در هماهنگی با خاتمی و اینکه تنها در صورتی وارد رقابت های انتخاباتی می شود که تایید آقای خاتمی را داشته باشد و دومی هم اینکه در هر شرایطی قصد دارد کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم باشد و حتی به دو میلیون رای هم قانع است (منبع، شنیده های نویسنده). این نقل قول دوم البته پس از آن است که آقای خاتمی با اعلام پیش شرط های انتخاباتی، تقریبن بر عدم کاندیداتوری اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم تاکید کرد و گفت که ضرورتی ندارد اصلاح طلبان در انتخاباتی حاضر باشند که برای آنها محلی از اعراب وجود ندارد. در مورد این موضوع و عدم نسبت عارف با اصلاح طلبان، محمدرضا خاتمی، دبیرکل سابق جبهه مشارکت هم گفته است که «کاندیداتوری او ربطی به اصلاح طلبان ندارد».

هرچند در این میان، اصول گرایان خیلی تمایل دارند تا افرادی مانند عارف یا مهرعلی زاده که امکان پیروزی آنها در انتخابات ریاست جمهوری پایین است به نمایندگی از اصلاح طلبان وارد بازی انتخابات شوند تا پس از انتخابات مدعی گردند که اصلاح طلبان هم در انتخابات حاضر بودند اما شکست خوردند. بازی اصول گرایان برای انتخابات ریاست جمهوری حضور یک اصلاح طلب راضی – افرادی در شکل و شمایل محمدرضا عارف – است که انتخابات برای آنها فرصتی برای اثبات خود، اما شکست اصلاح طلبان است. هرچند هم اگر زمانی صادق زیباکلام، استاد دانشگاه تهران، گفته باشد که اگر عارف در انتخابات شرکت کند، «دوم خرداد» تکرار خواهد گردید. اما کمتر کسی است که در میان اصلاح طلبان این ادعای آقای زیباکلام را جدی بداند و در این امر تردید داشته باشد که حضور عارف و امثال او به نوعی پروژه اعلام شکست اصلاح طلبی است. در اینجا توضیح داده ام چرا حضور اصلاح طلبان با کاندیدای حداقلی نظیر عارف، بزرگ ترین اشتباه اصلاح طلبان است.

برای دکتر عارف و با موضوع انتخابات 4 صفحه در فیس بوک وجود دارد. اولین آن «ائتلاف اصلاح طلبان برای انتخابات ریاست جمهوری» است که پیش از این با عنوان «کمپین حمایت از دکتر محمدرضا عارف برای ریاست جمهوری» مطرح بود و سپس تغییر نام داد (احتمالن به دلیل موارد مطرح شده در انتقاد از کاندیداتوری عارف). این صفحه البته نسبت به مواضع سیاسی عارف، خیلی آوانگاردتر عمل می کند. عکس هایی از موسوی و کروبی، خبرهایی از سایت کلمه و روزنامه تک صفحه ای آن و البته یه گزارش جالب از مقایسه عملکرد اقتصادی دولت خاتمی با احمدی نژاد. با اینحال این صفحه در تعیین نسبیت کاندیداتوری عارف با انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، بیشتر از آنکه به بررسی توانایی های محمدرضا عارف بپردازد سعی کرده است از رابطه کاری میان عارف و خاتمی برای تبلیغ او استفاده کند. در این صفحه یک نظرسنجی هم گذاشته شده و این سئوال را مطرح کرده است که «در صورت عدم کاندیداتوری خاتمی، چه کسی را مناسب می دانید؟» در میان گزینه ها اسامی افرادی مانند عبداله نوری، سید حسن خمینی و محمدرضا خاتمی هم به چشم می خورند. این در حالی است که این سئوال پیش از این فقط حسن خمینی و محمدرضا عارف را به عنوان گزینه ارائه کرده بود. در بین مطالب منتشر شده در این صفحه، تاکید اصلی بر عدم توانایی قالیباف برای ریاست جمهوری حالا یا به طریق شبیه سازی او با احمدی نژاد – هر دو شهردار تهران بودند – و یا با انتشار گزارشی در مورد شکایت تیم احمدی نژاد از قالیباف به دلیل انتشار یک فایل صوتی در سال 87 است که البته با توهین به احمدی نژاد همراه بود. در این لینک، گزارش کامل تری از صفحات فیس بوکی کاندیداها را از جمله ضعف های قبلی این صفحه در تاکید بیش از حد بر نقش خاتمی ارائه کرده ام. ضمن اینکه نمی دانم به چه دلیل، اما این صفحه در فواصل زمانی زیاد به روز می شود و برخلاف صفحات نزدیک به قالیباف و رضایی که تعاملی هستند، در این صفحه و سایر صفحات مشابه نزدیک به عارف، رابطه دوسویه ای وجود ندارد.

مخالفان کاندیداتوری عارف در فیس بوک صفحه ای با عنوان تقاضا از دکتر عارف برای عدم شرکت در انتخابات ایجاد کرده اند که گفته می شود کار طرفداران قالیباف است و البته با توجه به مطالب منتشر شده در صفحه چندان بیراه هم نیست. به نظر هم می رسد عکسی که از عارف همراه با مشائی در این صفحه کار شده، در راستای همان تخریب عارف باشد. هرچند این صفحه این روزها دیگر چندان فعال نیست. به صفحات دکتر محمدرضا عارف و محمدرضا عارف در فیس بوک هم سری بزنید. اولی با یکی، دو تا عکس از خاتمی و عارف، تنها 21 عضو دارد. اما دومی جالب است؛ حتی یک بار هم لایک نخورده است.

دکتر عارف برای انتخابات ریاست جمهوری سال 92 مزیت رقابتی ویژه ای ندارد؛ یا لااقل تاکنون نشان نداده است. او تنها بر رابطه اش با خاتمی تاکید دارد و اینکه همکاران او همیشه از هر دو جناح سیاسی کشور بوده اند. اما اینها به تنهایی برای حضور در انتخابات کفایت نمی کنند. دولت «تفاهم ملی» هم که توسط او مطرح می شود یک ایده انتزاعی است و واجد شعارهای عینی نیست. عارف برای تبلیغات در شبکه های اجتماعی که می توانند نقش اتاق فکر و افکارسنج را ایفا کنند، برنامه مشخصی ندارد؛ برخلاف افرادی مانند جلیلی و قالیباف که حتی وبلاگ های استانی و شهرستانی برای هماهنگی کارها در استان ها دارند، از آقای عارف در این موار چیز زیادی به جشم نمی خورد. در مصاحبه هایی هم که از او منتشر شده، در عین تلاش برای حضور در انتخابات، هیچ برنامه انتخاباتی ویژه ارائه نشده است. برای کسی که مدعی است در همیشه زندگی، هر کجا که بوده، شاگرد اول بوده، به نظر نمی رسد که بازی انتخابات به اندازه درس خواندن و شاگرد اول شدن آسان باشد. او این روزها به جای اینکه در میان جناح منتسب به خود برای حضور در انتخابات طرفدار داشته باشد، این مخالفان سیاسی اش هستند که او را به ثبت نام در انتخابات فرا می خوانند. شاید آقای عارف و مخالفان سیاسی اش در جناح اصول گرا چیزهایی می دانند که اصلاح طلبان از آن غافل مانده اند. آینده همه چیز را اثبات خواهد کرد.

این مقاله در روز آن لاین منتشر شده است.

عارف در کنار خاتمی در افطاری محمدرضا تابش – منبع سفیر

بلی، ما قصد اجرای مدل پوتین، مدودیف را داریم. حرفی هست؟ این یادداشتی از وبلاگ رئیس جمهور ایرانیان است که از احمدی نژاد «بی صبرانه» می خواهد تا «مدودیف» خود را برای ادامه ریاست جمهوری توسط آنچه که «خط اصیل انقلاب» می خواند معرفی کند و البته چندان سخت هم نیست که بدانیم احمدی نژاد چه کسی را کاندیدای مطلوب خود برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم می داند؛ اسفندیار رحیم مشائی، رئیس دفتر و پدر عروس خود که رابطه ای جدا نشدنی با یکدیگر دارند (این گزارش طنز را در مورد عروسی پسر احمدی نژاد با دختر مشائی بخوانید).

