پیروزی صدها پدر دارد و شکست یتیم است

منتشرشده: 9 نوامبر 2016 در Uncategorized

پیروزی صدها پدر دارد و شکست یتیم است. این جمله از «جان اف کندی»، ارزیابی من از انتخابات آمریکا و تحلیل های پیش و پس از انتخابات است + چند نکته بر اساس کامنت ها و مسیج هایی که در این کمتر از 24 ساعت گرفتم:

اول: ساده ترین تحلیل ها، پیش بینی های پسا انتخاباتی هستند. قبلا گفتم بازهم می گویم پیش بینی بعد از انتخابات و دلیل و مدرک آوردن که مثلا «من گفته بودم» کار آدم های ترسوست که جرات و جسارت پیش بینی کردن (با قطعیت) قبل از انتخابات را ندارند. به این آدم ها احترام می گذارم اما تحلیل های شان برای م اهمیتی ندارند.

دوم: دوباره دم دست ترین تحلیل های پساانتخاباتی حرکت روی کلیشه های رایج است. اینکه در آمریکا مدل برگزیت اتفاق افتاد (هرچه در مورد مدل برگزیت هم زیاده نمایی می شود)، رای دهندگان در نظرسنجی ها شرم داشتند که بگویند به ترامپ رای می دهند (اثر شرم ترامپ) و موارد مشابه در حالی که هنوز 24 ساعت از انتخابات نگذشته است هم شوخی و بی معنی است. چگونه وقتی هنوز اطلاعاتی نداریم به این قطعیت نظر می دهیم. این ها هم از جنس همان تحلیل های بعد از انتخابات است.

آنها هم که قبل از انتخابات اینها را گفته بودند هیچ دلیل و منطقی برای ش ارائه ندادند که می تواند نتیجه انتخابات را به صورت معنی دار تغییر دهد. صرفا احتمال آن را می دادند و نوشته های شان تکرار مطالب رسانه ها بود. از جنس همان حرف هایی که اگر درست از آب درامد می گویند قبلا گفته بودیم و اگر هم اتفاق نیفتاد فراموش می شود، انگار که اصلا مطرح نشده بود.

سوم: اینکه تمام سرزنش پیش بینی های اشتباه را به حساب نظرسنجی ها بگذاریم هم باز هم بخشی از همان کلیشه های رایج آدم های سطحی است. نمی گویم نظرسنجی ها اشتباه نمی کنند. حتما اینگونه نیست. اما یک نگاه کوچک به همین انتخابات بیندازیم. نظرسنجی ها و مدل های انتخاباتی در 3 ایالت از مجموع 12 یا 13 ایالت سرنوشت ساز امسال اشتباه داشتند. پنسیلوانیا اتفاقا در روزهای آخر فاصله را نزدیک نشان می داد یعنی از اختلاف کلینتون و ترامپ به مراتب کم شده بود. در میشیگان نظرسنجی عمومی معتبر زیادی نداشتیم. نظرسنجی های داخلی ستاد هیلاری کلینتون و همینطور ترامپ اما فاصله را کم نشان می دادند. در ویسکانسین هم که اصلا نظرسنجی معتبری منتشر نشده بود. اما در اهایو و کارولینای شمالی و آیوا و نوادا و آریزونا همان اتفاقی افتاد که نظرسنجی ها می گفتند. در توجیه آنها که ادعای «اثر شرم به ترامپ رای دادن» را برجسته می کنند تنها می توانیم بگویم چطور در اهایو از گفتن به اینکه به ترامپ رای می دهند شرم نداشتند و در پنسیلوانیا داشتند؟

چهارم: جریان چپ لیبرال ایرانی – بخشی از آنها که در این انتخابات رویاگونه و متوهمانه آل بنی سندرز بودند – کمترین نسبت را با عقاید و نوع نگرش من به سیاست و فعالیت انتخاباتی و سیاسی دارند. با برخی های شان دوست هستم و از عده ای شان هم در زندگی ام آموخته ام. ولی نگاه آنها به سیاست از نظر من مخرب و ویرانگر است. اگر فرضا من در پیش بینی ام در انتخابات نهایی اشتباه کردم و مسئولیت آن هم صرفا متوجه خودم است، این جماعت یک قدم عقب تر هستند. آنها در مقدماتی دموکرات ها هم پیش بینی اشتباه داشتند. فرق من با آنها این است که اگر اشتباه می کنم آن را به دیگری نسبت نمی دهم. مسئولیت ش با خودم است. اما آنها اگر اشتباه می کنند و شکست می خورند مسئولیت ش را کلا با دیگران می دانند و سهم خود را اتکار می کنند. به همین دلیل هم دروغ اینکه اگر انتخابات در مقدماتی دموکرات ها جور دیگری برگزار می شد سندرز انتخاب می شد و یا این گزینه مسخره، غیرعلمی و غیر قابل اثبات که اگر سندرز کاندیدا بود پیروز شده بود را بارها و بارها تکرار می کنند. ایراد اینگونه نگاه در این است که این جماعت چون هیچ وقت اشتباه را متوجه خودشان و تحلیل های شان و کارکردی که ندارند نمی دانند، بنابراین همیشه شکست می خورند و همیشه دیگران را سرزنش می کنند. من لااقل در کارنامه م درست و غلط، پیش بینی صحیح و ناصحیح را با هم دارم. ما یک موقع می بریم یک موقع می بازیم. آنها اما همیشه بازنده هستند.

victory

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s