در طی، دو و سه هفته گذشته دو خبر در مورد اسفندیار رحیم مشائی برجسته شده بود. اولی، گزارش یک نظرسنجی توسط روزنامه ایران در مورد محبوبیت 35 درصدی اسفندیار رحیم مشائی در مناطق 22گانه تهران بود که 8 مرداد 92 منتشر شد و بازه زمانی آن هم مربوط به هفته پایانی مهرماه 91 است (روزنامه ایران البته در مرداد ماه 91 هم از مشائی به عنوان محبوب ترین چهره سیاسی کشور نام برده بود؛ اینجا). مشکل این نظرسنجی اما برخلاف آنچه که برخی ادعا می کنند نه در نمونه آماری، نه خطای نمونه گیری و نه حتی احتمال اشتباه کسانی است که نمونه گیری کرده اند. اینها متغیرهایی هستند که با نتایج مشاهدات یک نظرسنجی نمی توان در مورد صحت یا عدم صحت آنها ابراز نظر کرد؛ اما آنچه که این نظرسنجی را غیرواقعی می کند ادعای تعداد آرای نمونه بین 4500 تا 5000 نمونه در سطح تهران است. فرمول تعیین نمونه در یک جمعیت آماری، برآورد مشخصی دارد و برای تهران، حجم نمونه ای که کل پایتخت را با درنظرگرفتن متغیرهای جنسیتی و سنی نمایندگی کند بین 800 تا 1200 نمونه است. امری که در نظرسازی هایی که به نام نظرسنجی منتشر می شوند به دلیل عدم آگاهی افراد منتشرکننده خبر، در نظر گرفته نمی شوند. آنها گمان می کنند که هرچه تعداد نمونه بیشتر باشد یعنی نمونه گیری بهتری انجام شده است که نه از لحاظ زمانی، نه هزینه های و نه حتی تکنیک های آماری توجیه ندارد. لااقل من 2 مورد سراغ دارم که نظرسنجی های اینچنینی انجام شده بودند و آنها را هم بررسی کردم (هر دو توسط سایت رجانیوز). این گزارش را بخوانید که توضیح داده ام چرا ادعای رجانیوز در مورد پیروزی 63% احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری نادرست است (نظرسنجی رجانیوز 1 اردیبهشت 88 منتشر و از پیروزی 63 درصدی احمدی نژاد گفته بود). در این گزارش هم ادعای رجانیوز در مورد پیروزی جبهه پایداری در انتخابات مجلس را مورد نقد قرار دادم. این دو تا لینک را هم در نقد وبلاگی این نظرسنجی در وبلاگ پایگاه مقاومت بسیج امام حسین (ع) در کهکیلویه و جمعیت فدائیان اسلام بخوانید.

دومین خبر هم در مورد اعلام آمادگی مشائی برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری آینده و در جمع مازندرانی های مقیم تهران بود که مدعی می شد برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری آینده «عزم قاطع» دارد و کسی هم نمی تواند جلوی کاندیداتوری وی را بگیرد. این هم احتمالن اشاره ای است به مخالفت شورای نگهبان و شخص آیت الله جنتی که گفته است صلاحیت مشائی برای انتخابات ریاست جمهوری تایید نخواهد شد (مصاحبه مصطفی پورمحمدی را با دنیای اقتصاد بخوانید). در آستانه انتخابات مجلس نهم، خبرهایی از تلاش نزدیکان احمدی نژاد برای فعالیت های انتخاباتی به گوش می رسید و حتی گفته می شد که مشائی قرار است از شهر رامسر – استان مازندران – کاندیدای انتخابات مجلس شود و البته برای ریاست پارلمان در ایران تلاش کند.

برنامه احمدی نژاد و طرفدارانش در انتخابات مجلس البته در ظاهر موفقیت آمیز نبود؛ گرفتن تایید صلاحیت مشائی و پیروزی نزدیک به 150 نفر از طرفداران احمدی نژاد، چندان آسان به نظر نمی رسید و دولتی ها هم ترجیح دادند به جای آنکه انرژی خود را معطوف به انتخابات مجلس نمایند، دو سال دیگر صبر کنند و فقط برای گرفتن تایید صلاحیت مشائی در انتخابات ریاست جمهوری – که از جنبه هایی آسان تر هم هست – سرمایه گذاری کنند. ضمن آنکه آنچه را که احمدی نژادیون در انتخابات مجلس نتوانستند به دست بیاورند، جبهه پایداری که ترکیبی از نزدیک ترین افراد به احمدی نژاد در 7 سال گذشته است با دوشقه کردن جریان اصول گرا بدست آورد. اهمیت جبهه پایداری برای احمدی نژاد در این است که آنها هیچ گاه با اصول گرایان سنتی – طیف لاریجانی و باهنر – به ائتلاف نمی رسند و اگر قرار بر انتخاب کردن باشد حتمن احمدی نژاد – و حتی مشائی – را بر لاریجانی و نمایندگان نزدیک به الیگارشی جریان راست از قبیل قالیباف و محسن رضایی ترجیح می دهند و این موضوع هم در ادبیات جریان مشائی – روزنامه ایران، به عنوان جریان اصلی رسانه ای – و هم در ادبیات جبهه پایداری – وب سایت رجانیوز به عنوان منبع اصلی جنگ روانی – به وضوح مشخص است. در همین صحبت هایی هم که از قول مشائی منتشر شده است، هدف اصلی حمله شخص باقر قالیباف است.

مشائی البته آنچه را که به نقل از وی منتشر شده است رد کرد اما حضور افرادی در آن جلسه از قبیل علی اکبر طاهایی، استاندار مازندران، انتشار وسیع این اخبار در وب سایت های نزدیک به تمام جریان های سیاسی و مطرح شدن مشائی برای کاندیداتوری، که هزینه رد صلاحیت وی را افزایش می دهد و البته احتمالن با واکنش غیر قابل پیش بینی احمدی نژاد هم رو به رو خواهد گردید، در نهایت چندان به ضرر وی تمام نخواهد شد.

بحث کاندیداتوری مشائی برای انتخابات ریاست سال 1392 از پس از اعلام پیروزی احمدی نژاد در سال 1388 آغاز شده بود. احمدی نژاد هم با اعلام انتخاب مشائی به معاونت اولی خود پس از پیروزی قصد داشت این پیام را به سیاسی ها – و البته جامعه – بدهد که آنچه به نقل از وی در مورد تکرار پروژه پوتین –مدودیف گفته شده است چندان بیراه نیست. هرچند با دخالت آیت الله خامنه ای، مشائی نتوانست پست معاونت اولی دولت دوم احمدی نژاد را بدست آورد، اما با انتخاب وی به عنوان رئیس دفتر رئیس جمهور و دادن اختیارات بیشمار به او موجب شد که بحث مشائی به عنوان یک کاندیدای بالقوه برای ریاست جمهوری یازدهم مطرح باشد. به طوریکه پس از ایجاد صفحه ای در فیس بوک با عنوان «کمپین دعوت از مهندس مشائی برای انتخابات ریاست جمهوری«، این خبر ابتدا در پایگاه خبری صراط نیوز و سپس در بسیاری از پایگاه های خبری منتشر شد (اینجا، اینجا، اینجا، اینجا). طرفداران مشائی البته در فیس بوک صفحات دیگری هم دارند: اسفندیار رحیم مشائی و مشائی. هرچند مشکل صفحات فیس بوکی طرفدار مشائی، کمبود محتوا در آن است. اگرچه خبرهای روز مرتبط با مشائی از قبیل حکم دادگاه در مورد شکایت وی از مداحان – حدادیان و منصور ارضی – در این صفحات منتشر می شود اما من لااقل چیزی پیدا نکردم که این صفحات به صورت برنامه ریزی شده به تشکیل گروه های «باز» (Open Groups) و ایجاد فضای گفت و گو با مخاطبان دست بزنند. درست برخلاف صفحات طرفدار قالیباف و حتی محسن رضایی که یک فضای تعاملی در آنها برقرار است (این گزارش را در مورد صفحات فیس بوکی کاندیداها، مشائی و عارف بخوانید).

این ویدئو را ببینید، در مورد برنامه مشائی در اثرگذاری بر فضای رسانه ای از طریق تشکیل روزنامه ها و سایت های مختلف است. اگرچه این برنامه ها که از 2 سال پیش تاکنون انجام می شوند، به صورت عینی موفقیت آمیز نبوده اند و بسیاری از سایت های نزدیک به مشائی حتی فیلتر می شوند (محرمانه آن لاین، تماشانیوز). اما وجود و بروز آنها نشانگر این است که تیم طرفدار مشائی، اگر بخواهد می تواند منابع مالی لازم جهت تولید محتوای رسانه ای را فراهم کند. از جمله وب لاگ های تبلیغاتی حامی مشائی می توان به پایگاه حامیان مهندس اسفندیار رحیم مشائی اشاره کرد که در سال 89 و برای فعالیت در انتخابات مجلس ایجاد شده بود که اکنون دیگر چندان فعال نیست. اما وبلاگ دیگری با عنوان مهندس مشائی، این روزها خبرهای مرتبط با او را خوب پوشش می دهد. از میان لینک های این وبلاگ، گذری بر اندیشه های مهندس مشائی و تحلیلی را که در مورد «مکتب ایران» منتشر شده است حتمن بخوانید. همچنین این یکی، در مکتب انسان کامل. از جمله سایر وبلاگ های حامی مشائی هم می توانم به عمار انحرافی ها، محب الاولیا(اشاره به مشائی)، رئیس جمهور ایرانیان و انعکاس اشاره کنم که در هر کدام از آنها خط رسانه ای مبنی بر حمایت از مشائی که دنباله رو راه احمدی نژاد است مشاهده می شود. این یادداشت را بخوانید؛ در تحلیل انتساب سخنان جعلی به مشایی در مورد کاندیداتوری وی در انتخابات ریاست جمهوری نوشته شده است.

اسفندیار رحیم مشائی در ادبیات مخالفان محمود احمدی نژاد در جناح راست سنتی به عنوان نماد جریان انحرافی نامیده می شود و اگرچه آنها از اواسط دولت اول احمدی نژاد، بنای آغاز مخالفت با وی را گذاشتند اما، هیچ گاه به اندازه 2 سال اخیر، قافیه را برای وی تنگ نکرده بودند. بخش مهمی از این سخت گیری و مخالفت با مشائی، بر می گردد به احتمال کاندیداتوری وی در انتخابات ریاست جمهوری که ریاست دولت توسط او برای جناح راست سنتی غیرقابل تحمل است. جناح راست در عین حال می داند که رد صلاحیت مشائی چندان کم هزینه نخواهد بود؛ ضمن آنکه آنها با توجه به غیرقابل پیش بینی بودن احمدی نژاد از هرگونه واکنش احتمالی او نسبت به رد صلاحیت مشائی هم نگران هستند. شاید به همین دلیل هم هست که در یکی از موارد پیشنهادی اصلاح قانون انتخابات در مجلس، شرط داشتن فوق لیسانس برای کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری در نظر گرفته شده است، تا مشائی را که لیسانس مهندسی دارد از حضور در انتخابات باز دارند. دیدگاه های مشائی در مورد مکتب ایران (که رقیب مکتب اسلام نامیده می شود)، تاکید مشائی بر جنبه های تمدنی باستانی در ایران و همچنین عدم طرح هیچ گونه بحثی در مورد آنچه که پس از سال 88 در توصیف مخالفان به عنوان جریان فتنه به کار برده شد، از جمله تلاش های مشائی برای رای آوری در طبقه متوسط تلقی می شود که با همگایی در رای طبقات محروم احمدی نژاد، ریاست جمهوری وی را از منظر محتمل می کند. هرچند وضعیت امروز نابسامان اقتصادی امروز در کشور و وجود کاندیداهای دیگر که به صورت حداقلی در میان طبقه متوسط محبوب تر هستند – از جمله قالیباف – و البته مخالفت الیگارشی حاکمیت در ایران – و در راس آن آیت الله خامنه ای – مسیر ریاست جمهوری را برای وی خیلی سخت خواهد کرد. هرچند که ریاست جمهوری مشائی (یا یکی دیگر از حواریون احمدی نژاد مانند هاشمی ثمره)، آخرین تلاش احمدی نژاد برای حضور در صحنه سیاست در ایران خواهد بود (در اینجا، اینجا و اینجا توضیح داده ام که چرا بازی ریاست جمهوری برای احمدی نژاد، بازی مرگ و زندگی است).

این گزارش در روز آن لاین منتشر شده است.

seratnews.ir

تا انتخابات صفحه ای است برای بررسی کمپین های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران، احزاب، گروه های تشکیلاتی و اشخاصی که برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در ایران آماده می شوند و مدتی است که تبلیغات غیررسمی خود را در شبکه های اجتماعی، وب سایت های خبری و وبلاگ های سیاسی آغاز کرده اند. در این صفحه به سراغ این کمپین ها می روم که گاه به نام اشخاص و گام به نام گروه های سیاسی خودشان را برای خرداد 1392 آماده می کنند. طی هفته گذشته ضمن بررسی طیف های سیاسی معطوف به انتخابات در قالب جبهه پایداری، اصول گرایان سنتی، نزدیکان به دولت، قالیباف، بیت رهبری، آیت الله هاشمی و اصلاح طلبان، سعید جلیلی (+) و کامران باقری لنکرانی (+) را به عنوان دو کاندیداهای محتمل جبهه پایداری حمایت معرفی کردم. امروز به سراغ تنها ستاره جناح اصول گرا برای انتخابات ریاست جمهوری 1392 می روم.

جمله ای منتسب به قالیباف وجود دارد که به محسن رضایی، کاندیدای همیشه ناکام اصول گرایان در انتخابات مختلف (مجلس ششم، ریاست جمهوری نهم و ریاست جمهوری دهم) و کاندیدای احتمالی انتخابات یازدهم ریاست جمهوری، گفته که به علت عدم اقبال مردمی بهتر است به نفع او کنار رود. امری که البته در ابتدا با واکنش منفی آقای محسن رضایی رو به رو شده و گفته است که تنها در صورت نهی رهبری در انتخابات شرکت نخواهد کرد. منابع نزدیک به قالیباف همچنین خبر داده اند که قالیباف در دیدار با رهبری از ایشان در مورد حضور در انتخابات ریاست جمهوری پرسید که با این پاسخ آیت الله خامنه ای رو به رو شده است: «شما هنوز کارهای زیادی در شهرداری تهران دارید».

فالیباف البته این پاسخ رهبری را به معنای مخالفت ایشان با حضور در انتخابات نمی داند و به همین دلیل هم هست که ستادهای تبلیغاتی او که از سال 88 برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری دهم فعال شده بودند ( و تنها پس از اعلام کاندیداتوری آقای خاتمی فعالیتشان متوقف شد) دوباره برای حضور در انتخابات سال 1392 برنامه ریزی می کنند.

محمد باقر قالیباف، شهردار تهران، فرمانده سابق نیروی انتظامی و فرمانده سابق نیروی هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تنها گزینه منتسب به جناح اصول گرایان در نظام اسلامی است که از سویی هم توان تشکیلاتی و هم محبوبیت مردمی برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری را دارد. در انتخاباتی که اعتبار منبع یک کاندیدا (به معنای اعتماد مردم به یک کاندیدا برای اداره کشور) و همچنین توان به صحنه آوردن طرفداران کاندیدا، 2 مشخصه مهم انتخاباتی است، قالیباف هر دوی این مشخصات را دارد. ستادهای او هم از اصلاح طلبان و هم از اصول گرایان در نقاط مختلف کشور یارگیری کرده و تشکیلات عظیم شهرداری تهران با رسانه های وابسته به آن مهمترین منبع تبلیغاتی آقای شهردار است.

قالیباف رقابت های انتخاباتی را اینگونه آغاز کرد: معرفی یک سایت و پیشنهاد رای دادن به شهردار تهران با این سئوال که آیا به قالیباف رای می دهید یا خیر (آخرین نتایج). این کار ستاد انتخاباتی قالیباف البته خیلی هوشمندانه بود (+). نکته جالب آغاز بازی انتخاباتی قالیباف هم این است که در این سایت مدت زمان رای دادن تقریبن برابر با 423 روز – از روز 22 فروردین – در نظر گرفته شده است. یعنی تا روز انتخابات در خرداد 1392. خب، اگر تا آن روز مثلن 12 میلیون به قالیباف رای مثبت داده باشند، یعنی او 12 میلیون رای دارد. – این فرض البته از لحاظ منطقی ایراد فراوان دارد – اما اهمیت آن در فشار تبلیغاتی است. یعنی یک سایت نقش گروه فشار را بازی می کند. هرچند فعالیت این سایت به علت آنچه که «ابلاغ رسمی نهادهای ذی صلاح» و «فضای آلوده رسانه ای و بی اخلاقی برخی رسانه ها» نامیده شد متوقف گردید، اما طرفداران قالیباف که این حرکت را یک گام «خودجوش» در حمایت از کاندیداتوری قالیباف اعلام کرده بودند گفته اند که فعالیت های حمایتی خود را در قالب های دیگر ادامه خواهند داد.

نکته جالب در نظرسنجی سایت، رنگ های سبز و قرمز برای اعلان رای های مثبت و منفی بود. حالا غیر از اینکه رنگ سبز یه جورایی خودش مشکل زاست، اما برای قالیباف یادآور انتخابات سال 1384 و آن عکس اتوکشیده با کت و شلوار سفید در چراغ روبه روی وزارت کشور هم است. به دوران ریاست قالیباف به عنوان رئیس نیروی انتظامی هم می خورد. به نظر می رسد قالیبافیون به چراغ راهنمایی خیلی بی علاقه نیستند. هرچند قالیباف باید مواظب هم باشد که برایش شعارهای تخریبی درست نکنند: یک شعاری که با مشاهده این سایت به ذهنم رسیده بود این است: «سردار برو دکتر». قالیباف هم سردار است و هم دکتر و هم خلبان و هم….

قالیباف برای حضور پرقدرت در انتخابات سال 1392 دو سبد رای جداگانه دارد. اصول گرایانی که در راس قدرت سیاسی کشور، او را به صفت اصول گرایی می خواهند و اصلاح طلبانی که در طبقه متوسط شهری، پایگاه رای جنبش سبز در انتخابات سال 1388 بودند. مهمترین استراتژی قالیباف در مدیریت کردن همزمان این دو است.  در زمانه ای که کاندیدای اصلاح طلبی وجود ندارد که بتواند به راحتی از فیلتر شورای نگهبان عبور کند و در عین حال نماینده مطالبات اصلاح طلبانه و در شکل طبقاتی اش، اقشار متوسط شهری باشد؛ گروهی که رای آنها این روزها کاملن مستعد آن است که در سبد تنها ستاره موجود اصول گرایی – قالیباف- قرار گیرد و فارغ از آنکه او رئیس جمهور بشود یا نشود – من اعتقاد دارم که او به آرزوی حضور در کاخ ریاست جمهوری نخواهد رسید- رایی که اصلاح طلبان همیشه بر روی آنها، هم به صورت تاکتیکی و هم به صورت استراتژیک برنامه ریزی می کره اند به صورت بالقوه  تنها می تواند به دو نفر تعلق گیرد، یکی از این دو نفر قالیباف است. قالیباف البته اصلاح طلب نیست، اما با تمام مشخصاتی که یک کاندیدای اصلاح طلب در انتخابات ریاست جمهوری نیاز دارد وارد صحنه می شود؛ ضمن آنکه به اعتبار 8 سال شهرداری تهران و پروپاگاندای تبلیغاتی که او را یک مدیر موفق نشان می دهد، مهمترین شاخصه یک کاندیدای ریاست جمهوری یعنی «اعتبار منبع» را دارد. اعتبار منبعی که بیشتر از 8 سال بر روی آن سرمایه گذاری کرده است و در انتخابات قصد دارد آن را خرج کند.

قالیباف در عین حال به هزار و یک دلیل توان پرشور کردن رقابت های انتخاباتی را هم دارد. تشکیلات انتخاباتی قالیباف – علی رغم ضعف های ذاتی فراوان – می تواند تهران را به نفع او بسیج کند و اگرچه به گستردگی جنبش سبز نخواهد بود و اطرافیان او هم مانند اصلاح طلبان به تشکیلات خود وفادار نیستند اما برای نشان دادن جنب و جوش انتخاباتی، او می تواند رای خیابان های تهران را بدست آورد. رای تهران غیر از بدنه تشکیلاتی منسجم و قوی برای تهییج مردم به دو متغیر مستقل و یک متغیر تقویتی نیازمند است که همه اینها را قالیباف دارد.

اولین متغیر پول است که ستاد قالیباف به قدر کفایت در اختیار دارد. منابع مالی قالیباف البته آشکار و مشخص نیستند، اما به اندازه ای هستند که برای تشکیل ستادهای انتخاباتی او و رنگ کردن چهره شهر با پوستر و عکس های تبلیغاتی «سردار دکتر خلبان محمد باقر قالیباف» کفایت داشته باشند. متغیر تقویتی هم که به این رنگ آمیزی شهری کمک می کند استفاده از رانت شهرداری تهران و ایجاد امکان و ارائه مجوز برای برگزاری برنامه های «شهرمحور» از قبیل جشنواره های شهری در پارک ها و مکان های تفریحی و تبلیغات خیابانی است. امری که علی القاعده با نزدیک شدن به انتخابات، حساسیت دولتی برای مقابله با آنها هم تا زمانی که کنترل شده باشند کاهش پیدا خواهد کرد تا تلقی فضای پرشور انتخاباتی ایجاد کند. در این بین طرح هر اندک برنامه ای هم که به تقویت جایگاه تبلیغاتی شهردار تهران منجر شود از جمع شدن موفرفری ها گرفته تا آب بازی و بادبادک هوا کردن و خلاصه پویش های تفریحی جوانان، تهران را در اختیار قالیباف قرار خواهد داد.

متغیر دوم، تعریف نارضایتی در مردم است. نارضایتی یک تعریف تئوریک دارد و یک نمود عملی. همان که در انتخابات سال 84 احمدی نژاد به خوبی استفاده کرد و سوار بر موج نارضایتی مردم، انتخابات را (به خصوص در دور دوم و در رقابت با هاشمی) برد. تعریف نارضایتی اما، امروز با کارآمدی گره خورده است. پس از 8 سال تجربه شکست خورده دولت احمدی نژاد و بحران ناکارآمدی، هرکس که بتواند اثبات کند کشور را بهتر اداره می کند می تواند به صورت بالقوه رئیس جمهور آینده ایران باشد. به همین دلیل هم چندان عجیب نیست که مردم از همین امروز منتظر محمدباقر قالیباف باشند که اسطوره و انگاره کارآمدی او با عناوینی چون «مرد عمل» به گوش می رسد. در این میان و درون اصول گرایان، تنها محسن رضایی صرفن به دلیل مدرک اقتصادی که دارد با قالیباف برابری می کند که البته او به دلیل تذبذب ذاتی حاصل از حضور در چندین انتخابات گذشته، اعتبار منبع انتخاباتی ندارد.

فعالیت قالیباف در شبکه های اجتماعی فیس بوک با این صفحات (+ و + و + و +) و این چهار تا گروه (+ و + و + و +) برجسته می شوند و عناوین مختلفی مانند «قالیباف، مرد عمل»، «یاران قالیباف»، «کمپین دعوت از قالیباف برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری» و «قالیباف امید یازدهم ریاست جمهوری» را هم برجسته می کنند. صفحه فیس بوک یک کاندیدای انتخاباتی می تواند منبعی برای جذب مخاطب شبکه ای باشد که با تعریف کار مشخص و بدست آوردن نبض سیاسی بخشی از جامعه به سیاست های کلان کاندیدا کمک کند. مشکل این صفحات اما این است که تولید محتوای آن در راستای اهداف اصلی شبکه های اجتماعی نیست؛ به خصوص در صفحه «کمپین دعوت از قالیباف» که اکثرن به بازنشر اخباری که در منابع خبری دیگر منتشر شده است پرداخته می شود، هرچند صفحه «قالیباف، مرد عمل» بهتر است. در این صفحه  یک ویدئو از هدایت هواپیمای «هما» توسط قالیباف وجود دارد که مربوط به رقابت های انتخاباتی سال 84 است. قاليبافيون در عين حال براي ايجاد يك نوع وجه مميزه با ديگران، شعارهاي جالبي را توليد كرده اند. از آن جمله مي توان به » چپ، راست، كارگزار عليه خدمتگذار» و » چپ، راست، ديپلمات، عليه تكنوكرات» اشاره كرد. به نظر هم مي رسد در اين شعار دومي، منظور از ديپلمات، سعيد جليلي باشد كه يكي از رقباي احتمالي قاليباف هم هست. در صفحه » قاليباف، مرد عمل» مي توانيد یک نسخه از برنامه پیشرفت و عدالت که نسخه دوم آن در سال 89 منتشر شده است را هم دانلود کنيد كه كار جالبي است. البته دوستان ما در کمپین قالیباف باید توجه کنند که دو مورد برای تبلیغات انتخاباتی اهمیت اساسی دارد. اولی اعتبار منبع مناسب که قالیباف البته آن را دارد و دومی هم یک soundbite برای تبلیغات. یعنی خلاصه کردن کل یک برنامه مثلن صد صفحه ای در یک جمله و یا یک یا چند کلمه. و از این منظر 50 هزار تومان کروبی ارزش تبلیغاتی به مراتب بیشتر از این برنامه چندین صفحه ای دارد.

صفحه فیس بوکی «کمپین دعوت از قالیباف» البته یک نکته جالب دیگر هم دارد و آن هم تعداد عکس هایی از خاتمی با قالیباف به بهانه های مختلف است. در عین حال یک نظرسنجی هم دارد که از مخاطبان خودش می پرسد اگر «خاتمی» کاندیدا نشود به چه کسی رای خواهند داد. به نظر می رسد قالیبافیون، هنوز هم از این واهمه دارند که خاتمی مانند سال 88 با حضور در انتخابات، ستادهای انتخاباتی و البته خود کاندیداهای آنان را به تردید حضور در انتخابات بیندازد. تردیدی که در ستاد قالیباف البته خیلی جدی است. قالیباف برای حضور در انتخابات باید از سویی اصلاح طلبان -شخص خاتمی- را راضی کند که می تواند نماینده آنها هم باشد. تنها در این صورت است – نیامدن خاتمی –  که قالیباف می تواند یکی از مهمترین و جدی ترین رقبای انتخاباتی باشد و از سوی دیگر هم او مجبور است عقبه تشکیلاتی خود را درون جناح اصول گرایان داشته باشد. چون تشکیلات رای آنان به خصوص در میان سپاه و بسیج می تواند برای هر کاندیدای منتسب به جناح اصول گرایان – و از جمله قالیباف – اهمیت بنیادین داشته باشد. (نظر خودم: قالیباف هرگز رئیس جمهور نخواهد شد، در این مقاله چرایی آن را توضیح داده ام).

گروه های فیس بوکی فعال مرتبط با قالیباف البته به روز تر عمل می کنند. گروه های فیس بوکی که به دلیل رابطه تعاملی با مخاطب می توانند نقش یک اتاق فکر مجازی را ایفا کنند، نظرات متفاوت را به بحث می گذارند. در یکی از این گروه ها یک نظرسنجی هم مطرح شده است با این عنوان که چه کسی رئیس جمهور آینده ایران است؟ گزینه ها شامل قالیباف، لاریجانی، ولایتی، عارف، نیکزاد، حسن خمینی و سعید جلیلی هستند که اگرچه رای قالیباف از دیگران بیشتر است، اما رای بالای سعید جلیلی هم در این نظرسنجی قابل تامل است. در عین حال در راستای حرکت های خودجوش، یکی از اعضای گروه ائتلاف بزرگ حامیان قالیباف، پستی منتشر کرده با این مضمون که: «می گن دکتر رنگ نارنجی رو واسه انتخابات، انتخاب کرده …». به نظر می رسد بعد از سال 88، کاندیداها، رنگ انتخاباتی شان را هم باید تا قبل از انتخابات مشخص کنند. در اینجا هم به صفحه قالیباف در سایت کلوب سر بزنید.

از میان وب سایت های تبلیغاتی قالیباف می توان به قالیباف، مرد عمل اشاره کرد که البته اخبار آن به روز است. سه ویدئو هم از قالیباف در این وب سایت وجود دارد. یکی در مورد هدایت هواپیمای شرکت هما، دومی از حضور قالیباف در سر صحنه سقوط جراثقیل و سومی هم در ستایش از شهدا. هرچند به نظرم من بهتر است برای این کلیپ ها، نسخه های بلوتوثی هم تهیه شوند که به راحتی توسط موبایل قابل پخش باشند. وب سایت های دیگر طرفدار قالیباف را هم می توانید در (+ و + و + و + و + و + و +) و … بدست آورید. صفحاتی که حاوی گزارش های خبری، کمپین های استانی و شهرستانی (همدان، مرکزی، شمال تهران، مشکین شهر، قم و …)، اقشار (دانشجویان، جانبازان شیمیایی و …) هستند. به یک خبر وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران که مناسب حال و روز این ایام هم هست نگاهی بیندازید:

«مهدی هاشمی، جانباز شیمیایی

به گزارش وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران در پی بستری شدن مهدی هاشمی متهم پرونده ای گمنام و نامعلوم (چون موارد اتهامی مشخص نشده) نامبره روز گذشته در بیمارستان بستری شد. وکیل مهدی هاشمی گفته است موکلم به دلیل عوارض شیمیایی در جنگ نمی تواند آنژیوگرافی کند. و منتظر نظر دکتر هستیم.»

کمپین انتخاباتی قالیباف برای انتخابات سال 1392 عزم جزمی دارد. اما این کمپین از منظر کشاندن مخاطبان خود به برنامه های کمپین محور ضعیف است (یا شاید کار کرده اند و من خبر ندارم). کمپین قالیباف می تواند برنامه های مختلفی را در دعوت از قالیباف برای انتخابات ریاست جمهوری ساماندهی کند. هرچند خبرهای انتخاباتی و حمایت افراد معروف از جمله عزت الله انتظامی (اینجا) در همین راستا است. اما یک کمپین انتخاباتی، به برنامه های وسیع تری نیاز دارند. فکر کنم کمپین قالیباف توان مالی ایجاد یک برنامه منظم نظرسنجی و همچنین تبلیغات در به در (Knock the Door) را داراست (نوشته پیشینی ام در مورد تبلیغات در به در در انتخابات آمریکا). در عین حال تولید رسانه ای قالیباف اگرچه در فیس بوک و وب سایت های خبری یا وبلاگ های شهرستانی گسترده است، اما اینها دامنه نفوذ محدودی دارند. کمپین قالیباف می تواند با تهیه نسخه های بلوتوثی فیلم و خبر و همچنین پیدا کردن یک شعار مناسب و تکرار مداوم آن، فضای تبلیغات را تحت تاثیر قرار دهد. «مرد عمل» به اندازه کافی ضرب تبلیغاتی ندارد. قالیباف در سال 84 هم با شعار «رندگی خوب» وارد رقابت ها شد و البته به نسبت موفق بود، اما همانطور که قبلن گفتم یه کمپین به خصوص در تمایز با رقبا باید واژه های بهتری خلق کند. در مورد تغییر، زندگی بهتر، بهبود وضع اقتصادی و … همه می توانند بگویند. کمپینی اما موفق است که شعارش جاودانه باشد. بعد از «تغییر» در سال 88، «نجات» می تواند یک واژه اثربخش باشد. هرچند به خودی خود حساسیت زا هم هست. همه اینها را گفتم، اما بازهم اعتقاد دارم که قالیباف، هرگز به ساختمان پاستور ریاسنت جمهوری نخواهد رسید. در اینجا از دلایلش نوشته ام.

این گزارش در روز آن لاین منتشر شده است.

عکس از صفحه فیس بوک حامیان قالیباف

تا انتخابات صفحه ای است برای بررسی کمپین های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران، احزاب، گروه های تشکیلاتی و اشخاصی که برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در ایران آماده می شوند و مدتی است که تبلیغات غیررسمی خود را در شبکه های اجتماعی، وب سایت های خبری و وبلاگ های سیاسی آغاز کرده اند. در این صفحه به سراغ این کمپین ها می روم که گاه به نام اشخاص و گام به نام گروه های سیاسی خودشان را برای خرداد 1392 آماده می کنند. هفته گذشته ضمن بررسی طیف های سیاسی معطوف به انتخابات در قالب جبهه پایداری، اصول گرایان سنتی، نزدیکان به دولت، قالیباف، بیت رهبری، آیت الله هاشمی و اصلاح طلبان، سعید جلیلی را به عنوان یکی از کاندیداهای محتمل که توسط جبهه پایداری حمایت می شود معرفی کردم. امروز در مورد دیگر کاندیدای احتمالی جبهه پایداری، کامران باقری لنکرانی می نویسم.

از زمان تشکیل جبهه ای موسوم به پایداری پیش از انتخابات مجلس نهم، یک نفر به عنوان سخنگوی این گروه سیاسی بیشتر در رسانه ها مطرح بود؛ کامران باقری لنکرانی که در دولت نهم، وزارت بهداشت احمدی نژاد را در اختیار داشت در کابینه دوم احمدی نژاد مسئولیت نگرفت و به شیراز رفت (ویدئو احمدی نژاد در هلو نامیدن باقری لنکرانی و پاسخ انتقادآمیز وی). او در دانشگاه علوم پزشکی شیراز به عنوان ریییس مرکز تحقیقات سلامت مشغول کارهای علمی اش شد، اما با عنوان مسئول کانون بصیرت استان فارس و همچنین سخنگویی جبهه پایداری به یک فعال سیاسی و رسانه های هم تبدیل گردید.

جبهه پایداری البته از جمله گروه های سیاسی است که با استناد به صحبتی از آیت الله خامنه ای مبنی بر نهی گروه های سیاسی به حضور زودهنگام انتخاباتی (+)، ادعا می کند که فعلن ورودی به مسئله انتنخابات ندارد و این امر بارها در سایت «رجانیوز» ارگان رسانه ای جبهه پایداری تاکید شده است (اینجا و اینجا). اما «رجا» وقتی بند را آب داد که سایت مشرق مصاحبه ای از کامران باقری لنکرانی با عنوان سخنگوی جبهه پایداری منتشر کرد و در آنجا از قول وزیر پیشین بهداشت مدعی شد که او قرار نیست کاندیدای ریاست جمهوری آینده باشد.

این امر واکنش سایت رجانیوز برانگیخت. رجانیوز توضیح داد که عنوان این مصاحبه در تکذیب کاندیداتوری باقری لنکرانی غیر واقعی بوده است. تیتر سئوالی رجانیوز با عنوان اینکه «آیا واقعن باقری لنکرانی کاندیدای ریاست جمهوری نمی شود؟» و توضیحات متن، معنی اش این است که جبهه پایداری در مورد باقری لنکرانی و ریاست جمهوری وی حتمن فکر و خیال هایی دارد و ادعای (همیشگی) آنها هم در مورد اینکه قصد دارند در یک فضای گفتمانی کار کنند و معطوف به انتخابات نیستند، ادعای درستی نیست (فردا نیوز و عماریون هم این پاسخ رجانیوز را در راستای برنامه های انتخاباتی جبهه پایداری می دانند).

باقری لنکرانی از روزهای اول تشکیل جبهه پایداری نقش برجسته ای در این تشکل حامیان گذشته و امروز احمدی نژاد ایفا کرد و در حالی که به عنوان یکی از مهمترین اعضای این جبهه تازه تاسیس، در انتخابات مجلس کاندیدا نشد، لیست کاندیداهای جبهه پایداری را او بود که در رسانه ها اعلام کرد (+). کاندیدا نشدن او که جزو سه نفر اصلی این تشکل است خودش معنای این را داشت که وی را برای مسئولیت بزرگ تری انتخاب کرده اند. نقش رسانه ای او هم از تبلیغات انتخاباتی گذشته خیلی برجسته شده و تقریبن در اکثر تجمعاتی که توسط جبهه پایداری برگزار می شود حضور فعال دارد. به دلیل همین برجسته سازی خبری است که نباید احتمال کاندیداتوری او را دست کم گرفت.

وبلاگ کمپین دعوت از دکتر لنکرانی برای انتخابات سال 92 را ببینید. مدعی است که جریان سوم تیر ادامه دارد و دکتر لنکرانی گزینه مناسبی برای ریاست جمهوری پس از احمدی نژاد است. هرچند این وبلاگ می گوید که در نهایت از کاندیدای نهایی جبهه پایداری حمایت خواهد کرد. گردانندگان این سایت با کلید واژه «جریان سوم تیر ادامه دارد» وبلاگ هفتمین رئیس جمهور که در تبلیغ سعید جلیلی است را هم اداره می کنند. این وبلاگ یک نظرسنجی هم در مورد کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری سال 1392 منتشر کرده و در آن تا حالا سعید جلیلی جلوتر است (اتفاقن با 63%). بعد از او هم محسن رضایی و مشایی قرار دارند. سعید جلیلی در نظرسنجی وبلاگ حامیان لنکرانی هم از همه جلوتر است. بعد از او هم لنکرانی و مشایی قرار دارند. گردانندگان وبلاگ خود را پس از آیت الله خامنه ای پیرو شهید مطهری و آیت الله مصباح یزدی می نامند (با توجه به شهادت آیت الله مطهری، علت طرح نام ایشان بیشتر ناظر به گفته ای مشهور از رهبری انقلاب است که مصباح را ادامه راه آیت الله مطهری معرفی کرده بود). حامیان لنکرانی همچنین با آنچه که ساکتین فتنه نامیده می شود هم مرزبندی کرده اند. ساکتین فتنه اسم مستعار بخشی از اصول گرایان سنتی از قبیل لاریجانی و ناطق نوری و همچنین طیف هایی مانند باقر قالیباف هستند (در مورد ساکتین فتنه این مقاله را بخوانید).

حامیان دکتر لنکرانی دو صفحه هم در فیس بوک دارند که البته چندان فعال نیستند. اولی با عنوان دکتر کامران باقری لنکرانی 337 عضو دارد (با عضویت من، شدند 338 نفر). این صفحه در زمان انتخابات مجلس فعال بود اما الان به نظر نمی رسد که حتی ادمین (یا ادمین های آن) سایت را مرور کنند. دلیل این امر از پست هایی است که دیگران روی این صفحه گذاشته اند که البته به هیچ وجه با سیاست های آنها همخوانی ندارد. دومی هم اینجاست که فقط 8 عضو دارد.

جبهه پایداری به صورت بالقوه می تواند در انتخابات دو کاندیدا داشته باشد که هر دو یک سری مشخصات و ویژگی های مهم انتخاباتی را دارا هستند. اولی که انتساب تشکیلاتی هم دارد کامران باقری لنکرانی است و دومی هم سعید جلیلی که قبلن در مورد او توضیح داده ام (اینجا). هر دو جوان و از نیروهای نسل سوم انقلاب هستند، یعنی عقبه تشکیلاتی در میان «والسابقون» انقلاب ندارند و این در انتخابات ریاست جمهوری یک فاکتور مهم است و برخلاف لاریجانی و قالیباف که اولی ذاتن رای ندارد و دومی بیش از اندازه خود را قدرتمند نشان داده است، جلیلی و لنکرانی روی یک خط مستقیم حرکت کرده اند و در ظاهر زاویه ای با نظام ندارند، از جمله بی بصیرتان نامیده نمی شوند و با جریان انحرافی هم خط و مرز دارند (در مورد باقری لنکرانی مطمئن نیستم که علی رغم ادعاهایی که اعضای جبهه پایداری می کنند تا این حد از احمدی نژاد جدا شده باشند). به همین دلیل هم هست که شانس جلیلی در مناسبات قدرت حتمن بیشتر از لنکرانی است؛ یکی از مهمترین مزیت های جلیلی بر لنکرانی این است که انتساب تشکیلاتی ندارد. تشکیلات در ایران می تواند یک منبع پتانسیل اعتراض باشد و جبهه پایداری این منبع اعتراضی را در داخل بدنه جوانان احزاب به ظاهر اصول گرا بدست آورده است. به همین دلیل هم جرات می کند در دانشگاه میتینگ و سخنرانی برگزار کند. اما اگر این امر یک مزیت در مدل رقابت غیر انحصاری باشد، در مدل انتخابات ریاست جمهوری ایران لزومن نکته مثبت نیست (ضمن آنکه هنوز نقش پشت پرده مصباح یزدی در آنچه که آینده انقلاب نامیده می شود به روشنی آشکار نشده است، اما در هر صورت جبهه پایداری می تواند یک برگ برنده وی در رقابت با اصول گرایان سنتی قلمداد گردد)؛ به همین دلیل هم هست که جلیلی شانس بیشتری از لنکرانی خواهد داشت. هرچند اینجا ادعا شده که برادر وی از حامیان سعید جلیلی خواسته که از باقری لنکرانی حمایت کنند، چون جلیلی کاندیدا نخواهد شد (این مقاله را هم بخوانید؛ در مورد کاندیدای ایده آل جبهه پایداری بحث می کند. من هم فکر می کنم پایداری ها در کل، لنکرانی را بیشتر ترجیح می دهند، اما شانس جلیلی برای کاندیداشدن افزون تر است).

این گزارش در روز آن لاین منتشر شده است.

mashreghnews.ir

تا انتخابات صفحه ای است برای بررسی کمپین های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران، احزاب، گروه های تشکیلاتی و اشخاصی که برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در ایران آماده می شوند و مدتی است که تبلیغات غیررسمی خود را در شبکه های اجتماعی، وب سایت های خبری و وبلاگ های سیاسی آغاز کرده اند. در این صفحه به سراغ این کمپین ها می رویم که گاه به نام اشخاص و گام به نام گروه های سیاسی خودشان را برای خرداد 1392 آماده می کنند.

ترکیب فعالیت های این اشخاص و گروه ها در دسته بندی زیر قابل توضیح است:

–          جبهه پایداری با کاندیداهای بالقوه ای چون سعید جلیلی و کامران باقری لنکرانی (حداد عادل هم به عنوان کاندیدای ظاهری این گروه مطرح می شود).

–          اصول گرایان سنتی در طیف افرادی از علی اکبر ولایتی، علی لاریجانی و محسن رضایی تا حسن روحانی، غلامعلی حداد عادل و شاید علی اکبرناطق نوری (در میان نزدیکان به اصول گرایان سنتی اسامی منوچهر متکی و مصطفی پورمحمدی هم مطرح هستند، هرچند شانس زیادی در شرایط حاضر ندارند).

–          نزدیکان به دولت که محتمل ترین گزینه روی میز آنها اسفندیار رحیم مشایی است، اما افراد بالقوه دیگری مانند هاشمی ثمره و حتی غلامحسین الهام هم در این گروه جای می گیرند.

–          محمد باقر قالیباف که خودش فارغ از حمایت یا عدم حمایت حزبی، به لطف امکانات شهرداری تهران پتانسیل ریاست جمهوری را دارد. او البته به صورت بالقوه می تواند از سوی کلیه جناح های منتسب به اصول گرایان – به غیر از جبهه پایداری – مورد بررسی قرار گیرد.

–          گروه های نزدیک به بیت رهبری جمهوری اسلامی. اگرچه تمام گروه های سیاسی بالا خودشان را تابع ولایت آیت الله خامنه ای می نامند، اما دوپاره شدن جناح های منتسب به اصول گرایان در انتخابات مجلس نهم – علی رغم نهی رهبری – نشان داد که اصول گرایان برای انتخابات مجلس که منطقن می توانستند متشکل باشند، در تهران با دو لیست مختلف و در شهرستان ها با حمایت افراد دیگر مانند قالیباف وارد رقابت های مجلس شدند. از این رو بررسی دیدگاه های نزدیک به رهبری عالی نظام، به نمایندگی روزنامه کیهان، خبرگزاری فارس و نهادهای نزدیک به سپاه پاسداران به صورت مجزا انجام می شود.

–          آیت الله هاشمی رفسنجانی که در انتخابات ریاست جمهوری پیشین اگرچه از اصلاح طلبان حمایت کرده بود اما هیچ گاه طرح دولت وحدت ملی را که برای او افرادی چون ناطق نوری، حسن روحانی و علی اکبر ولایتی را شامل می شود نادیده نگرفته است. زمزمه های کاندیداتوری او هم اگرچه هنوز خام و ناپخته است اما به هر حال ظرفیت وی خارج از گروه بندی های سیاسی از یک طرف و در سوی دیگر با ائتلافی که می تواند به صورت بالقوه میان بخشی از اصلاح طلبان و بخشی از اصول گرایان ایجاد کند قابل بررسی خواهد بود.

–          در انتهای این لیست اصلاح طلبان قرار دارند که بزرگان آنان با توجه به حصر رهبران جنبش سبز – میرحسین موسوی و مهدی کروبی – و زندانی بودن بسیاری از نیروهای تشکیلاتی و بدنه، تلویحن حضور در انتخابات با کاندیدای اختصاصی اصلاح طلب را رد کرده اند اما تا هشت ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، هنوز معلوم نیست که آیا اصلاح طلبان هم در نهایت همانند مجلس نهم ترجیح می دهند وارد بازی انتخابات نشوند و یا اینکه از کاندیدای جناحی یا ائتلافی حمایت خواهند کرد. در میان اصلاح طلبان گزینه هایی مانند نجفی، جهانگیری و عارف مطرح هستند.

در این سلسله گزارشات، از میان کاندیداهای محتمل، کسانی که بیشتر در مورد آن بحث و صحبت  است و ظهور رسانه ای هم دارند بررسی می شوند و پس از بررسی این گزینه ها، استراتژی ها و برنامه های تبلیغاتی کاندیداها، نحوه عمل سیاسی آنها، سازمان رای و تشکیلات حامی شان به صورت هفتگی مورد تحلیل قرار می گیرد و از منظر تبلیغات سیاسی، پیشنهادهای تبلیغاتی – فارغ از گروه و جناح سیاسی – به آنها ارائه می شود. در نهایت هم این توضیح لازم است که هدف این سلسله گزارش های تحلیلی، افزودن دانش تبلیغات سیاسی در ایران، استفاده از ظرفیت های بالقوه جذب رای و همچنین تلاش برای مدرن کردن رقابت های انتخاباتی در کشورمان است.

سعید جلیلی

یکی از اصلی ترین گزینه های انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در ایران سعید جلیلی است که به صورت بالقوه می تواند جبهه پایداری – بخشی از جداشدگان از اصول گرایان سنتی و دارای رابطه ای مرموز از عشق و نفرت با دولت احمدی نژاد – را نمایندگی کند. سعید جلیلی از حمایت ویژه سایت رجانیوز – ارگان جبهه پایداری – برخوردار است و فعالیت های تبلیغاتی طرفداران سعید جلیلی هم – حالا یا با اطلاع یا بی اطلاع او – به صورت کمپین های وبلاگی و صفحات فیس بوکی مدتی است که آغاز شده است. از جمله صفحات وبلاگی یا وب سایت های خبری طرفداران سعید جلیلی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

حامیان دکتر سعید جلیلی، سایت دی نیوز، کمپین دعوت از دکتر جلیلی، جوانان حامی سعید جلیلی، هواداران کاندیداتوری دکتر سعید جلیلی

طرفداران جبهه پایداری در سطح رقبا، با وام گیری از آنچه که گفتمان 3 تیر خوانده می شود – 3 تیر 1384، انتخاب محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری ایران- خودشان را در رقابت با اصول گرایان سنتی (+)، اصلاح طلبان (+) و طیف نزدیک به قالیباف (+) تعریف کرده اند و همانگونه که ذکر شد در سطح شعارهای جایگزین ضمن انتقاد از «بازتولید قدرت و ثروت» توسط جریان انحرافی – عنوانی که مخالفان احمدی نژاد به حلقه نزدیکان به او، افرادی ماننند مشائی و بقایی  می دهند -، بر گفتمان سوم تیر تاکید می کنند. اگرچه در تاکید آنها بر گفتمان 3 تیر هنوز محمود احمدی نژاد نقش برجسته ای دارد، اما احمدی نژاد آنها، احمدی نژادی بدون جریان انحرافی است. در عین حال این وبلاگ ها خودشان را نزدیک به مصباح یزدی، از روحانیون سرشناس قم و حامی احمدی نژاد در انتخابات سال 84، می نامند. به عنوان مثال می توان به وبلاگ کمپین دعوت از دکتر جلیلی اشاره کرد که آنها خودشان را نزدیک به جبهه پایداری و سرسپرده مصباح یزدی معرفی کرده اند.

امکان فشار از پایین به این معنی که رقیب چگونه می تواند از ابزارهای فشار از پایین حالا چه به صورت تظاهرات خیاباتی مانند تظاهرات سبزها بعد از انتخابات و چه به صورت فشار گروه های فشار مانند آنها که به سفارت انگلستان حمله کردند یا حتی کسانی که در بیت امام هنگام سخنرانی سید حسن خمینی شعار دادند، برای این گروه فراهم است. در انتخابات مجلس نهم تنها گروهی که می توانست طیفی از دانشجویان بسیجی را در دانشگاه ها، همگام خود داشته باشد، جبهه پایداری بود و این دانشجویان در صورت کاندیداتوری جلیلی هم می توانند حامیان بالقوه او در مسیر انتخابات باشند. همانگونه که به عنوان مثال برای بازگشت او از روند مذاکرات هسته ای، مراسم استقبال ترتیب دادند.

چانه زنی در بالا به معنی اینکه رقیب تا چه حد ابزار کنترلی در سطوح بالای قدرت را در اختیار دارد نیز در خطوط رسانه ای حامیان جلیلی برجسته می شود. به عنوان مثال تاکید بر پیروزی وی در مذاکرات هسته ای (این فیلم را نگاه کنید) و ساده زیستی وی همگام با ساده زیستی آیت الله خامنه ای مورد تاکید قرار می گیرد. به طوریکه حتی یکی از اصلی ترین وبلاگ های طرفدار جلیلی با برجسته کردن تاکید آیت الله خامنه ای بر «اعتماد به نفس ملی و عدالت» به عنوان دو شاخصه پیشرفت، این را کد انتخاباتی رهبری نظام برای حمایت از سعید جلیلی عنوان می کند (اینجا).

حامیان جلیلی به تقلید از ستاد 88 خاتمی و موسوی که در انتخابات ریاست جمهوری نهم ستادهای استانی و شهرستانی مجزا تشکیل داده بود، وبلاگ های شهرستانی مجزا برای آمادگی یارگیری انتخاباتی و فعالیت های تبلیغاتی دارند. به عنوان مثالی از این ستادهای شهرستانی می توان به حامیان جلیلی در قوچان، گناباد، تنکابن، نخستین کمپین بانوان حامی جلیلی و صفحه حامیان جلیلی در سایت کلوب اشاره کرد. این کمپین ها در عین حال دارای ارتباط تشکیلاتی هم با یکدیگر هستند. به عنوان مثال صفحه بانوان حامی جلیلی و صفحه طرفداران او در قوچان به همراه سایت های دیگر نظیر دکتر سعید جلیلی به عنوان اولین تبلیغ چند رسانه ای، کلیپ بلوتوثی دعوت از جلیلی را با عنوان از 3 تیر 84 تا 24 خرداد 92 تهیه و منتشر کرده اند که در نوع خودش کار جالبی است ( و انصافن هم برای شروع، کلیپ خوبی است).

در میان وبلاگ های نزدیک به جلیلی، موج وبلاگی حمایت از دکتر سعید جلیلی، بخش های مجزایی برای معرفی وبلاگ های فعال ماه دارد و او را با عنوان «عمار رهبری» معرفی می کند. همچنین انتشار نشریه ای تحت عنوان ماهنامه حامیان دکتر جلیلی از دیگر کارهای برجسته طرفداران سعید جلیلی است. از دیگر وبلاگ های طرفداران جلیلی موارد زیر هم قابل توجه هستند:

انتخاب 11، گام یازدهم، هفتمین رئیس جمهور، دوستداران دکتر سعید جلیلی، وبلاگ یه سوم تیری حامی جلیلی،

دوستداران سعید جلیلی در فیس بوک و گوگل پلاس هم حضور دارند، اما فعالیت آنها به گستردگی وبلاگ ها نیست: صفحه کمپین دعوت از جلیلی برای انتخابات ریاست جمهوری در گوگل پلاس که البته صفحه چندان فعالی نیست. پرطرفدارترین صفحه آنها در فیس بوک با عنوان «دکتر سعید جلیلی» 932 عضو دارد و خیلی هم به روز نیست. می توانید به دیگر صفحات فیس بوکی او در + و + و + و + سری بزنید که تنها یکی از آنها 117 عضو دارد و بقیه زیر 100 عضو. این موضوع نشان می دهد که یا طرفداران جلیلی هنوز فعالیت در شبکه اجتماعی فیس بوک را برای تبلیغات خود به صورت جدی آغاز نکرده اند و یا اینکه توانایی استفاده از آن را ندارند. در هر صورت اما ظرفیت های فیس بوکی، خودشان به صورت کلی یک نشانه هستند که باید جدی گرفته شوند. با اینحال برخی از این صفحات با وبلاگ ها و سایت های خبری طرفدار جلیلی هم ارتباط تشکیلاتی دارند و حتی تا تعیین تیم اقتصادی او هم خبر منتشر می کنند.

پس نوشت: جالب بود، تا یک ماه پیش اگر وارد وبلاگ«جوانان حامی دکتر سعید جلیلی» می شدید، سرود ای ایران پخش می شد؛ هرچند الان دیگر اینگونه نیست.

این گزارش در روز آن لاین منتشر شده است.